κάπετος

κάπετος [ᾰ], ἡ, (for σκάπετος, from σκάπτω)

• ditch, trench, ὄχθας καπέτοιο βαθείης Il. 15.356, cf. 18.564; hole, grave, ἐς κοίλην κάπετον θέσαν [ὀστέα] 24.797, cf. S. Aj. 1165, 1403 (both anap.); groove for lever, Hp. Art. 72, 74.
• • II shovel, spade (?), GDI 4992aii6 (Gortyn).

κάπετος, ἡ (vgl. σκάπτω), der Graben, die Grube ; ὄχθας καπέτοιο βαθείης ποσσὶν ἐρείπων Il. 15.356, wie Mosch. 4.103 ; das Grab, Il. 24.797, wie Soph. Aj. 1144, wo der Schol. es in dieser Bdtg bes. als argivisch bezeichnet ; vgl. Posidipp. Ath. X.414e. Uebh. Vertiefung, Einschnitt, Il. 18.564 ; Hippocr. u. Sp.

κάπετος

-ου, ἡ

[app. (σ)κάπετος, fr. σκάπτω, to dig.]

• • 1

    A ditch surrounding a vineyard Il. 18.564.

  • 2

    A ditch in fortification Il. 15.356.

  • 3

    A grave Il. 24.797.

κάπετος : ditch, grave, Il. 18.564, Il. 24.797. (Il.)

κάπετος, ἡ, for σκάπετος, from σκάπτω

• a ditch, trench, Il.:— a hole, grave, Il., Soph.