κρούνωμα
κρούνωμα, source
κρούνωμα, ατος, τό,
- = κρουνός 2, κ. βρότειον Emp. 6.3.
κρούνωμα, ατος (τὸ) source de larmes, en parl. des yeux, Empéd. 161 Mullach.
Étym. κρουνός.
κρούνωμα, τό, das Hervorgesprudelte, = κρουνός, δακρύοις τέγγει κρούνωμα βρότειον, die Augen als die Quellen der Tränen, Empedocl. 28.