καιετάεις
καιετάεις, full of hollows (LSJ καιάδας)
καιετάεις, καιέτας, καιετός, v. sub καιάδας.
καιετάεις, άεσσα, άεν :
1 aux vallées profondes, Od. 4, 1 (d’après Zénodote) ||
2 profondément encaissé, Call. fr. 224.
Étym. cf. les suiv.
καιετάεις, εσσα, εν (vgl. καιάδας, καίατα), reich an Erdschlünden ; so las Zenodot. für κητώεσσα, vgl. Buttmann Lexil. II p. 95. Bei Callim. frg. 224 Beiw. des Eurotas, durch καλαμινθώδης erkl.