κριγή
κριγή, gnashing of teeth
κρῐγή, ἡ, (κρίζω)
- gnashing of teeth, Sch. Ar. Av. 1520:—also κριγμός, Zonar.
- II shrieking, νεκρῶν Hippon. 54.
- III κριγή· ἡ γλαύξ, Hsch.
κριγή, ῆς (ἡ) [ῐ] c. γλαύξ, Hippon. fr. 54.
κριγή, ἡ, = κριγμός ; Hipponax bei EM., vom Schwirren der abgeschiedenen Seelen. – Nach Hesych. ist κρίγη = γλαύξ.