κρικόω
κρικόω-ῶ [ῐ] fermer ou traverser au moyen d’un anneau, Str. 822.
Étym. κρίκος.
κρικόω, zum Ringe, Kreise machen, Sp. Aber αἱ γυναῖκες κεκρίκωνται τὸ χεῖλος τοῦ στόματος χαλκῷ ist = sie haben einen kupfernen Ring durch die Lippe gezogen, Strab. XVII.822.