καί

καί, Conj., copulative, joining words and sentences,

• •and; also Adv., even, also, just, freq. expressing emphatic assertion or assent, corresponding as positive to the negative οὐ (μή) or οὐδέ (μηδέ).
• A copulative, and,
• • I joining words or sentences to those preceding, ἦ, καὶ κυανέῃσιν ἐπʼ ὀφρύσι νεῦσε Κρονίων Il. 1.528, etc.: repeated with two or more Nouns, αἱ δὲ ἔλαφοι κ. δορκάδες κ. οἱ ἄγριοι οἶες κ. οἱ ὄνοι οἱ ἄγριοι X. Cyr. 1.4.7; joining only the last pair, Cleom. 2.1 (p.168.5 Z.), Phlp. in APr. 239.30, etc., v.l. in Arist. Po. 1451a20; ὁ ὄχλος πλείων κ. πλείων ἐπέρρει more and more, X. Cyr. 7.5.39; to add epithets after πολύς, πολλὰ κ. ἐσθλά Il. 9.330; πολλὰ κ. μεγάλα D. 28.1, etc.
  • • 2 to add a limiting or defining expression, πρὸς μακρὸν ὄρος κ. Κύνθιον ὄχθον to the mountain and specially to . ., h.Ap. 17, cf. A. Ag. 63 (anap.), S. Tr. 1277 (anap.) (sts. in reverse order, πρὸς δῶμα Διὸς κ. μακρὸν Ὄλυμπον Il. 5.398); to add by way of climax, θεῶν . . κ. Ποσειδῶνος all the gods, and above all . ., A. Pers. 750, etc.; ἐχθροὶ κ. ἔχθιστοι Th. 7.68; τινὲς κ. συχνοί Pl. Grg. 455c; freq. ἄλλοι τε καί . ., ἄλλως τε καί . ., v. ἄλλος II.6, ἄλλως I.3; ὀλίγου τινὸς ἄξια κ. οὐδενός little or nothing, Id. Ap. 23a: joined with the demonstr. Pron. οὗτος (q. v.), εἶναι . . δούλοισι, κ. τούτοισι ὡς δρηπέτῃσι Hdt. 6.11, cf. 1.147; κ. ταῦτα and this too . ., γελᾶν ἀναπείθειν, κ. ταῦθʼ οὕτω πολέμιον ὄντα τῷ γέλωτι X. Cyr. 2.2.16, etc.
  • II at the beginning of a sentence,
  • • 1 in appeals or requests, καί μοι δὸς τὴν χεῖρα Il. 23.75; καί μοι λέγε . ., καί μοι ἀπόκριναι . ., Pl. Euthphr. 3a, Grg. 462b; freq. in Oratt., καί μοι λέγε . . τὸ ψήφισμα, καί μοι ἀνάγνωθι . ., D. 18.105, Lys. 14.8, etc.
    • 2 in questions, to introduce an objection or express surprise, κ. τίς τόδʼ ἐξίκοιτʼ ἂν ἀγγέλων τάχος; A. Ag. 280; κ. πῶς . . ; pray how . .? E. Ph. 1348; κ. δὴ τί . . ; but then what . .? Id. Hel. 101; κ. ποῖον . . ; S. Aj. 462; κ. τίς εἶδε πώποτε βοῦς κριβανίτας; Ar. Ach. 86; κἄπειτʼ ἔκανες; E. Med. 1398 (anap.); κ. τίς πώποτε χαριζόμενος ἑτέρῳ τοῦτο εἰργάσατο; Antipho 5.57, cf. Is. 1.20, Isoc. 12.23, Pl. Tht. 163d, al.
    • 3 = καίτοι, and yet, Ar. Eq. 1245, E. HF 509.
    • 4 at the beginning of a speech, Lys. Fr. 36a.
  • III after words implying sameness or likeness, as, γνώμῃσι ἐχρέωντο ὁμοίῃσι κ. σύ they had the same opinion as you, Hdt. 7.50, cf. 84; ἴσον or ἴσα κ. . ., S. OT 611, E. El. 994; ἐν ἴσῳ (sc. ἐστὶ) κ. εἰ . . Th. 2.60, etc.
  • • 2 after words implying comparison or opposition, αἱ δαπάναι οὐχ ὁμοίως κ. πρίν Id. 7.28; πᾶν τοὐναντίον ἔχει νῦν τε κ. ὅτε . . Pl. Lg. 967a.
    • 3 to express simultaneity, ἦν ἦμαρ δεύτερον . ., κἀγὼ κατηγόμην S. Ph. 355, cf. Th. 1.50; παρέρχονταί τε μέσαι νύκτες κ. ψύχεται [τὸ ὕδωρ] Hdt. 4.181, cf. 3.108; [οἱ Λακεδαιμόνιοι] οὐκ ἔφθασαν τὴν ἀρχὴν κατασχόντες κ. Θηβαίοις εὐθὺς ἐπεβούλευσαν Isoc. 8.98.
  • IV joining an affirm. clause with a neg., ἀλλʼ ὥς τι δράσων εἷρπε κοὐ θανούμενος S. Tr. 160, etc.
  • V καί . ., καί . . correlative, not only . ., but also . ., κ. ἀεὶ κ. νῦν, κ. τότε κ. νῦν, Pl. Grg. 523a, Phlb. 60b; κ. κατὰ γῆν κ. κατὰ θάλατταν X. An. 1.1.7.
  • VI by anacoluthon, ὣς φαμένη κ. κερδοσύνῃ ἡγήσατʼ Ἀθήνη, for ὣς ἔφη κ. . ., Il. 22.247; ἔρχεται δὲ αὐτή τε . . κ. τὸν υἱὸν ἔχουσα, for κ. ὁ υἱός, X. Cyr. 1.3.1; ἄλλας τε κατηγεόμενοί σφι ὁδούς, κ. τέλος ἐγίνοντο Hdt. 9.104; τοιοῦτος ὤν, κᾆτʼ ἀνὴρ ἔδοξεν εἶναι Ar. Eq. 392, cf. Nu. 624.
• B even, also, just,
• • • 1 τάχα κεν κ. ἀναίτιον αἰτιόῳτο even the innocent, Il. 11.654, cf. 4.161, etc.; δόμεναι κ. μεῖζον ἄεθλον an even greater prize, 23.551, cf. 10.556, 5.362: with numerals, κ. πέντε full five, 23.833; γενομένης κ. δὶς ἐκκλησίας Th. 1.44, cf. Hdt. 2.44, 60, 68, al. (but ἐτῶν δύο κ. τριῶν two or three, Th. 1.82, cf. X. Eq. 4.4).
    • 2 also, κ. ἐγώ I also, Il. 4.40; κ. αὐτοί they also, X. An. 3.4.44, etc.; Ἀγίας καὶ Σωκράτης κ. τούτω ἀπεθανέτην likewise died, ib. 2.6.30; in adding surnames, etc., Ὦχος ὁ κ. Δαρειαῖος Ctes. Fr. 29.49 (sed Photii est): Ptol. Papyri have nom. ὃς κ., gen. τοῦ κ. etc., Πανίσκος ὃς κ. Πετεμῖνις PLond. 2.219 (b) 2 (ii B.C.); dat. τῷ κ. ib.(a) v2, PRein. 26.5 (ii B. C.); nom. ὁ κ. first in PTeb. 110.1 (i B. C.), freq. later, BGU 22.25 (ii A. D.), etc.; Ἰούδας ὁ κ. Μακκαβαῖος J. AJ 12.6.4; Σαῦλος ὁ κ. Παῦλος Act.Ap. 13.9: with ἄλλος, λαβέτω δὲ κ. ἄλλος Od. 21.152; εἴπερ τι κ. ἄλλο, ὥς τις κ. ἄλλος, X. Mem. 3.6.2, An. 1.3.15, cf. Pl. Phd. 59a, Ar. Nu. 356: freq. in antithetic phrases, οὐ μόνον . ., ἀλλὰ καὶ . ., not only . ., but also . ., v. μόνος; οὐδὲν μᾶλλον . . ἢ οὐ καὶ . . Hdt. 5.94, al.
    • • b freq. used both in the anteced. and relat. clause, where we put also in the anteced. only, εἰ μὲν κ. σὺ εἶ τῶν ἀνθρώπων ὧνπερ κ. ἐγώ Pl. Grg. 458a, cf. Il. 6.476, X. An. 2.1.21.
    • 3 freq. in apodosi, after temporal Conjs., ἀλλʼ ὅτε δή ῥα . ., κ. τότε δή . . Il. 1.494, cf. 8.69, Od. 14.112; also after εἰ, Il. 5.897: in Prose, ὡς δὲ ἔδοξεν, κ. ἐχώρουν Th. 2.93: as a Hebraism, κ. ἐγένετο . . κ. . . LXX Ge. 24.30, al., Ev.Luc. 1.59, etc.
    • 4 with Advs., to give emphasis, κ. κάρτα Hdt. 6.125; κ. λίην full surely, Il. 19.408, Od. 1.46; κ. μᾶλλον Il. 8.470, cf. E. Heracl. 386; κ. πάλαι, κ. πάνυ, S. OC 1252, Pl. Chrm. 154e; κ. μάλα, κ. σφόδρα, in answers, Ar. Nu. 1326, Pl. La. 191e.
    • 5 with words expressing a minimum, even so much as, were it but, just, ἱέμενος κ. καπνὸν ἀποθρῴσκοντα νοῆσαι Od. 1.58; οἷς ἡδὺ κ. λέγειν Ar. Nu. 528; τίς δὲ κ. προσβλέψεται; who will so much as look at you? E. IA 1192, cf. Ar. Ra. 614, Pl. Ap. 28b, 35b.
    • 6 just, τοῦτʼ αὐτὸ κ. νοσοῦμεν ʼtis just that that ails me, E. Andr. 906, cf. Ba. 616, S. Tr. 490, Ar. Pax 892, Ra. 73, Pl. Grg. 456a, Tht. 166d: freq. with a relat., τὸ κ. κλαίουσα τέτηκα Il. 3.176; διὸ δὴ καὶ . . Th. 1.128, etc.: also in interrogations (usu. to be rendered by emphasis in intonation), ποίου χρόνου δὲ καὶ πεπόρθηται πόλις; and how long ago was the city sacked? A. Ag. 278; ποῦ καί σφε θάπτει; where is he burying her? E. Alc. 834, cf. S. Aj. 1290, al., X. An. 5.8.2, Ar. Pax 1289, Pl. Euthphr. 6b, D. 4.46, etc.
    • 7 even, just, implying assent, ἔπειτά με κ. λίποι αἰών thereafter let life eʼen leave me, Il. 5.685, cf. 17.647, 21.274, Od. 7.224.
    • 8 κ. εἰ even if, of a whole condition represented as an extreme case, opp. εἰ κ. although, notwithstanding that, of a condition represented as immaterial even if fulfilled, cf. Il. 4.347, 5.351, Od. 13.292, 16.98 with Il. 5.410, Od. 6.312, 8.139, etc.; εἰ κ. ἠπιστάμην if I had been able, Pl. Phd. 108d, cf. Lg. 663d. (This remark does not apply to cases where εἰ and καί each exert their force separtely, as εἴ περ ἀδειής τʼ ἐστί, καὶ εἰ . . and if . . Il. 7.117, cf. Hdt. 5.78, etc.)
    • 9 before a Participle, to represent either καὶ εἰ . ., or εἰ καί . ., although, albeit, Ἕκτορα κ. μεμαῶτα μάχης σχήσεσθαι ὀΐω, for ἢν κ. μεμάῃ, how much soever he rage, although he rage, Il. 9.655; τί σὺ ταῦτα, κ. ἐσθλὸς ἐών, ἀγορεύεις; (for εἰ κ. ἐσθλὸς εἶ) 16.627, cf. 13.787, Od. 2.343, etc.; κ. τύραννος ὢν ὅμως S. OC 851.
• C Position: καί and, is by Poets sts. put after another word, ἔγνωκα, τοῖσδε κοὐδὲν ἀντειπεῖν ἔχω, for καὶ τοῖσδε οὐδέν A. Pr. 51, cf. Euph. 51.7, etc.
• • • 2 καί also, sts. goes between a Prep. and its case, ἐν κ. θαλάσσᾳ Pi. O. 2.28.
    • 3 very seldom at the end of a verse, S. Ph. 312, Ar. V. 1193.
• D crasis: with ᾰ, as κἄν, κἀγαθοί, etc.; with ε, as κἀγώ, κἄπειτα, etc., Dor. κἠγώ, κἤπειτα, etc.; with η, as χἠ, χἠμέρη, χἠμεῖς, etc.; with ῐ in χἰκετεύετε, χἰλαρή; with ο, as χὠ, χὤστις, etc.; with υ in χὐμεῖς, χὐποχείριον, etc.; with ω in the pron. ᾧ, χᾦ; with αι, as κᾀσχρῶν; with αυ, as καὐτός; with ει, as κεἰ, κεἰς (but also κἀς) , κᾆτα; with εὐ-, as κεὐγένεια, κεὐσταλής; with οι in χοἰ (χᾠ EM 816.34); with ου in χοὖτος, κοὐ, κοὐδέ, and the like.

καί, und, auch.
A. als Konjunktion, und,
1) Etwas so hinzufügend, daß es mit dem Vorigen als eng verbunden, zusammengehörig erscheint ; u. zwar verbindet es so einzelne Wörter, Satzglieder u. ganze Sätze ; von Hom. an bei allen Schriftstellern. Häufig begnügt sich der Grieche mit dieser allgengemeinsten Bezeichnung des Zusammenhanges, wo wir in der Uebersetzung das Verhältnis der zu verbindenden Satzglieder durch andere Konjunktionen bestimmter andeuten. So verbindet es
   a) entgegengesetztes, κατʼ ἦμαρ καὶ κατʼ εὐφρόνην Soph. El. 251, wo wir gew. aber setzen ; κεῖνος τὰ κείνου στεργέτω, κἀγὼ τάδε Aj. 1018 ; ἃ δαίμων κοὐδεὶς ἀνδρῶν ἐδίδαξεν 239 ; ἵνα δὴ μὴ κακὸς καὶ ἵνα ἀγαθὸς δοκῇ εἶναι, und sogar, sondern vielmehr, Plat. Theaet. 176b ; καὶ σὲ μὲν ἤδη ἐάσω, τὸν δὲ λόγον, doch dich will ich nun lassen, Symp. 201b ; bes. mit der Negation, nachdrücklich, und nicht, aber nicht, θῆλυς οὖσα κοὐκ ἀνδρὸς φύσιν Soph. Tr. 1051 ; αἰσχρῶς κοὐ δίκῃ Phil. 1218 ; τούτοισι κοὐκ ἄλλοισιν ἁρμοσθήσεται O.C. 912 ; διὰ σὲ κοὐκ ἄλλον βροτῶν 1131 ; ἄλλῳ καὶ οὐχ αὑτῷ Plat. Gorg. 452e ; auch für οὐδέ, bei vorangegangener Negation, ὡς οὐ γνωριοῖμι κοὐκ ἀλεξοίμην μαθών Soph. O.R. 539. – In ἀνὰ πέντε μνᾶς καὶ ἕξ, Dem. 27.9, wo v.l. ἢ καί, ist es oder auch, wie Pol. 1.39.12 u. oft. Aehnlich ἐφʼ ἡμῖν ἔσται τὸ ἐπιεικέσι καὶ φαύλοις εἶναι Arist. Eth. 3.7.
   b) auch für die Satzverbindung ist es bes. in der altepischen u. in der Sprache des Herodot die gewöhnlichste Verbindungspartikel, auch wo an eine innere Verbindung der Satzglieder zu denken u. später die periodische Vrbdg vom Vorder- u. Nachsatz vorgezogen wird ; bei anderen Partikeln zur näheren Verknüpfung der korrespondierenden Sätze, ἦμος δʼ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος ἠώς, καὶ τότʼ ἀνάγοντο, Il. 1.478 u. öfter, das Erscheinen der Morgenröte fällt mit dem ἀνάγεσθαι zusammen ; ὡς δέ οἱ ταῦτα ἔδοξε καὶ ἐποίεε κατὰ τάχος, wo es durch auch übersetzt werden kann, Her. 1.79 ; allein, oder mit τέ (τέ – καί) die Satzglieder verknüpfend, ἠώς τε δὴ διέφαινε καὶ ἐγένοντο ἐπὶ τῷ οὔρεϊ, es wurde Morgen u. sie kamen auf den Berg, d.i. als es Morgen wurde, kamen sie, Her. 7.217, öfter so bei Zeitbestimmungen ; νύξ τε ἐγένετο καὶ Δαρεῖος ἐχρᾶτο τῇ γνώμῃ ταύτῃ 4.135 ; παρέρχονταί τε μέσαι νύκτες καὶ ψύχεται τὸ ὕδωρ 4.181 ; ἤδη δὲ ἦν ὀψὲ καὶ οἱ Κορίνθιοι ἐξαπίνης πρύμναν ἐκρούοντο Thuc. 1.50 ; ἐκ τούτου ἡμέραι οὐ πολλαὶ διετρίβοντο καὶ οἱ Θρᾷκες διεπράττοντο, nachdem wenige Tage vergangen waren, Xen. An. 7.4.12 ; vgl. ἦν δʼ ἦμαρ ἤδη δεύτερον πλέοντί μοι κἀγὼ πικρὸν Σίγειον κατηγόμην Soph. Phil. 355 ; Ant. 1171 ; mit ἅμα, καὶ ταῦθʼ ἅμʼ ἠγόρευε καὶ πρὸς οὐρανὸν καὶ γαῖαν ἐστήριξε φῶς Eur. Bacch. 1074, wie ἅμα δὲ ταῦτα ἔλεγε καὶ ἐπεδείκνυε Her. 1.112, was freilich, wie Isocr. 4.157 ἅμα διαλλάττονται καὶ τῆς ἔχθρας ἐπιλανθάνονται, dem einfachen und nahe steht. – Solche einfache Vrbdgn, wie καὶ ἥκομεν καὶ ἡμῖν ἐξελθὼν ὁ θυρωρὸς εἶπε Plat. Phaed. 59e u. ἐνταῦθα ἔμειναν ἡμέρας ἑπτὰ καὶ ἧκε μένων Xen. An. 1.2.6, lassen sich zwar leicht periodischer umgestalten, sind aber auch bei Xen. noch sehr gew., vgl. z.B. γείτων οἰκῶ τῇ Ἑλλάδι καὶ ἐπεὶ ὑμᾶς εἶδον εἰς πολλὰ κακὰ ἐμπεπτωκότας, εὕρημα ἐποιησάμην, u. meinte deshalb, An. 2.3.18. Zuweilen ergeben sich auch andere Uebersetzungen aus dem Zusammenhange von selbst, ἐγὼ διδάξω, καὶ σὺ τῷ μάντει πιθοῦ, du aber folge dem Seher, Soph. Ant. 979 ; κἀπεμπόμην πρὸς ταῦτα καὶ τὸ πᾶν φράσω El. 680, wie ich dazu geschickt wurde, will ich es auch sagen ; αὐτός τʼ ἔδησα καὶ παρὼν ἐκλύσομαι, wie ich sie binden ließ, so will ich auch selbst sie befreien, Ant. 1112 ; οἶδʼ ὅτι νοσεῖτε πάντες καὶ νοσοῦντες ὡς ἐγὼ οὐκ ἔστιν ὑμῶν ὅστις ἐξ ἴσου νοσεῖ, und doch ist unter euch keiner, O.R. 60 ; vgl. Ar. Eccl. 977. – Dem καίτοι entspricht es, das Frühere einschränkend, Dem. 20.21, δέκα θήσω, καὶ μὰ τοὺς θεοὺς, οὐκ οἴομαι πέντε εἶναι, parenthetisch, u. doch glaube ich nicht, daß es fünf sind ; vgl. §.102 ἐμοὶ δοκεῖ Λεπτίνης (καί μοι πρὸς Διὸς μηδὲν ὀργισθῇς), öfter. – Hom. vrbdt anakoluthisch so auch partic. u. verb. finit., ἃς φαμένη καὶ κερδοσύνῃ ἡγήσατʼ Ἀθήνη, eigtl., so wie sie sagte, ging sie auch voran, Il. 22.247 ; anders ἐρητύοντο μενοντες ἀλλήλοισί τε κεκλόμενοι καὶ πᾶσι θεοῖσιν χεῖρας ἀνίσχοντες μεγάλʼ εὐχετόωντο ἕκαστος 8.345 ; vgl. Thuc. 4.100 ἄλλῳ τε τρόπῳ πειράζοντες καὶ μηχανὴν προσήγαγον, was anakoluthisch zu fassen.
   c) wie in vielen der angeführten Beispiele, so ist die Vrbdg τέ – καί sehr geläufig, wenn Aehnliches oder notwendig Zusammengehöriges an einander gereiht wird ; Stallbaum zu Plat. Phileb. 4 macht bes. auf Verbindungen wie δοκεῖ τε καὶ δόξει, πράττουσί τε καὶ ἔπραττον aufmerksam ; καὶ – καί steht, wenn Verschiedenartiges verbunden wird, sowohl – als auch. Wenn einzelne Wörter verbunden werden, steht τέ καί neben einander, Ἀτρεῖδαί τε καὶ ἄλλοι ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοί Il. 1.17 ; ἔρχεταί τε καὶ φυλάξεται Soph. Phil. 48 ; ἠχθέσθη τε καὶ ἔδεισε Xen. An. 7.5.6 ; wenn längere Satzglieder verbunden werden, wird τέ von καί getrennt, αὐτός τε ἔσπενδε καὶ τοῖς νεανίσκοις ἐγχεῖν ἐκέλευσε Xen. An. 4.3.13, u. so oft, bes. in dieser Vrbdg mit αὐτός ; auffallend πῇ διαφέρει ὁ τυραννικός τε καὶ ὁ ἰδιωτικὸς βίος Hier. 1.2, wo die zu vergleichende Lebensweise des Tyrannen u. des Privatmannes eng zusammengestellt werden ; vgl. Plat. Legg. VIII.831d διὰ τὴν τοῦ χρυσοῦ τε καὶ ἀργύρου (Gold und Silber als ein Begriff) ἀπληστίαν πᾶσαν μὲν τέχνην καὶ μηχανὴν καλλίω τε καὶ ἀσχημονεστέραν ἐθέλειν ὑπομένειν, gute oder schlechte Mittel gelten dabei ganz gleich. In καὶ ἀγαθοὶ καὶ κακοί wird der Unterschied hervorgehoben, sowohl gute als schlechte, nicht als Eines gedacht ; κἂν τύχω κἂν μὴ τύχω Eur. Hec. 734 ; ὡς καὶ τὸν ἐχθρὸν ἀνταμύνωνται καὶ τὸν φίλον τιμῶσιν Soph. Ant. 639 ; ἡμῖν μὲν εἰκάζουσι καὶ τὰ τοῦδʼ ἔπη ὀργῇ λελέχθαι καὶ τὰ σʼ, Οἰδίπου, δοκεῖ O.R. 404, sowohl deine als seine Worte ; Hom. vrbdt noch nicht καὶ – καί, sondern nur τέ – τέ ; Il. 21.262, φθάνει δέ τε καὶ τὸν ἄγοντα, ist καί auch zu übersetzen, wie auch in der Vrbdg ἠδὲ καί, und auch, 7.274, Od. 1.240 ; vgl. ἠμέν – ἠδὲ καί, 5.128, u. s. hierüber u. über καί τε unten τέ. Bei den Attikern wird καί auch öfter gesetzt, wodurch gewöhnlich die Vrbdg nachdrücklich hervorgehoben wird, rhetorische Figur des Polysyndeton, καὶ φημὶ κἀπόφημι κοὐκ ἔχω, τί φῶ Soph. O.C. 317 ; κλύειν καὶ σμικρὰ καὶ δίκαια καὶ τἀναντία Ant. 663 ; so viermal O.R. 1091, fünfmal Ant. 352, O.R. 458 ; ἰταμὸν γὰρ ἡ πονηρία καὶ τολμηρὸν καὶ πλεονεκτικὸν καὶ τοὐναντίον ἡ καλοκ ἀγαθία ἡσύχιον καὶ ὀκνηρὸν καὶ βραδὺ καὶ δεινὸν ἐλαττωθῆναι Dem. 25.24 ; – ἄλλως τε καί s. unter ἄλλως.
   d) wie in Beispielen der Art, οὐχ ὁμοίοις ἀνδράσι μαχοῦνται νῦν τε καὶ ὅτε τοῖς ἀτάκτοις ἐμάχοντο, Xen. An. 5.4.21, ähnliche Fälle zusammengestellt u. verglichen werden, so wird bei ὁ αὐτός, ἴσος, ὅμοιος, τέ καί u. häufiger allein καί hinzugesetzt, wo wir wie oder als übersetzen, οὐ τὴν αὐτὴν τυγχάνω γνώμην ἔχων ἔν τε τῷ παρόντι καὶ περὶ τὰς ἀρχὰς τοῦ λόγου, ich habe nicht dieselbe Ansicht jetzt wie im Anfang der Rede, Isocr. 4.187 ; τὴν αὐτὴν ἐσκευασμένοι καὶ ὁ πεζὸς αὐτέων Her. 7.84 ; 4.109 u. öfter ; ταὐτὰ σὺ καὶ ἐγώ Plat. Gorg. 491b ; ταὐτὸν καὶ ἀγαθόν, es ist einerlei mit dem Guten, Phil. 22c, ἀξίους ὄντας ταῖς αὐταῖς τιμαῖς καὶ τοὺς ἀθανάτους τιμᾶσθαι Lys. 2.80 ; – ὡς ὑμᾶς ἴσα καὶ τὸ μηδὲν ζώσας ἐναριθμῶ, eigtl. »euch u. die nicht Lebenden rechne ich gleich«, ich rechne euch gleich wie die Toten, Soph. O.R. 612, 1187, O.C. 814 ; ἐν ἴσῳ, ἴσα καί, Thuc. 2.60, 3.14 ; ἔστι δὲ παραπλησίη ἡ κάθαρσις τοῖσι Λυδοῖσι καὶ τοῖσι Ἕλλησι Her. 1.35, ist bei den Lydern ähnlich wie bei den Griechen ; τουτέων ἕκαστον ὁμοίως καὶ τὸν πρότερον κατέλεξα 7.115 ; auch ὡς tritt hinzu, ἐπειρωτῶν ἑκάστας ὁμοίως ὡς καὶ τὸν πεζόν 7.100, wenn nicht ὡς zu tilgen ist ; οὐχ ὁμοίως πεποιήκασι καὶ Ὅμηρος Plat. Ion 531d ; αἱ δαπάναι οὐχ ὁμοίως καὶ πρὶν ἀλλὰ μείζους Thuc. 7.28 ; ἐν τῷ ὁμοίῳ καί 6.11 ; οὐχ ὅμοιά γε σοὶ καὶ ἐκείνοις ὑπῆρχε Lys. 13.27 ; auch bei ἕτερος, Arist. polit. 1.5. Hiermit lassen sich vergleichen : εἰ μὲν καὶ σὺ εἶ τῶν ἀνθρώπων, ὧνπερ καὶ ἐγώ, wo man es mit auch übersetzt, Plat. Gorg. 457e ; ἐὰν ἄρα καὶ σοὶ ξυνδοκῇ ἅπερ καὶ ἐμοί Phaed. 64c ; ὥσπερ καὶ ὀνομάζεται οὕτω καὶ εἶναι Rep. V.470b, vgl. B. 1.
2) in der so geläufigen Vrbdg πολλὰ καὶ καλά wird eigentlich, wie das bes. bei Her. vorkommende πολλά τε καὶ καλά, πολλά τε καὶ κακὰ πάσχειν 4.167 zeigt (vgl. πολύς), das Prädikat der Menge mit dem andern dabeistehenden engverbunden gedacht, wobei das hinzutretende Wort also eine nähere Bestimmung des πολύς angibt, »Vieles und zwar Schönes« ; u. so bedeutet καί öfter eine nähere Bestimmung, auch Berichtigung u. Einschränkung des Früheren, und zwar ; βῆ πρὸς δῶμα Διὸς καὶ μακρὸν Ὄλυμπον Il. 5.398 ; αὗταί σʼ ὁδηγήσουσι καὶ μάλʼ ἀσμένως, und zwar sehr gern, Aesch. Prom. 730 ; λέγων ἔοικα πολλὰ καὶ μάτην ἐρεῖν 1009 ; πάρεστι δῆτα καὶ μάλʼ ἄζηλος θέα Soph. El. 1447 ; παρῆσάν τινες καὶ πολλοί γε, u. zwar viele, Plat. Phaed. 58d ; Gorg. 455c ; ὡς δὲ ἐχθροὶ καὶ ἔχθιστοί εἰσι, πάντες ἴστε Thuc. 7.68 ; πολλοὺς καὶ τοὺς πλείους 7.48, wo man es, wie Plat. Apol. 23a, σοφία ὀλίγου τινὸς ἀξία ἐστὶ καὶ οὐδενός, odervielmehr übersetzen kann ; vgl. Gorg. 504e. So bes. auch in Verbindung mit οὗτος, z.B. ἢ εἶναι ἐλευθέροισι ἢ δούλοισι καὶ τούτοισι ὡς δραπέτῃσι Her. 6.11 ; ἀπόρων ἐστὶ καὶ ἀνάγκῃ ἐχομένων καὶ τούτων πονηρῶν, und zwar solcher, die schlecht sind, und zwar wenn diese schlecht sind, Xen. An. 2.5.21 ; vgl. ἔχοντες τοσούτους πόρους καὶ τούτων μηδένα ἐπικίνδυνον 2.5.20 ; häufiger, in Beziehung auf den ganzen voranstehenden Satz, καὶ ταῦτα, zuweilen mit eigenem Verbum, ὁ δʼ ἐξαλύξας οἴχεται, καὶ ταῦτα κούφως ἐκ μέσων ἀρκυσμάτων ὤρουσεν Aesch. Eum. 111 ; ἄνδρα γενναῖον θανεῖν, καὶ ταῦτα πρὸς γυναικός ib. 595, wo wir »und zwar«, »und das«, »und noch dazu« sagen ; so die anderen Tragg. u. in Prosa, φανήσεται ἡμᾶς εὖ ποιῶν, καὶ ταῦθʼ ὧν μάλισθʼ ἡμῶν ἡ πόλις δεῖται Dem. 20.30, vgl. οὗτος. Es steht auch ein Partizip dabei, ὅτι ἤδη ἔπη φθέγγομαι καὶ ταῦτα ψέγων, eigtl. und dies tue, während ich tadle, da ich doch tadle, Plat. Phaedr. 241e ; καὶ ταῦτα σοφὸς ὤν Gorg. 508a ; eigentümlich nachgestellt νῦν γε, ἔφη, ἐπεχείρησας οὐδὲν ὢν καὶ ταῦτα Rep. I.341c. – Dem lat. denique, kurz, entspricht es oft vor πᾶς am Schlusse des Satzes, Dem. 23.85 οὐκοῦν καὶ τῷ μὴ προσθεῖναι – καὶ τῷ εἰπεῖν –, καὶ πᾶσιν οὕτως φανερῶς καὶ παρὰ τοῦτον εἴρηκε τὸν νόμον.
B. Mehr adverbial, auch, und zwar :
   1) quoque, gleichfalls, gleichstellend u. hinzufügend, wo man sich das erste Glied ergänzen kann, vgl. die Beispiele unt. A 1d ; δότε δὴ καὶ τόνδε γενέσθαι παῖδʼ ἐμὸν ὡς καὶ ἐγώ περ ἀριπρεπέα Τρώεσσιν Il. 6.406, daß auch dieser mein Sohn sich auszeichne, gleich wie ich ; ἐπιβουλεύει Κύρῳ καὶ πρόσθεν πολεμήσας, wie er schon früher mit ihm Krieg geführt hatte, Xen. An. 1.6.1 ; ibd. 2.1.22 ὅτι καὶ ἡμῖν ταὐτὰ δοκεῖ ἅπερ καὶ βασιλεῖ ; woran sich Sätze reihen wie ἐμοῦ ἰόντος ὅποι καὶ ὑμεῖς 1.3.6, wohin auch ihr geht ; καὶ ἀεὶ καὶ νῦν, jetzt wie immer, Plat. Gorg. 523a ; καὶ τότε καὶ νῦν, jetzt wie damals, Phil. 60c ; so auch ἀεὶ εἰώθειμεν φοιτᾶν παρὰ τὸν Σωκράτη καὶ δὴ καὶ τότε, und so auch damals, wir gingen auch damals, wie wir immer zu tun pflegten, Phaed. 59c ; ähnlich εἴπερ κἀγώ τι φρονῶ Soph. Phil. 192 ; καὶ σοὶ ταῦτα παρῄνεσα O.C. 1419 ; εἴπερ τις καὶ ἄλλος Plat. Phaed. 58e u. oft, wie ὥς τις καὶ ἄλλος ; ἵνα καὶ εἰδῶ ὅτι λέγεις Gorg. 467c ; ἔφυγεν ἔχων καὶ τὸ στράτευμα Xen. An. 1.9.31, er selber und auch das Heer. – Man bemerke bes. καὶ αὐτός, ebenfalls, ὡς ἐνόησαν αὐτῶν τὴν πορείαν ἐπὶ τὸ ἄκρον, εὐθὺς καὶ αὐτοὶ ὥρμησαν ἁμιλλᾶσθαι ἐπὶ τὸ ἄκρον Xen. An. 3.4.44 ; vgl. 7.8.17 ; ἐν τῷ χειμῶνι καὶ αὐτός ποτε κατέμαθον, ich habe auch selbst erfahren, 5.8.14. Eben so Ἀγίας καὶ Σωκράτης καὶ τούτω ἀπεθανέτην, starben ebenfalls, Xen. An. 2.6.30 ; ταῦτα δὲ ποιῶν καὶ οὗτος ἀποθνήσκει Hell. 6.4.34 ; öfter nimmt so καὶ οὗτος das Frühere wieder auf, auch dieser, z.B. Ἀριαῖος δέ, ὃν ἡμεῖς ἠθέλομεν βασιλέα καθιστάναι, καὶ ἐδώκαμεν πιστά, καὶ οὗτος πειρᾶται An. 3.2.5 ; ib. 35 εἰ οἱ πολέμιοι, ὥσπερ οἱ δειλοὶ κύνες –, εἰ καὶ οὗτοι ἡμῖν ἐπακολουθοῖεν.
   2) das Hinzukommende hervorhebend, etiam, sogar, auch, selbst ; Τυδείδης, ὃς νῦν γε καὶ ἂν Διῒ πατρὶ μάχοιτο, er möchte wohl selbst mit Zeus kämpfen, sc. wie mit diesen anderen, Il. 5.362 ; ἔπειτά με καὶ λίποι αἰών, dann weiche sogar das Leben von mir, wobei man hinzudenken kann, nicht nur alle übrigen Güter des Menschen, sondern auch sein teuerstes, das Leben, 5.685 ; τάχα κεν καὶ ἀναίτιον αἰτιόῳτο, sogar einen Unschuldigen, 11.654 ; κέλεταί ἑθυμὸς καὶ ἐς πυκινὸν δόμον ἐλθεῖν, sogar in die feste Behausung einzudringen, 12.301 ; καὶ ὀψέ, auch, selbst spät noch, 4.181 ; κἀξάγγελλʼ ἰὼν καὶ πᾶσι Καδμείοισι Soph. O.C. 1396 ; ἐν πᾶσι καὶ τοῖς ἐλαχίστοις παρανομήμασι θάνατον εἶναι τὴν ζημίαν, auch bei den kleinsten Vergehen, Lycurg. 65. Beim Komparat., θεὸς καὶ ἀμείνονας ἶππους δωρήσαιτο, er könnte wohl Pferde, und zwar schönere, noch schönere Pferde schenken, Il. 10.556 ; δόμεναι καὶ μεῖζον ἄεθλον, noch einen größeren Kampfpreis, 23.551, vgl. 19.200, 23.386 ; ἄξιος φέρειν τῆσδε καὶ μείζω χάριν Soph. O.C. 764 ; Aj. 1350 ; so tritt es auch verstärkend zu λίαν, καὶ λίαν, oft bei Hom.; καὶ μάλα, Xen. An. 1.5.8 u. oft ; καὶ μᾶλλον, 6.4.35 ; καὶ μάλιστα, gar sehr, Cyr. 2.1.5 ; οἵ τε ἄλλοι καὶ μάλιστα Her. 6.136 ; καὶ μάλιστα ἀγανακτῶ Lycurg. 139 ; καὶ μάλα πολλοῖς Plat. Prot. 315d ; ὡμολόγησε καὶ μάλʼ ἀκόντως 333b ; καὶ πάνυ, Phaed. 64b ; καὶ πολλάκις, Pol. 9.16.2 ; καὶ δικαίως γε, Xen. Cyr. 2.2.14 ; καὶ ῥᾳδίως, 1.4.11, vgl. oben A. 2. – Beschränkend, ἱέμενος καὶ καπνὸν ἀποθρώσκοντα νοῆσαι, auch nur, Od. 1.58 ; ἄξιόν τι καὶ τριχός Ar. Ran. 614 ; εἴ τις μέλλει καὶ σμικρὸν ἀρετῆς μεθέξειν Plat. Legg. VII.816e ; βλάπτειν καὶ ὁ ντινοῦν ἄνθρωπον Rep. I.335b ; μεταβολὴν καὶ ἡ ντινοῦν ἐνδέχεται, auch nur eine gewisse, sei es welche es wolle, Phaed. 78d ; ähnlich ἀλλʼ ἀρκεῖ καὶ τοῦτο, auch das schon reicht hin, Gorg. 498a ; ἀλλʼ ἱκανὰ καὶ ταῦτα Apol. 28a ; καὶ μικρῷ ὄψῳ ἀνακτήσασθαι φίλους Xen. Cyr. 2.2.10. – Am bestimmtesten ist dieser Gebrauch in der Vrbdg οὐ μόνον, ἀλλὰ καί ausgeprägt. – So ist es
   3) meist auch beim Partizip zu fassen, Ἕκτορα καὶ μεμαῶτα μάχης σχήσεσθαι ὀΐω, sogar wenn er eifrig darnach verlangt, auch den Anstürmenden, Il. 5.651 ; πὰρ δύναμιν δʼ οὐκ ἔστι καὶ ἐσσύμενον πολεμίζειν, auch der Eifrige, Kampfbegierige, kann nicht über Vermögen kämpfen, 13.787 ; τί σὺ ταῦτα καὶ ἐσθλὸς ἐὼν ἀγορεύεις, wie kannst du, auch ein Tapferer seiend, das sagen, 16.627, vgl. 15.276, Od. 2.343 ; θέαμα οἷον καὶ στυγοῦντʼ ἐποικτίσαι, das auch der Hassende bemitleidet, Soph. O.R. 1296. In allen diesen Fällen könnte auch καίπερ stehen. Und so tritt auch ὅμως wirklich dazu, ὑφʼ ὧν ἐγὼ ταχθεὶς τάδʼ ἔρδω καὶ τύραννος ὢν ὅμως Soph. O.C. 855, καὶ μάλα βουλόμενος ἀπάγειν τὸ στράτευμα ὅμως ἐκεῖ κατέμεινε Xen. Hell. 6.5.20, vgl. ὃς καὶ τοῦ ἀδελφοῦ καὶ τεθνηκότος ἤδη ἀποτεμὼν τὴν κεφαλήν, der auch seinem Bruder, der sogar schon tot war, den Kopf abschneiden ließ, An. 3.1.17 ; beim gen. absol., ὁ ἕτερος οὐκ ἔφη καὶ μάλα πολλῶν φόβων προσαγομένων 4.1.23.
   4) Im Anfange einer Rede bezieht es sich als Erwiederung auf etwas Vorangegangenes, nimmt dies auf und führt es fort, wie sich dies bes. in den Wechselreden bei den Tragg. zeigt, vgl. z.B. Soph. O.R. 771, 963, 1132. Die homerischen Fälle, wo ein Satz beginnt mit καὶ τότε, καὶ τότε δή, καὶ τότʼ ἔπειτα, Il. 1.92, 478, 9.475, 15.220 u. sonst, gehören mehr zu den unter A.1b aufgeführten. – Besonders merke man den Gebrauch das καί
   a) vor Imperativen, καί μοι ἀπόκριναι, und nun antworte mir, Plat. Gorg. 562b, καί μοι λέγε Euthyphr. 3a, u. häufig bei den Rednern in den Aufforderungen an den Schreiber, Dokumente vorzulesen, καί μοι ἀνάγνωθι.
   b) in Fragen, ἦ καί μοι νεμεσήσεαι ; Od. 1.389, wirst du mir auch zürnen ? gew. mit Lebhaftigkeit und Nachdruck, καὶ νῦν τί μʼ ἄγετε Soph. Phil. 1018, öfter, wie Aesch. Prom. 253, Pers. 233 ; ποῖον ἄνδρα καὶ λέγεις ; welchen Mann meinst du nur ? O.R. 1129 ; τοῦ καί ποτʼ εἶ ; Ar. Pax 1288 ; ἄμφω γὰρ αὐτὰ καὶ κατακτεῖναι νοεῖς ; denkst du denn gar beide zu töten ? Soph. Ant. 766 ; πῶς δὲ καὶ στρατὸς τοσοῦτος πεζὸς ἤνυσεν περᾶν Aesch. Pers. 707 ; τίνα δὲ καὶ πενθήσομεν 288 ; ἴδωμεν τί ποτε καὶ λέγομεν, was denn wohl, Plat. Gorg. 451a ; τί γὰρ ἄν τις καὶ ποιοῖ ἄλλο ; Phaed. 61e ; τίνος δὲ καὶ ἔστι τῶν πολιτῶν ; Theaet. 144b ; καὶ τί δή ; Xen. Cyr. 1.3.10 ; ποίαν καὶ ἧτταν λέγεις ; 3.1.19 ; ἤροντο, τί καὶ βουλόμενος ταῦτα πράττοι Hell. 3.3.11 ; τί ποτε καὶ καλέσαι χρή ; 2.3.47 ; so auch richtig An. 1.8.16 ἤρετο, ὅτι καὶ εἴη τὸ σύνθημα, u. sonst.
   c) auch in Antworten, καὶ κάρτα Soph. O.C. 65, 302 u. sonst, wie bei Plat. u. A.; καὶ μάλα, ἔφη, ja wohl, Xen. Mem. 2.2.1. Ueber die Stellung des καί ist zu merken, daß es zuweilen nicht bei dem Worte steht, wo man es erwarten sollte, ἐκεῖθι κἦλθον, für καὶ ἐκεῖθι ἦλθον, Aesch. Spt. 792 ; ἔγνωκα τοῖσδε κοὐδὲν ἀντειπεῖν ἔχω Prom. 51, u. öfter bei Tragg. Auch tritt es der Präposition nach, ἐν καὶ θαλάσσᾳ Pind. Ol. 2.51 ; μὴ μετὰ καὶ τοῦ ψεύδεσθαι Luc. Fugit. 19.
Die Verbindungen des καί mit anderen Partikeln folgen in der alphabetischen Ordnung an ihrer Stelle.
Hier mögen die bei diesem Worte bes. häufigen Krafen bemerkt werden, die sich am meisten bei Soph. finden : καὶ ἀ- = κἀ-, z.B. κἀγαθός, κἀδάκρυτος, κἀθέως, κἀκροθίνια, Tr. 748, κἄλλος, κἀποδύρομαι, κἀσαφῆ, καὖθις, χἀρπάσαι = καὶ ἁρπάσαι, Phil. 640, κἄν, s. unten bes.; καὶ ἐ- = κἀ-, z.B. κἀγώ, κἄδρων, κἄθηκας, κἀμάνθανον, κἀμός, κἀξ, κἀστίν, χαὐτοῦ = καὶ ἑαυτοῦ, O.R. 234 ; κεἰ = καὶ εἰ, wie auch κεἰσήκουσας Ant. 9 ; aber κἆτα = καὶ εἶτα, nach Apoll. adv. 497.19 ohne ι subscr. zu schreiben ; κεὐσταλής = καὶ εὐσταλής ; χἠ = καὶ ἡ, Soph. El. 1031, wie χἠμεῖς, χὠπόσοι = καὶ ὁπόσοι, χὤτι = καὶ ὅτι, χοἰ = καὶ οἱ, κοὐκ = καὶ οὐκ.

καί

• • 1

    Connecting particle, and Il. 1.15, 28, 31, 33, 50, 73, etc.: Od. 1.3, 19, 56, 89, 109, 110, etc.–καὶ . . . καὶ . . ., both . . . and . . .: καὶ ἓν καὶ εἴκοσι (not only one but twenty) Il. 13.260, καὶ σίτου πασάμην καὶ οἶνον λαυκανίης καθέηκα Il. 24.641. Cf. Il. 13.636: Od. 23.55.

  • 2

    Expressing sequence or consequence, and so, so, and then, then, accordingly, therefore, consequently: τὸν καὶ ὑπέδεισαν θεοί Il. 1.406, καί μιν προσηύδα Il. 2.7. Cf. Il. 1.92, 411, 478, Il. 3.166, Il. 6.353, Il. 7.214, Il. 10.224, Il. 11.382, etc.: τάχʼ ἄν ποτε καὶ τίσις εἴη Od. 2.76, καὶ τότʼ Ὀδυσσῆος λύτο γούνατα Od. 5.297. Cf. Od. 2.60, 104, Od. 4.415, Od. 9.131, Od. 10.17, Od. 11.99, Od. 12.330, Od. 13.79, etc.

  • 3

    Introducing an explanation, reason, amplification, or analysis of something previously said (often with γάρ; cf. γάρ 2): τοῦ καὶ ἀπὸ γλώσσης μέλιτος γλυκίων ῥέεν αὐδή Il. 1.249, καὶ γάρ τε λιταί εἰσιν Il. 9.502. Cf. Il. 2.377, Il. 4.43, Il. 9.524, Il. 11.111, Il. 14.173, Il. 15.251, etc.: πὰρ δʼ ἄρʼ ἔην καὶ ἀοιδός Od. 3.267. Cf. Od. 1.434, Od. 7.24, Od. 9.190, Od. 10.5, Od. 11.429, etc.

  • 4

    As a strengthening or emphasizing particle.

  • • a

      Even, just, surely, or the like: πρίν μιν καὶ γῆρας ἔπεισιν Il. 1.29, καὶ ὧς 116, ταῦτα μεταφρασόμεσθα καὶ αὖτις (will e’en . . .) 140, καὶ ἅπαντες Il. 7.281. Cf. Il. 1.63, 113, 174, 213, 260, Il. 2.119, Il. 4.406 (we did take it), Il. 8.23 (in my turn), Il. 16.647, etc.: καὶ αὐτοί Od. 1.33, ἦ καί μοι νεμεσήσεαι; (will you at least not be angry?) Od. 1.158, ἀνδράσι καὶ πλεόνεσσιν (who in fact outnumber us) Od. 2.245. Cf. Od. 1.58, 302, 318, Od. 2.48, 255, Od. 3.27 (the god himself), 44, Od. 11.441 (on your part), etc.

    • b

      Also, too: πίθεσθε καὶ ὔμμες Il. 1.274. Cf. Il. 1.63, 455, Il. 3.97, 143, Il. 4.138, etc.: Od. 1.10, 47, 260, 301, Od. 3.46, Od. 4.519, Od. 15.488 (καί with ἐσθλόν), etc.

  • 5

    With εἰ in various constructions.

  • • a

      εἰ καί in sense of εἰ 4, even if, or the like: εἰ καὶ καρτερός ἐστιν Il. 5.410. Cf. Il. 13.58, Il. 16.748, etc.: εἰ καὶ χαλεπαίνοι Od. 5.485. Cf. Od. 6.312, Od. 7.52, Od. 13.6, etc.

      Strengthened by περ Il. 15.117: Od. 1.389, Od. 7.321, Od. 9.35.

    • b

      καὶ εἰ

    • • α

        In sim. sense: καὶ εἰ καρτερός ἐστιν Il. 13.316, καὶ εἰ πυρὶ χεῖρας ἔοικεν Il. 20.371. Cf. Il. 15.51: Od. 13.292, Od. 16.98, Od. 21.260, etc.

        Strengthened by περ Il. 11.391.

      • β

        If even, even supposing or granting that: καὶ εἴ χʼ ἑτέρωθι πύθηαι Il. 5.351. Cf. Il. 4.347.

  • 6

    καὶ . . . περ.

  • • a

      Though, even though: καὶ μάλα περ κεχολωμένον Il. 1.217, καὶ αὐτῇ περ νοεούσῃ (though she hardly needs my counsel) 577. Cf. Il. 2.270, Il. 9.247, Il. 11.721, Il. 13.57, Il. 17.104, etc.: καὶ ἀθάνατός περ (even though it should be a god) Od. 5.73. Cf. Od. 4.502, 549, 733, Od. 10.441, Od. 20.271, etc.

      So καί περ: καί περ πολλὰ παθόντα Od. 7.224.

    • b

      Intensifying without sense of opposition: καὶ πρίν περ μεμαώς Il. 5.135. Cf. Il. 7.204, Il. 10.70, etc.

  • 7

    Coordinating words and to be translated or: ἕνα καὶ δύο Il. 2.346: αἰνότερον καὶ κύντερον Od. 11.427. Cf. Od. 3.115.

    In two co-ordinate sentences: εἴ περ γάρ τε χόλον γε καὶ αὐτῆμαρ καταπέψῃ, ἀλλά τε καὶ . . . Il. 1.81. Cf. Il. 4.160: Od. 8.581.

  • 8

    Marking an alternative or distinction: ἢ ἔπει ἠὲ καὶ ἔργῳ Il. 1.395. Cf. Il. 2.238, Il. 11.573, Il. 15.137, Il. 16.591, etc.: ἢ . . . ἦε καὶ οὐκί Od. 1.268. Cf. Od. 3.91, Od. 4.712, Od. 9.267, etc.

καί particle, and, also, even

• A copulative.
• 1 joining finite verbs,
• • a with change of subject. ἦ θαύματα πολλά, καί πού τι καὶ ἐξαπατῶντι μῦθοι O. 1.28, O. 3.21, O. 9.38, O. 10.41, O. 10.72, P. 1.5, P. 1.42, P. 3.35, P. 3.93, P. 3.94, P. 4.124, P. 4.164, P. 4.220, P. 4.247, P. 4.254, P. 4.257, P. 6.53, P. 9.40, P. 9.52, N. 5.18, N. 5.21, N. 6.53, N. 7.65, N. 10.10, N. 11.8, I. 3.17, I. 4.13, I. 4.34, I. 4.67, I. 5.48, I. 6.53, I. 8.47, fr. 51b. Pae. 2.53
  • b with no change of subject. διεδάσαντο καὶ φάγον O. 1.51, O. 5.8, O. 7.46, O. 10.49, O. 13.27, O. 13.69, O. 13.112, P. 3.15, P. 3.68, P. 4.254, P. 4.298, P. 9.12, P. 10.46, N. 1.64, N. 3.26, N. 3.38, N. 4.61, N. 5.39, N. 6.19, N. 6.49, N. 9.18, N. 10.22, N. 10.74, N. 10.80, I. 2.19, I. 5.63, I. 6.70, Πα. 2. 104, Εὔ]βοιαν ἕλον καὶ ἔνασσαν καὶ ἔκτισαν νάσους. Πα. 5. 37-9. Πα 8A. 13. Δ. 2. 30, fr. 169. 23, fr. 169. 47.
  • c in subord. cl., ὡς ἂν κτίσαιεν βωμὸν ἐναργέα καὶ ἰάναιεν O. 7.42 πρὶν μίχθη καὶ ἔνεικεν O. 9.59 κατέφρασεν ὁπᾷ ἔθυε καὶ ὅπως ἄρα ἔστασεν O. 10.57 ὃς ἂν ἐγκύρσῃ καὶ ἕλῃ P. 1.100 θεός, ὃ καὶ κίχε καὶ παραμείβεται καὶ ἔκαμψε P. 2.50 εἰ δὲ σώφρων ἄντρον ἔναιʼ ἔτι Χίρων, καί τί οἱ φίλτρον ἐν θυμῷ μελιγάρυες ὕμνοι ἁμέτεροι τίθεν P. 3.63 P. 9.46—9. ὃς ἂν ἕλῃ καὶ ἴδῃ P. 10.25, N. 3.34 ὄφρα προσμένοι καὶ πάξαιθʼ N. 3.61 αἰδέομαι μέγα εἰπεῖν πῶς δὴ λίπον εὐκλέα νᾶσον, καὶ τίς ἄνδρας ἀλκίμους δαίμων ἀπʼ Οἰνώνας ἔλασεν N. 5.15 Pae. 6.50 irregularly coordinated; φάνη Ζηνὸς ἀμφὶ πανάγυριν Λυκαίου καὶ ὁπότʼ Πελλάνᾳ φέρε O. 9.97 εὐθύγλωσσος ἀνὴρ προφέρει παρὰ τυραννίδι χὠπόταν ὁ λάβρος στρατός, χὤταν πόλιν οἱ σοφοὶ τηρέωντι P. 2.87—8. νᾶσον ὡς ἤδη λιπὼν κτίσσειεν εὐάρματον πόλιν καὶ τὸ Μηδείας ἔπος ἀγκομίσαι P. 4.9 πύκταν τέ νιν καὶ παγκρατίῳ φθέγξαι ἑλεῖν N. 5.52
  • d introducing question. ἐπεὶ ψάμμος ἀριθμὸν περιπέφευγεν, καὶ κεῖνος ὅσα χάρματʼ ἄλλοις ἔθηκεν, τίς ἂν φράσαι δύναιτο O. 2.99 “καὶ τίς ἀνθρώπων σε ἐξανῆκεν γαστρός;” P. 4.98
• 2 joining grammatically similar words.
• • a two nouns. Παλλὰς καὶ Ζεὺς O. 2.27 ὅρμοισι τῶν χέρας ἀναπλέκοντι καὶ στεφάνους O. 2.74 κρίσιν καὶ πενταετηρίδʼ O. 3.21 Ἀρκαδίας ἀπὸ δειρᾶν καὶ πολυγνάμπτων μυχῶν O. 3.27 χεῖρες δὲ καὶ ἦτορ O. 4.25 ἀρετᾶν καὶ στεφάνων O. 5.1 Ἄκρωνʼ ἐκάρυξε καὶ τὰν νέοικον ἕδραν O. 5.8 Οἰνομάου καὶ Πέλοπος O. 5.9 Ποσειδᾶνʼ καὶ τοξοφόρον σκοπόν O. 6.59 παρʼ Ἀλφειῷ καὶ παρὰ Κασταλίᾳ O. 7.17 Οὐρανὸς καὶ Γαῖα μάτηρ O. 7.38 ἀρετὰν καὶ χάρματʼ O. 7.44 τά τʼ ἐν Ἀρκαδίᾳ ἔργα καὶ Θήβαις O. 7.84 κῶμον καὶ στεφαναφορίαν O. 8.10 ἓ καὶ υἱὸν O. 9.14 κορᾶν καὶ φερτάτων Κρονιδᾶν O. 9.56 τόλμα δὲ καὶ ἀμφιλαφὴς δύναμις O. 9.82 σὺ καὶ θυγάτηρ O. 10.3 Καλλιόπα καὶ χάλκεος Ἄρης O. 10.15 βροντὰν καὶ πυρπάλαμον βέλος O. 10.80 ἀρχὰ λόγων καὶ πιστὸν ὅρκιον O. 11.6 Ὀλυμπίᾳ στεφανωσάμενος καὶ δὶς ἐκ Πυθῶνος Ἰσθμοῖ τε O. 12.18 κασίγνηταί τε Δίκα καὶ ὁμότροφος Εἰρήνα O. 13.7 Σίσυφον καὶ τὰν Μήδειαν O. 13.53 ναὶ καὶ προπόλοις O. 13.54 παρʼ ὅρκον καὶ παρὰ ἐλπίδα O. 13.83 αἰδῶ δίδοι καὶ τύχαν O. 13.115 Ἀπόλλωνος καὶ Μοισᾶν P. 1.1 κορυφαῖς καὶ πέδῳ P. 1.28 ὄλβον καὶ κτεάνων δόσιν P. 1.46 ἀστοῖς καὶ βασιλεῦσιν P. 1.68 κύριε πολλᾶν μὲν εὐστεφάνων ἀγυιᾶν καὶ στρατοῦ P. 2.58 ἐν ὄρει καὶ ἐν ἑπταπύλοις Θήβαις P. 3.90 Νέστορα καὶ Λύκιον Σαρπηδόν P. 3.112 ἀπὸ δʼ αὐτὸν ἐγὼ Μοίσαισι δώσω καὶ τὸ πάγχρυσον νάκος κριοῦ P. 4.68 “Ἰφιμεδείας παῖδας, ὦτον καὶ σέ” P. 4.89 “πὰρ Χαρικλοῦς καὶ Φιλύρας” P. 4.103 “λαγέτᾳ Αἰόλῳ καὶ παισὶ” P. 4.108 Ἄδματος καὶ Μέλαμπος P. 4.126 ὀρνίχεσσι καὶ κλάροισι P. 4.190 ἀγέλα ταύρων ὑπᾶρχεν καὶ νεόκτιστον θέναρ P. 4.206 ἄροτρον καὶ βόας P. 4.225 Κυράνα καὶ τὸ κλεεννότατον μέγαρον Βάττου P. 4.280 πεδίον καὶ πατρωίαν πόλιν P. 5.53 ἄνδρεσσι καὶ γυναιξὶ P. 5.64 νικαφόροις ἐν ἀέθλοις καὶ θοαῖς ἐν μάχαις P. 8.26 γείτων καὶ κτεάνων φύλαξ ἐμῶν P. 8.58 λαμπρὸν φέγγος καὶ μείλιχος αἰών P. 8.97 “θυμὸν γυναικὸς καὶ μεγάλαν δύνασιν” P. 9.30 “τέλος οἶσθα καὶ πάσας κελεύθους” P. 9.45 “ἐν θαλάσσᾳ καὶ ποταμοῖς” P. 9.47 ὥραισι καὶ Γαίᾳ” P. 9.60 “νέκταρ καὶ ἀμβροσίαν” P. 9.63 “Ζῆνα καὶ ἁγνὸν Ἀπόλλωνʼ Ἀγρέα καὶ Νόμιον” P. 9.64—5. οἱ καὶ Ζηνὶ P. 9.84 νιν καὶ Ἰφικλέα P. 9.88 δίκον φύλλʼ ἔπι καὶ στεφάνους P. 9.124 πόνων δὲ καὶ μαχᾶν ἄτερ P. 10.42 χαλκοῦ θαμὰ καὶ δονάκων P. 12.25 οἱ φράζε καὶ παντὶ στρατῷ N. 1.61 Ἰάσονʼ καὶ ἔπειτεν Ἀσκλαπιόν N. 3.54 τάνδε νᾶσον καὶ σεμνὸν Θεάριον N. 3.69 δῶρα καὶ κράτος N. 4.68 ἐκ δὲ Κρόνου καὶ Ζηνὸς ἥρωας αἰχματὰς φυτευθέντας καὶ ἀπὸ χρυσεᾶν Νηρηίδων N. 5.7 υἱοὶ καὶ βία Φώκου N. 5.12 ἀοιδαὶ καὶ λόγοι N. 6.30 αὐχένα καὶ σθένος (v. Dornseiff, Stil, 26) N. 7.73 χειρὶ καὶ βουλαῖς N. 8.8 Δείνιος δισσῶν σταδίων καὶ πατρὸς Μέγα Νεμεαῖον ἄγαλμα N. 8.16 ματέρι καὶ διδύμοις παίδεσσιν N. 9.4 φεῦγε γὰρ Ἀμφιαρῆ ποτε θρασυμήδεα καὶ δεινὰν στάσιν N. 9.13 χερσὶ καὶ ψυχᾷ N. 9.39 Κάστορος καὶ κασιγνήτου Πολυδεύκεος N. 10.50 Ἑρμᾷ καὶ σὺν Ἡρακλεῖ N. 10.53 Ζηνὸς ὑψίστου κασιγνήτα καὶ ὁμοθρόνου Ἥρας N. 11.2 λύρα καὶ ἀοιδά N. 11.7 πάλᾳ καὶ μεγαυχεῖ παγκρατίῳ N. 11.21 ἐν Πυθῶνι καὶ Ὀλυμπίᾳ N. 11.23 παρὰ Κασταλίᾳ καὶ παρʼ εὐδένδρῳ ὄχθῳ Κρόνου N. 11.25 πολιατᾶν καὶ ξένων I. 1.51 Ὀγχηστὸν καὶ γέφυραν I. 4.20 χρυσέων οἴκων ἄναξ καὶ γαμβρὸς Ἥρας I. 4.60 δαῖτα καὶ νεόδματα στεφανώματα βωμῶν I. 4.62 νᾶες ἐν πόντῳ καὶ <ὑφʼ>ἅρμασιν ἵπποι I. 5.5 ἑσπόμενοι Ἡρακλῆι πρότερον καὶ σὺν Ἀτρείδαις I. 5.38 Ἕκτορα καὶ στράταρχον Μέμνονα I. 5.40 Αἴαντος Τελαμωνιάδα καὶ πατρός I. 6.27 Μερόπων ἔθνεα καὶ τὸν βουβόταν Ἀλκυονῆ I. 6.32 “χθόνα καὶ στρατὸν ἀθρόον Pae. 4.42 ἐμὰν ματέραλιπόντες καὶ ὅλον οἶκον Pae. 4.45 στεφάνων καὶ θαλιᾶν Pae. 6.14 νέφεσσι δʼ ἐν χρυσέοις Ὀλύμποιο καὶ κορυφαῖσιν ἵζων Pae. 6.93 ναυπρύτανιν δαίμονα καὶ τὰν θεμίξενον ἀρετάν Pae. 6.131 Ἁφαίστου παλάμαις καὶ Ἀθά[νας] Pae. 8.66 Κάδμου στρατὸν καὶ Ζεάθου πόλιν (Π: ἂν pro καὶ coni. Wil. metr. gr.) Πα. 9. 44. φυγόντα νιν καὶ μέλαν ἕρκος ἅλμας[ Δ. 1. 16. ἐπʼ Αἰολάδᾳ καὶ γένει (G-H: τε καὶ Π.) Παρθ. 1. 13. ὦ Πάν, Ἀρκαδίας μεδέων καὶ σεμνῶν ἀδύτων φύλαξ fr. 95. 2. θυμὸν καὶ φωνὰν fr. 124d. βασιλῆες ἀγαυοὶ καὶ ἄνδρες fr. 133. 4. ]ἀοιδ[ὰν κ]αὶ ἁρμονίαν fr. 140b. 2. θεῶν καὶ κατʼ ἀνθρώπων ἀγυιάς fr. 194. 6. τιμαὶ καὶ στέφανοι fr. 221. 2. Ζηνὸς υἱοὶ καὶ κλυτοπώλου Ποσειδάωνος fr. 243.
  • b two adjs. ξανθαῖσι καὶ παμπορφύροις ἀκτῖσι βεβρεγμένος O. 6.55 πολύβοσκον γαῖαν ἀνθρώποισι καὶ εὔφρονα μήλοις O. 7.63 ἀγαθοὶ δὲ καὶ σοφοὶ O. 9.28 ὡραῖος ἐὼν καὶ καλὸς O. 9.94 [ἀκρόσοφον δὲ καὶ αἰχματὰν (v. l. τε καὶ) O. 11.19] κλυτὰν καὶ ὀνυμαστάν P. 1.38 πολυμήλου καὶ πολυκαρποτάτας χθονὸς P. 9.7 εὐδαίμων δὲ καὶ ὑμνητὸς P. 10.22 γέρας τό περ νῦν καὶ ἄρειον ὄπιθεν N. 7.101 ἄνιππός εἰμι καὶ βουνομίας ἀδαέστερος Pae. 4.27 esp., two numerals, πρώτοις καὶ τερτάτοις O. 8.46 ἑβδόμᾳ καὶ σὺν δεκάτᾳ γενεᾷ P. 4.10 τεσσαράκοντα καὶ ὀκτὼ παρθένοισι P. 9.113 τρεῖς καὶ δέκʼ ἄνδρας fr. 135.
  • c two participles. ἐξαρκέων κτεάτεσσι καὶ εὐλογίαν προστιθείς O. 5.24 ἀποπέμπων καὶ ἐποψόμενος O. 8.52 δεξάμενον καὶ δαίσαντα N. 1.71 θνατὰ μεμνάσθω περιστέλλων μέλη καὶ γᾶν ἐπιεσσόμενος N. 11.16 cf. O. 6.20
  • d two infinitives. “μοναρχεῖν καὶ βασιλευέμεν” P. 4.166 “χέρα οἱ προσενεγκεῖν ἦρα καὶ ἐκ λεχέων κεῖραι μελιαδέα ποίαν;” P. 9.37. ἐπαινεῖσθαι χρεών, καὶ μελιζέμεν N. 11.18 κελαδῆσαι καὶ προσειπεῖν I. 1.55
  • e two pronouns. “ἐμὲ καὶ σὲ” P. 4.141 ὄλβος ἔμπαν τὰ καὶ τὰ νέμων P. 5.55 εὐδαιμονίαν τὰ καὶ τὰ φέρεσθαι P. 7.21
  • f two adverbs. πολὺ καὶ πολλᾷ O. 8.23
• 3 in enumeration.
• • a A καὶ B καὶ C (καί . . .) Ξάνθον ἤπειγεν καὶ Ἀμαζόνας εὐίππους καὶ ἐς Ἴστρον ἐλαύνων O. 8.47 νόστον ἔχθιστον καὶ ἀτιμότεραν γλῶσσαν καὶ ἐπίκρυφον οἶμον O. 8.69 πατρὸς ἀρχὰν καὶ βαθὺν κλᾶρον ἔμμεν καὶ μέγαρον O. 13.62 γυναικεῖον στρατὸν καὶ Χίμαιραν καὶ Σολύμους ἔπεφνεν O. 13.90 Τροίαν κραταιὸς Τελαμὼν πόρθησε καὶ Μέροπας καὶ τὸν μέγαν Ἀλκυονῆ N. 4.25—7. χαλκὸν ὅν τε Κλείτωρ καὶ Τεγέα καὶ Ἀχαιῶν ὑψίβατοι πόλιες καὶ Λύκαιον πὰρ Διὸς θῆκε δρόμῳ N. 10.47—8. ἐξικέσθαν καὶ μέγα ἔργον ἐμήσαντʼ ὠκέως καὶ πάθον N. 10.64 ἐπῇεν καὶ ἔστα καὶ μυχοὺς διζάσατο fr. 51a. 3. τὸ δʼ οἴκοθεν ἄστυ κα[ὶ ] καὶ συγγένειʼ Πα. 4. 32-3. ὦ ταὶ λιπαραὶ καὶ ἰοστέφανοι καὶ ἀοίδιμοι Ἀθᾶναι fr. 76. 1. φοινικορόδοις δʼ ἐνὶ λειμώνεσσι προάστιον αὐτῶν καὶ λιβάνῳ σκιαρὰν καὶ χρυσοκάρποισιν βέβριθε <δενδρέοις> καὶ τοὶ μὲν Θρ. 7. 3-6. ἔνθα βουλαὶ γερόντων καὶ νέων ἀνδρῶν ἀριστεύοισιν αἰχμαί, καὶ χοροὶ καὶ Μοῖσα καὶ Ἀγλαία fr. 199.
  • b A καὶ B C τε (καί . . .) Λύκιε καὶ Δάλοιʼ ἀνάσσων, Φοῖβε, Παρνασσοῦ τε κράναν Κασταλίαν φιλέων P. 1.39 καὶ σοφοὶ καὶ χερσὶ βιαταὶ περίγλωσσοί τʼ ἔφυν P. 1.42 Ἰόλαον καὶ Κάστορος βίαν, σέ τε, ἄναξ Πολύδευκες P. 11.61 ἄνδρα δʼ ἐγὼ μακαρίζω μὲν πατέρʼ Ἀρκεσίλαν καὶ τὸ θαητὸν δέμας ἀτρεμίαν τε σύγγονον N. 11.12 τριπόδεσσιν ἐκόσμησαν δόμον καὶ λεβήτεσσιν φιάλαισί τε χρυσοῦ I. 1.18 πόλιν τάνδε κόμιζε Δὶ καὶ κρέοντι σὺν Αἰακῷ Πηλεῖ τε κἀγαθῷ Τελαμῶνι σύν τʼ Ἀχιλλεῖ P. 8.99—100.
• 4 καί καί, both — and καὶ ποτʼ ἀστῶν καὶ ποτὶ ξείνων O. 7.90 καὶ ἀγάνορος ἵππου θᾶσσον καὶ ναὸς ὑποπτέρου O. 9.23 καὶ λογίοις καὶ ἀοιδοῖς P. 1.94 “ἀλλὰ καὶ σκᾶπτον μόναρχον καὶ θρόνος” P. 4.152 κόρον δʼ ἔχει καὶ μέλι καὶ τὰ τέρπν ἄνθεʼ Ἀφροδίσια N. 7.53 καὶ τὸν ἀκερσεκόμαν Φοῖβον χορεύων καὶ τὰν ἁλιερκέα Ἰσθμοῦ δειράδʼ I. 1.7 καὶ πάγκαρπον ἐπὶ χθόνα καὶ διὰ πόντον βέβακεν ἐργμάτων ἀκτὶς I. 1.41 μυρίαι δʼ ἔργων καλῶν τέτμανθʼ κέλευθοι καὶ πέραν Νείλοιο παγᾶν καὶ διʼ Ὑπερβορέους I. 6.23 εἴη καὶ ἐρᾶν καὶ ἔρωτι χαρίζεσθαι κατὰ καιρόν fr. 127. 1. with irregular coordination, καὶ τὰν παρʼ ὅρκον καὶ παρὰ ἐλπίδα κούφαν κτίσιν O. 13.83 καὶ τὸν Ἰσθμοῖ καὶ Νεμέᾳ στέφανον (sc. ἐκράτησε) N. 10.26 in comparison, πειρῶντι δὲ καὶ χρυσὸς ἐν βασάνῳ πρέπει καὶ νόος ὀρθός P. 10.67
• 5 with intensifying force. οὔτε δύσηρις ἐὼν οὔτʼ ὦν φιλόνικος ἄγαν, καὶ μέγαν ὅρκον ὀμόσσαις, τοῦτό γέ οἱ μαρτυρήσω O. 6.20 τέκεν γόνον ὑπερφίαλον μόνα καὶ μόνον P. 2.43 “τοῦτον ἄεθλον ἑκὼν τέλεσον· καί τοι μοναρχεῖν καὶ βασιλευέμεν ὄμνυμι προήσειν” conditional parataxis P. 4.165
• 6 v. E infra for exx. of καὶ irregularly placed.
• B copulative, combined with τε, where τε is superfluous.
• 1 Πίσας τε καὶ Φερενίκου χάρις O. 1.18 τρεῖς τε καὶ δέκʼ ἄνδρας O. 1.79 ἐν δίκᾳ τε καὶ παρὰ δίκαν O. 2.16 εὐθυμιᾶν τε μέτα καὶ πόνων O. 2.34 πλοῦτόν τε καὶ χάριν ἄγων O. 2.10 τῶν τε καὶ τῶν καιρὸν O. 2.53 Πηλεύς τε καὶ Κάδμος O. 2.78 ἀνδρῶν τʼ ἀρετᾶς πέρι καὶ διφρηλασίας O. 3.37 αὐτόν τέ νιν καὶ φαιδίμας ἵππους O. 6.14 Συρακοσσᾶν τε καὶ Ὀρτυγίας O. 6.93 Ζεύς τε καὶ ἀθάνατοι O. 7.55 μήλων τε κνισάεσσα πομπὰ καὶ κρίσις O. 7.80 αὐτούς τʼ ἀέξοι καὶ πόλιν O. 8.88 μορφᾷ τε καὶ ἔργοισι O. 9.65 τά <τε> τερπνὰ καὶ τὰ γλυκέα (supp. Hermann, met. gr.: om. codd., Schr.) O. 14.5 γᾶν τε καὶ πόντον κατʼ ἀμαιμάκετον P. 1.14 κτεάτεσσί τε καὶ περὶ τιμᾷ P. 2.59 “παῖδες ὑπερθύμων τε φωτῶν καὶ θεῶν” P. 4.13 “Κρηθεῖ τε μάτηρ καὶ Σαλμωνεῖ” P. 4.142 ἀνέρες ἔκ τε Πύλου καὶ ἀπʼ ἄκρας Ταινάρου P. 4.174 θεός τέ οἱ τὸ νῦν τε πρόφρων τελεῖ δύνασιν καὶ τὸ λοιπὸν P. 5.117 βουλᾶν τε καὶ πολέμων P. 8.3 ἔρξαι τε καὶ παθεῖν ὁμῶς P. 8.6 λύρᾳ τε καὶ φθέγματι μαλθακῷ P. 8.31 πολλάν τε καὶ ἡσύχιον εἰρήναν P. 9.22 “ἔν τε θεοῖς κἀνθρώποις” P. 9.40 τόλμᾳ τε καὶ σθένει P. 10.24 εὐφροσύνα τε καὶ δόξʼ ἐπιφλέγει P. 11.45 τῶν τε καὶ τῶν χρήσιες N. 1.30 εὖ τε παθεῖν καὶ ἀκοῦσαι N. 1.32 λῆμά τε καὶ δύναμιν N. 1.57 Ἄρτεμίς τε καὶ θρασεῖʼ Ἀθάνα N. 3.50 Κλεωναίου τʼ ἀπʼ ἀγῶνος καὶ λιπαρῶν εὐωνύμων ἀπʼ Ἀθανᾶν N. 4.18 Οἰνώνᾳ τε καὶ Κύπρῳ N. 4.46 εὔανδρόν τε καὶ ναυσικλυτὰν N. 5.9 ἐπί τε χθόνα καὶ διὰ θαλάσσας N. 6.48 σέ τʼ καὶ Πολυτιμίδαν N. 6.62 χειρῶν τε καὶ ἰσχύος ἁνίοχον N. 6.66 φίλιπποί τʼ αὐτόθι καὶ κτεάνων ψυχὰς ἔχοντες κρέσσονας ἄνδρες N. 9.32 γνώτʼ ἀείδω θεῷ τε καὶ ὅστις ἁμιλλᾶται N. 10.31 Χαρίτεσσί τε καὶ σὺν Τυνδαρίδαις N. 10.38 Κορίνθου τʼ ἐν μυχοῖς, καὶ Κλεωναίων πρὸς ἀνδρῶν τετράκις (loc. susp.) N. 10.42 θάνατόν τε φυγὼν καὶ γῆρας ἀπεχθόμενον N. 10.83 ῥεέθροισί τε Δίρκας ἔφανεν καὶ παρʼ Εὐρώτᾳ πέλας I. 1.29 κτεάνων θʼ ἅμα λειφθεὶς καὶ φίλων I. 2.11 τῶν τε γὰρ καὶ τῶν διδοῖ I. 4.51 γαίας τε πάσας καὶ βαθύκρημνον πολιᾶς ἁλὸς ἐξευρὼν θέναρ I. 4.55 Ζεὺς τά τε καὶ τὰ νέμει I. 5.52. δαπάνᾳ τε χαρεὶς καὶ πόνῳ I. 6.10 ἀγλαοὶ παῖδές τε καὶ μάτρως I. 6.62 Ὕλλου τε καὶ Αἰγιμιοῦ I. 9.2 ὁ δʼ ἐθέλων τε καὶ δυνάμενος fr. 2. 1. γᾶν τε καὶ θάλασσαν fr. 51a. 2. γαῖαν ἀμπελόεσσάν τε καὶ εὔκαρπον Pae. 2.25 τὸ δʼ εὐβουλίᾳ τε καὶ αἰδοῖ ἐγκείμενον Pae. 2.51 Χαρίτεσσίν τε καὶ Ἀφροδίτᾳ Pae. 6.4 ὁ πάντα τοι τά τε καὶ τὰ τεύχων Pae. 6.132 μαντευμάτων τε θεσπεσίων δοτῆρα καὶ τελεσσιε[πῆ] θεοῦ ἄδυτον Pae. 7.2 σέ τε καὶ ῥαδ[ Πα. 7. d. 2. τά τʼ ἐόντα τε κα[ὶ ] πρόσθεν γεγενημένα Pae. 8.83 ἔθηκας ἀμάχανον ἰσχύν τʼ ἀνδράσι καὶ σοφίας ὁδόν (Blass: πτανὸν ἀνδράσι codd. Dion. Hal.) Πα. 9. 4. Ἐλείθυιά τε καὶ Λάχεσις Pae. 12.17 τ]ριπόδεσσί τε καὶ θυσίαις fr. 59. 11. πρὶν μὲν ἕρπε σχοινοτένειά τʼ ἀοιδὰ διθυράμβων καὶ τὸ σὰν κίβδηλον Δ. 2. 2. βαθύζωνόν τε Λατὼ καὶ θοᾶν ἵππων ἐλάτειραν fr. 89a. 2. Πειθώ τʼ ἔναιεν καὶ Χάρις fr. 123. 14. Ἀπόλλωνί τε καὶ[ fr. 140b. 10. ]ραί τε καὶ υ[ fr. 215. 9. τόλμα τέ μιν ζαμενὴς καὶ σύνεσις fr. 231. emphasised, both — and, ξένον μή τινʼ ἀμφότερα καλῶν τε ἴδριν ἅμα καὶ δύναμιν κυριώτερον (ἀλλὰ coni. Hermann) O. 1.104 ἀμφότερον μάντιν τʼ ἀγαθὸν καὶ δουρὶ μάρνασθαι O. 6.17 ἀμφότερον δαπάναις τε καὶ πόνοις I. 1.42 once joining finite verbs, ἔν τʼ ἀέθλοισι θίγον πλείστων ἀγώνων, καὶ τριπόδεσσιν ἐκόσμησαν δόμον I. 1.19—20. irregularly coordinated, ἄγοντι δέ με νῖκαι, ὦ Μεγάκλεες, ὑμαί τε καὶ προγόνων P. 7.18 συμβαλεῖν μὰν εὐμαρὲς ἦν τό τε Πεισάνδρου πάλαι αἶμʼ ἀπὸ Σπάρτας καὶ παρʼ Ἰσμηνοῦ ῥοᾶν κεκραμένον ἐκ Μελανίπποιο μάτρωος N. 11.33—6. οἶά τε χερσὶν ἀκοντίζοντες αἰχμαῖς καὶ λιθίνοις ὁπότʼ ἐν δίσκοις ἵεν I. 1.24—5. ζώων τʼ ἀπὸ καὶ θάνων I. 7.30 Κλεάνδρῳ τις ἀνεγειρέτω κῶμον, Ἰσθμιάδος τε νίκας ἄποινα, καὶ Νεμέᾳ ἀέθλων ὅτι κράτος ἐξεῦρε I. 8.4 [ἀνατεί τε] καὶ ἀπριάτας ἔλασεν (H. J. Mette: ἀναιρεῖται καὶ codd. Aristidis contra metr.) fr. 169. 8. explicative / appositional, ἐγγυάσομαι ὔμμιν, ὦ Μοῖσαι, φυγόξεινον στρατὸν μήδʼ ἀπείρατον καλῶν ἀκρόσοφόν τε καὶ αἰχματὰν ἀφίξεσθαι (δὲ καὶ v. l.) O. 11.19 Νόμος ὁ πάντων βασιλεὺς θνατῶν τε καὶ ἀθανάτων fr. 169. 2. cf. P. 9.45
• 2 in enumeration.
• • a A τε καὶ B C τε φόρμιγγά τε ποικιλόγαρυν καὶ βοὰν αὐλῶν ἐπέων τε θέσιν O. 3.8 “μῆλά τε γάρ τοι ἐγὼ καὶ βοῶν ξανθὰς ἀγέλας ἀφίημʼ ἀγρούς τε πάντας” P. 4.148 ἐν Ὀλυμπίοισί τε καὶ βαθυκόλπου Γᾶς ἀέθλοις ἔν τε καὶ πᾶσιν ἐπιχωρίοις P. 9.101—2. ἀλλά με Πυθώ τε καὶ τὸ Πελινναῖον ἀπύει Ἀλεύα τε παῖδες P. 10.4 ἀλαλὰν Λυκίων τε προσμένοι καὶ Φρυγῶν Δαρδάνων τε N. 3.60—1. τό μοι θέμεν Κρονίδᾳ τε Δὶ καὶ Νεμέᾳ Τιμασάρχου τε πάλᾳ ὕμνου προκώμιον εἴη N. 4.9 Οὐλυμπίᾳ τε καὶ Ἰσθμοῖ Νεμέᾳ τε N. 4.75 κεῖνοι γάρ τʼ ἄνοσοι καὶ ἀγήραοι πόνων τʼ ἄπειροι fr. 143.
  • b A τε καὶ B καὶ C (καὶ . . .) “ὅσσα τε χθὼν ἠρινὰ φύλλʼ ἀναπέμπει, χὠπόσαι ψάμαθοι κλονέονται χὤ τι μέλλει, χὠπόθεν ἔσσεται, εὖ καθορᾷς” P. 9.45 ἐν ξυνῷ κεν εἴη συμπόταισιν τε γλυκερὸν καὶ Διωνύσοιο καρπῷ καὶ κυλίκεσσιν Ἀθαναίαισι κέντρον fr. 124. 3. ἄστρα τε καὶ ποταμοὶ καὶ κύματα πόντου fr. 136.
  • c μέν τε καί, v. μέν τε O. 4.14
• C emphatic, non-copulative, v. also D. 1. infra.
• 1 καί means even. καὶ ἄπιστον ἐμήσατο πιστὸν ἔμμεναι O. 1.31 ἴδε καὶ κείναν χθόνα O. 3.31 [θαμὰ καὶ (θαμάκι v. l.) O. 4.27] ἠὺ δʼ ἔχοντες σοφοὶ καὶ πολίταις ἔδοξαν ἔμμεν O. 5.16 ὄφρα ἵκωμαι πρὸς ἀνδρῶν καὶ γένος O. 6.25 αἱ δὲ φρενῶν ταραχαὶ παρέπλαγξαν καὶ σοφόν O. 7.31 τεθμὸς δέ τις ἀθανάτων καὶ τάνδʼ ἁλιερκέα χώραν παντοδαποῖσιν ὑπέστασε ξένοις O. 8.25 τράπε δὲ Κύκνεια μάχα καὶ ὑπέρβιον Ἡρακλέα O. 10.15 δάμασε καὶ κείνους. (Boeckh: κἀκείνους codd.) O. 10.30 ἤτοι καὶ τεά κεν ἀκλεὴς τιμὰ κατεφυλλορόησεν ποδῶν O. 12. 13. ἤτοι καὶ ὁ καρτερὸς ὁρμαίνων ἕλε Βελλεροφόντας O. 13.84 σὺν δὲ κείνῳ καί ποτʼ Ἀμαζονίδων βάλλων γυναικεῖον στρατὸν O. 13.87 σὺν δʼ ἀνάγκᾳ μιν φίλον καί τις ἐὼν μεγαλάνωρ ἔσανεν P. 1.52 εἴ τι καὶ φλαῦρον παραιθύσσει P. 1.87 ἀλλὰ κέρδει καὶ σοφία δέδεται P. 3.54 ἔτραπεν καὶ κεῖνον (Boeckh: κἀκεῖνον codd.) P. 3.55 ἐπὶ καὶ θανάτῳ P. 4.186 καὶ φθινόκαρπος ἐοῖσα διδοῖ ψᾶφον P. 4.265 ῥᾴδιον μὲν γὰρ πόλιν δεῖσαι καὶ ἀφαυροτέροις P. 4.272 αὔξεται καὶ Μοῖσα διʼ ἀγγελίας ὀρθᾶς P. 4.279 κεῖνόν γε καὶ βαρύκομποι λέοντες περὶ δείματι φύγον P. 5.57 κεῖνος αἰνεῖν καὶ τὸν ἐχθρὸν ἔννεπεν P. 9.95 ἔτι καὶ μᾶλλον P. 10.57 ἔμπα καίπερ ἔχει βαθεῖα ποντιὰς ἅλμα μέσσον, ἀντίτεινʼ ἐπιβουλίᾳ (Christ: καίπερ codd.) N. 4.36 κεῖνος καὶ Τελαμῶνος δάψεν υἱὸν N. 8.23 ἐπαοιδαῖς δʼ ἀνὴρ νώδυνον καί τις κάματον θῆκεν where καί emphasizes κάματον N. 8.50 ἦν γε μὰν ἐπικώμιος ὕμνος δὴ πάλαι, καὶ πρὶν γενέσθαι τὰν Ἀδράστου τάν τε Καδμείων ἔριν N. 8.51 ἐν γὰρ δαιμονίοισι φόβοις φεύγοντι καὶ παῖδες θεῶν N. 9.27 καὶ θνατὸν οὕτως ἔθνος ἄγει μοῖρα N. 11.42 τὸ τεόν, χρύσασπι Θήβα, πρᾶγμα καὶ ἀσχολίας ὑπέρτερον θήσομαι I. 1.2 ἔστιν δʼ ἀφάνεια τύχας καὶ μαρναμένων I. 4.31 ἰατὰ δʼ ἐστὶ βροτοῖς σύν γʼ ἐλευθερίᾳ καὶ τά I. 8.15 ἐσλόν γε φῶτα καὶ φθίμενον ὕμνοις θεᾶν διδόμεν I. 8.60 ἤτοι καὶ ἐγὼ σκόπελον ναίων Pae. 4.21 εἰ καί τι Διωνύσου ἄρουρα φέρει, ἄνιππός εἰμι though Pae. 4.25
• 2 where καί means also. ἐν καὶ θαλάσσᾳ O. 2.28 Μοῖρʼ θεόρτῳ σὺν ὄλβῳ ἐπί τι καὶ πῆμʼ ἄγει O. 2.37 ἐπὶ μὰν βαίνει τι καὶ λάθας ἀτέκμαρτα νέφος O. 7.45 Ἐρατιδᾶν τοι σὺν χαρίτεσσιν ἔχει θαλίας καὶ πόλις O. 7.94 ἐοικότα γὰρ καὶ τελευτᾷ φερτέρου νόστου τυχεῖν (v. l. ἐν καὶ: κἀν Mosch.) P. 1.35 Μοῖσα, καὶ πὰρ Δεινομένει κελαδῆσαι πίθεό μοι P. 1.58 ποτὶ καὶ τὸν ἵκοντʼ P. 2.36 ὅθεν φαμὶ καὶ δὲ τὰν ἀπείρονα δόξαν εὑρεῖν P. 2.64 σοφοὶ δέ τοι κάλλιον φέροντι καὶ τὰν θεόσδοτον δύναμιν P. 5.13 ἔγεντο καὶ πρότερον Ἀντίλοχος P. 6.28 ἔν τε καὶ πᾶσιν ἐπιχωρίοις P. 9.102 ἔθηκε καὶ βαθυλείμων ἀγὼν κρατησίποδα Φρικίαν P. 10.15 ἕποιτο μοῖρα καὶ ὑστέραισιν ἐν ἁμέραις P. 10.17 ῥέζοντά τι καὶ παθεῖν ἔοικεν N. 4.32 σὺν δὲ τὶν καὶ παῖς ὁ Θεαρίωνος ἀρετᾷ κλιθεὶς εὔδοξος ἀείδεται N. 7.7 ἐχθρὰ δʼ ἄρα πάρφασις ἦν καὶ πάλαι N. 8.32 “καὶ ἐμοὶ θάνατον σὺν τῷδʼ ἐπίτειλον, ἄναξ” N. 10.77 ὁ πονήσαις δὲ νόῳ καὶ προμάθειαν φέρει I. 1.40 ἦ μὰν πολλάκι καὶ τὸ σεσωπαμένον εὐθυμίαν μείζω φέρει I. 1.63 ἔτι καὶ Πυθῶθεν I. 1.65 κεῖνον ἅψαι πυρσὸν ὕμνων καὶ Μελίσσῳ I. 4.44 ἐν δʼ ἐρατεινῷ μέλιτι καὶ τοιαίδε τιμαὶ καλλίνικον χάρμʼ ἀγαπάζοντι I. 5.54 πόρε, Λοξία, τεαῖσιν ἁμίλλαισιν εὐανθέα καὶ Πυθόι στέφανον I. 7.51 ἔδοξʼ ἦρα καὶ ἀθανάτοις ἐσλόν γε φῶτα καὶ φθίμενον ὕμνοις θεᾶν διδόμεν sc. as well as to men I. 8.59 ἐπεὶ περικτίονας ἐνίκασε δή ποτε καὶ κεῖνος I. 8.65 θεὸς ὁ πάντα τεύχων βροτοῖς καὶ χάριν ἀοιδᾷ φυτεύει fr. 141.
• 3 emphatic, where neither of the two previous meanings seems applicable.
• • a emphasizing subs., adj. καί πού τι καὶ βροτῶν φάτις O. 1.28 σέο ἕκατι καὶ μεγασθενῆ νόμισαν χρυσὸν ἄνθρωποι περιώσιον ἄλλων I. 5.2 φαντὶ γὰρ ξύνʼ ἀλέγειν καὶ γάμον Θέτιος ἄνακτας (others interpr. καὶ as copulative) I. 8.47 ταῦτα καὶ μακάρων ἐμέμναντʼ ἀγοραί I. 8.26 ἀπὸ καὶ πατρός Πα. 7C. 9. ὁ δὲ κηλεῖται χορευοίσαισι κα[ὶ θη]ρῶν ἀγέλαις (supp. Housman) Δ. 2. 22. esp. subs. prop., ἦλθε καὶ Γανυμήδης O. 1.44 ἀνταγόρευσεν καὶ Πελίας P. 4.156 ἔγνον ποτὲ καὶ Ἰόλαον P. 9.79 λαὸν θαμὰ δὴ καὶ Ὀλυμπιάδων φύλλοις ἐλαιᾶν χρυσέοις μιχθέντα N. 1.17 αἰνέω καὶ Πυθέαν I. 5.59 κώμαζʼ ἔπειτεν ἁδυμελεῖ σὺν ὕμνῳ καὶ Στρεψιάδᾳ I. 7.21 other exx. under c. α. infra.
  • b preceding demonstrative. εἶπεν καὶ τόδε P. 4.86 καὶ τόδε συνθέμενος ῥῆμα P. 4.277 ἐξύφαινε, γλυκεῖα, καὶ τόδʼ αὐτίκα, φόρμιγξ, Λυδίᾳ σὺν ἁρμονίᾳ μέλος N. 4.44
  • c following
  • • α relative. Ἄργει δʼ ὅσσα καὶ ἐν Θήβαις O. 13.107 θεός, ὃ καὶ πτερόεντʼ αἰετὸν κίχε P. 2.50 οἶα καὶ πολλοὶ πάθον P. 3.20 οἵτε καὶ P. 3.89 ἔνθα καὶ P. 4.253 ὃ καὶ P. 5.63 [τῷ καὶ (codd.: καὶ del. Pauw.) P. 5.69] ἀλλʼ ἔσται χρόνος οὗτος, ὃ καί τιν ἀελπτίᾳ βαλὼν ἔμπαλιν γνώμας P. 12.31 ὅθεν περ καὶ Ὁμηρίδαι N. 2.1 ὃς καὶ Ἰαολκὸν εἷλε N. 3.34 τᾷ καὶ Δαναοὶ πόνησαν N. 7.36 οἷοι καὶ Διὸς Αἰγίνας τε λέκτρον ἀμφεπόλησαν N. 8.6 ὅσπερ καὶ Κινύραν ἔβρισε πλούτῳ N. 8.18 πατρίδι ἐν ᾇ καὶ τὸν ἀδείμαντον Ἀλκμήνα τέκεν παῖδα I. 1.12 ὅν τε καὶ κάρυκες ὡρᾶν ἀνέγνον I. 2.23 ἅ τε κἀν γουνοῖς Ἀθανᾶν ἅρμα καρύξαισα νικᾶν (Boeckh: κεἰν, κἠν codd.) I. 4.25 τοὶ καὶ σὺν μάχαις δὶς πόλιν Τρώων πράθον I. 5.35 ὃ καὶ δαιμόνεσσι δίκας ἐπείραινε I. 8.23 ὃ καὶ Μύσιον ἀμπελόεν αἵμαξε πεδίον I. 8.49 ὃς καὶ τυπεὶς ἁγνῷ πελέκει τέκετο ξανθὰν Ἀθάναν fr. 34.
    • β demonstrative. τὸ καὶ ἀνδρὶ πάρεστι Συρακοσίῳ O. 6.17 τὸ καὶ κατεφάμιξεν O. 6.56 τῶ καὶ ἐγὼ καίπερ ἀχνύμενος θυμόν I. 8.5 τὸ καὶ νῦν φέρει λόγον I. 8.61 cf. I. 8.26
  • d with temporal adv. τότε καὶ φαυσίμβροτος δαίμων Ὑπεριονίδας O. 7.39 καὶ τότε γνοὺς P. 3.31 μετὰ καὶ νῦν P. 4.64 cf. I. 8.61 καὶ νῦν N. 5.43 [καὶ νῦν (v. l. καί νυν) N. 6.8] ἐνῆκεν καὶ ἔπειτ[ Παρθ. 2. 61. καὶ τότʼ ἐγὼ fr. 168. 4. v. also νῦν.
  • e emphasizing prepositional phrases, cf. E infra. ὃς ἔχεις καὶ πεδὰ μέγαν κάματον λόγων φερτάτων μναμήιʼ P. 5.47 “εἰ δὲ χρὴ καὶ πὰρ σοφὸν ἀντιφερίξαι, ἐρέω” P. 9.50 πλεῖστα νικάσαντά δε καὶ τελεταῖς ὡρίαις ἐν Παλλάδος εἶδον P. 9.97 γλυκύ τι δαμωσόμεθα καὶ μετὰ πόνον I. 8.8 οἶαν Βρομίου [τελε]τὰν καὶ παρὰ σκᾶ[πτ]ον Διὸς Οὐρανίδαι ἐν μεγάροις ἵσταντι Δ. 2. 7.
  • f with dependent infinitive phrase. γλυκεῖα δὲ φρὴν καὶ συμπόταισιν ὁμιλεῖν P. 6.53 πράσσει χρέος, αὖτις ἐγεῖραι καὶ παλαιὰν δόξαν ἑῶν προγόνων P. 9.105 ἐγὼ δʼ ἀστοῖς ἁδὼν καὶ χθονὶ γυῖα καλύψαι (sc. εὔχομαι) N. 8.38
• 4 in comparisons.
• • a ὡς εἰ καί, ὥτε καί. φιάλαν ὡς εἴ τις δωρήσεται νεανίᾳ γαμβρῷ, καὶ ἐγὼ νέκταρ χυτόν ἀνδράσιν πέμπων ἱλάσκομαι O. 7.7 ἀλλʼ ὥτε παῖς, καὶ ὅταν O. 10.91
  • b οὕτω καί. ἐν δʼ ὀλίγῳ βροτῶν τὸ τερπνὸν αὔξεται· οὕτω δὲ καὶ πίτνει χαμαί P. 8.93 καὶ θνατὸν οὕτως ἔθνος ἄγει N. 11.42
  • c οἷος καί. ἤρατο τῶν ἀπεόντων· οἶα καὶ πολλοὶ πάθον P. 3.20 τῶν ἀρειόνων ἐρώτων . οἷοι καὶ Διὸς Αἰγίνας τε λέκτρον ποιμένες ἀμφεπόλησαν N. 8.6
  • d ἐπεὶ ψάμμος ἀριθμὸν περιπέφευγεν, καὶ κεῖνος ὅσα χάρματʼ ἄλλοις ἔθηκεν, τίς ἂν φράσαι δύναιτο; O. 2.99 ὅθεν περ καὶ Ὁμηρίδαι ῥαπτῶν ἐπέων τὰ πόλλʼ ἀοιδοὶ ἄρχονται, καὶ ὅδʼ ἀνὴρ N. 2.3, cf. P. 10.67
• D in combination with other particles.
• 1 δὲ καί
• • a where καί means even φύονται δὲ καὶ νέοις ἐν ἀνδράσιν πολιαί P. 4.25 κῆλα δὲ καὶ δαιμόνων θέλγει φρένας P. 1.12 βία δὲ καὶ μεγάλαυχον ἔσφαλεν ἐν χρόνῳ P. 8.15 θανόντων δὲ καὶ φίλοι προδόται (Bergk: λόγοι φίλοι codd.) fr. 160.
  • b where καί means also ἀγλαίζεται δὲ καὶ μουσικᾶς ἐν ἀώτῳ O. 1.14 δαέντι δὲ καὶ σοφία μείζων ἄδολος τελέθει O. 7.53 ἔστι δὲ καί τι θανόντεσσιν μέρος O. 8.77 οἱ δʼ Ἀρκάδες, οἱ δὲ καὶ Πισᾶται O. 9.68 ἄλλαι δὲ δύʼ.. χάρμαι, τὰ δὲ καὶ Νεμέας κατὰ κόλπον O. 9.87 τὰ δὲ καί ποτʼ ἐν ἀλκᾷ O. 13.55 τέρας μὲν θαυμάσιον προσιδέσθαι, θαῦμα δὲ καὶ παρεόντων ἀκοῦσαι P. 1.26 μάκαρ δὲ καὶ νῦν P. 5.20 τὰ δὲ καὶ ἀνδράσιν ἐμπρέπει P. 8.28 χαίρων δὲ καὶ αὐτὸς Ἀλκμᾶνα στεφάνοισι βάλλω, ῥαίνω δὲ καὶ ὕμνῳ bis. P. 8.56—7. πολλοὶ ἀριστῆες, πολλοὶ δὲ καὶ ξείνων P. 9. 108. ἐλᾷ δὲ καὶ τέσσαρας ἀρετὰς ὁ θνατὸς αἰών N. 3.74 πρόφρων δὲ καὶ κείνοις ἄειδʼ ἐν Παλίῳ Μοισᾶν ὁ κάλλιστος χορός N. 5.22 ἕπομαι δὲ καὶ αὐτὸς ἔχων μελέταν N. 6.54 μαστεύει δὲ καὶ τέρψις ἐν ὄμμασι θέσθαι πιστόν N. 8.43 ἔστι δὲ καὶ κόρος ἀνθρώπων N. 10.20 ἐκράτησε δὲ καί ποθʼ Ἕλλανα στρατὸν Πυθῶνι N. 10.25 τρὶς μὲν τρὶς δὲ καὶ σεμνοῖς δαπέδοις ἐν Ἀδραστείῳ νόμῳ N. 10.28 ἐν Ἰσθμῷ Νεμέᾳ δὲ καὶ ἀμφοῖν I. 5.18 μέτρα μὲν γνώμᾳ διώκων μέτρα δὲ καὶ κατέχων I. 6.71 αἰνέων Μελέαγρον, αἰνέων δὲ καὶ Ἕκτορα Ἀμφιάρηόν τε I. 7.32 κλεινὸς Αἰακοῦ λόγος, κλεινὰ δὲ καὶ ναυσικλυτὸς Αἴγινα I. 9.1 διαγινώσκομαι μὲν γινώσκομαι δὲ καὶ μοῖσαν παρέχων ἅλις Pae. 4.23 μνάσει δὲ καί τινα Pae. 14.35 τέρπεται δὲ καί τις ἐπʼ οἶδμʼ ἅλιον ναὶ θοᾷ διαστείβων fr. 221. 4. N. B. anaphora O. 9.68, P. 9.108, N. 10.28, I. 6.71, I. 7.32, I. 9.1
  • c where καί is generally emphatic. τῶν νῦν δὲ καὶ Θρασύβουλος πατρῴαν μάλιστα πρὸς στάθμαν ἔβα (= αὖ, Gr. Part., 305 P. 6.44 ἔστι δὲ καὶ διδύμων ἀέθλων Μελίσσῳ μοῖρα and two are the victories that M. has I. 3.9 ἐν δʼ ἄρα καὶ Τενέδῳ Πειθώ τʼ ἔναιεν (précisement van Groningen) fr. 123. 13. σοφοὶ δὲ καὶ τὸ μηδὲν ἄγαν ἔπος αἴνησαν περισσῶς fr. 35b. where δὲ is separated from καί; εἰ δʼ αὐτὸ καὶ θεὸς ἀνέχοι N. 7.89
• 2 combined with particles other particles than δέ. a. καί ῥα v. ῥα. b. καί νυν v. νυν. c. καὶ γάρ v. γάρ. d. καὶ μάν v. μά ν. e. καίτοι v. τοι f. καίπερ v. καίπερ [g. καί τε is not a genuine combination of particles, in spite of apparent exx. I. 2.19 coni., I. 2.23, I. 4.25—6, I. 7.32—3.]
• E position of καί: 1. the position of emphatic καὶ is sometimes between prep. and subs., cf. C. 3. e supra: ἐν καὶ θαλάσσᾳ O. 2.28 ἐπὶ καὶ θανάτῳ P. 4.186 ἐν Ὀλυμπίοισί τε καὶ βαθυκόλπου Γᾶς ἀέθλοις ἔν τε καὶ πᾶσιν ἐπιχωρίοις P. 9.102 ἀπὸ καὶ πατρός Πα. 7C. 9. cf. fr. 123. 13. This usage is irregularly applied to copulative καί: ἐν καὶ τελευτᾷ O. 7.26 θαητὸν ἐν ἅλιξι θησέμεν ἐν καὶ παλαιτέροις (Tricl.: ἔν τε, ἔν τε καὶ codd.) P. 10.58 πέσε δʼ (sc. κῦμʼ Ἀίδα) ἀδόκητον ἐν καὶ δοκέοντα N. 7.31 ζώων τʼ ἀπὸ καὶ θανών I. 7.30
• 2 irregular position of καί. dub. exx.
• • a copulative. ὄνυχας ὀξυτάτους ἀκμὰν / καὶ δεινοτάτων σχάσαις ὀδόντων (καί coni. Ahlwardt: τε codd.: ὀξ. σχ. καὶ δειν. coni. Wil.) N. 4.64 [καὶ coni. Ahlwardt, τʼ codd. P. 10.69]
  • b emphatic. δελφῖνι καὶ τάχος διʼ ἅλμας ἶσον κʼ εἴποιμι Μελησίαν (Schr. e Σ: κεν codd.: κ add. Wil., om. codd: “nicht ein umgestelltes “und” sondern “auch” wie die Σ auch verstehen.” Wil.) N. 6.64
• F in crasis. κἀσόφοις O. 3.45 κἀγοραὶ O. 12.5 χὠπόταν χὤταν P. 2.87—8. κοὔ P. 4.151 τε κἀγαθῷ P. 8.100 κἀνθρώποις P. 9.40 χὠπόσαι χὤ τι χὠπόθεν P. 9.46-8. καἴπερ (coni. Christ: καίπερ codd.) N. 4.36 κἀν (Boeckh: κεἰν, κἠν codd.) I. 4.25 εἰρήσεταί που κἀν βραχίστοις (Heyne: που κἐν, πα κʼ ἐν codd.) I. 6.59 κεἴ fr. 4. κἀγχερριθ[ Πα. 22. i. 3.
• G fragg. καὶ θυόε[ντα Pae. 3.8 ]καί ποτε[ Pae. 6.73 ]σεκαι[ Πα. 7B. 2. ]καὶ χ[ Pae. 10.2 ]καὶ χρυσο[ Pae. 10.10 καὶ τα[ Πα. 13d. 8. ]τε καὶ ἁνίκα ναύλοχοι[ Pae. 18.9 ]καί νιν ορει[ Πα. 22a. 1. ]αμα καὶ στρατιὰ[ Δ. 3. 11. ]τηρκαιε[ Δ. 4. d. 3. καὶ λιπαρῷ fr. 204. ]σκαιλυ[ fr. 215b. col. 2. 4.

καί : and, also, too, even; the purely copulative use needs no illustration, but the word is idiomatically employed in many ways that call for insight and feeling rather than translation; (Νέστωρ) ἀνόρουσε, λιγὺς Πυλίων ἀγορητής, | τοῦ καὶ ἀπὸ γλώσσης μέλιτος γλυκίων ῥέεν αὐδή, ‘even from whose tongue, etc.’ (comparing γλυκίων with λιγύς), Il. 1.249; this comparing καί may appear in both members of the statement, δότε δὴ καὶ τόνδε γενέσθαι| παῖδʼ ἐμόν, ὡς καὶ ἐγώ περ, ἀριπρεπέα Τρώεσσι, Il. 6.476; καί introducing an apodosis institutes a comparison between dependent clause and main clause, Il. 1.478. καί appears in Greek often where we employ a disjunctive word, ἕνα καὶ δύο, ‘one or two,’ Il. 2.346. Combined w. other particles, καὶ εἰ, εἰ καί (see εἰ), καὶ δέ (δέ the connective), καὶ δή, καὶ μήν, καί ῥα, καί τε, καὶ.. πέρ (see πέρ), etc. καί sometimes suffers elision, κʼ ἔτι, Il. 23.526; freq. in crasis, χἡμεῖς (καὶ ἡμεῖς), κἀγώ, etc.

καί

• Conjunction, used in two principal senses, either copulative, to join words and sentences, and, Lat. et; or making a single word or clause emphatic, also, even, Lat. etiam.
• Acopulative, and, merely joining words or sentences, Lat. et, while τε answers to que, Hom., etc.: to combine more closely, τε . ., καὶ . . are used, ἄρκτοι τε καὶ λέοντες both bears and lions, etc.; often to add epithets after πολύς, πολλὰ καὶ ἐσθλά Il.; πολλὰ καὶ μεγάλα Dem., etc.:— θεοὶ καὶ Ζεύς all the gods, and above all Zeus, Aesch.; ἄλλοι τε καί . ., ἄλλως τε καί . ., v. ἄλλος, ἄλλως:—ὀλίγου τινὸς ἄξια καὶ οὐδενός worth little or nothing, Plat.
• • IIin questions, to introduce an objection, καὶ πῶς . . ; but how . . ? nay how can it be? Eur., etc.:—also = καίτοι, and yet, Ar.
  • IIIafter words implying sameness or likeness, καί must be rendered by as, like Lat. atque or ac after aeque, perinde, simul, γνώμῃσι ὁμοίῃσι καὶ σύ the same opinion as you, Hdt.; ἴσον or ἴσα καί. ., Soph., etc.: in Attic, καί . ., καί . . answer to the Lat. cum, tum, not only, but also, Plat., etc.
• Binfluencing single words or clauses, also, even, Lat. etiam, ἔπειτά με καὶ λίποι αἰών then let life also forsake me, i. e. life as well as all other goods, Il.; καὶ αὐτοί they also, they likewise, Xen.; εἴπερ τις καὶ ἄλλος Plat., etc.