κλεῖτος

κλεῖτος (A), εος, τό,

• poet. for κλέος, Alcm. 96, cf. Hsch. s.v. κλειτή; κλῆτος, Suid.

κλεῖτος (B), εος, τό,

• = sq., pl. κλείτεα A.R. 1.599 cod. Laur. (v.l. κλίτεα): elsewh. κλίτος (q.v.).