καιάδας

καιάδας, ου, Dor. α, ὁ,

• a pit or underground cavern at Sparta, into which state-prisoners or their corpses were thrown, Th. 1.134, Paus. 4.18.4:—the forms καιάτας and καιέτας are found in Eust. 1478.45:— also καιετός, ὁ, fissure produced by earthquake, Str. 8.5.7: hence Λακεδαίμονα καιετάεσσαν
• full of hollows or abysses, read by Zenod. for κητώεσσαν in Od. 4.1: but Εὐρώτας καιετάεις Call. Fr. 224, is expld. by καλαμινθώδης in Str. l.c.; cf. καιέτα· καλαμίνθη (Boeot.), Hsch.; καιέτας in Apollon. Lex. s.v. κητώεσσαν; gen. pl. καιατῶν Anon. Lond.36.57.

καιάδας, ὁ, ein Erdschlund in Sparta, in welchen Staatsverbrecher lebend od. tot hinabgestürzt wurden, οὗπερ τοὺς κακούργους ἐμβάλλειν εἰώθασιν Thuc. 1.134 ; vgl. Paus. 4.18.4 u. VLL ; Strab. VIII.5.7 p. 367, wo er καιέτας od. καιάτας heißt ; V.233 τὰ γὰρ κοῖλα πάντα καιέτας (über die v.l. s. Kramer) οἱ Λάκωνες προσηγόρευσαν. S. auch καίατα.

καιάδας

• a pit at Sparta, into which criminals were thrown, like the Athen. βάραθρον, Thuc., Plut. Lacon. word.