κλεμμάδιος
κλεμμάδιος, stolen
κλεμμάδιος [ᾰ], α, ον,
- stolen, Pl. Lg. 955b, cf. Hsch., Phot.
κλεμμάδιος, α, ον [ᾰ] pris furtivement, dérobé, volé, Plat. Leg. 955b.
Étym. κλέμμα.
κλεμμάδιος, verstohlen, gestohlen ; ἐάν τις κλεμμάδιον ὁτιοῦν ὑποδέχηται Plat. Legg. XII.955b ; VLL, die es κλοπαῖος erkl.