κωκυτός
κωκυτός, a shrieking, wailing
κωκ-ῡτός, ὁ,
- shrieking, wailing, κωκυτῷ τʼ εἴχοντο καὶ οἰμωγῇ Il. 22.409, cf. 447, Pi. P. 4.113, A. Ch. 150 (pl.); κωκυτὸν ἱέναι, ἠχεῖν, S. Aj. 851, Tr. 867; ἀνάγειν E. Ph. 1350 (lyr.): also in late Prose, Luc. Luct. 12, Ach.Tat. 1.13.
- II as pr. n. Κωκῡτός, ὁ, Cocytus, River of Wailing (cf. Ἀχέρων), Od. 10.514, A. Ag. 1160, E. Alc. 458 (lyr.), etc.
κωκυτός, οῦ (ὁ) [ῡ] lamentations, Il. 22, 409, 447 ; Eschl. Ch. 148 ; Soph. Tr. 867 ; postér. en prose, Luc. Luct. 3 ; A. Tat. 1, 13, etc.
Étym. κωκύω.
1. gehuil, gejammer, poët., later ook in proza.
2. als plaatsnaam
κωκυτός, [ῡ], ὁ, das Heulen, Weinen, Wehklagen ; ἀμφὶ δὲ λαοὶ κωκυτῷ τʼ εἴχοντο καὶ οἰμωγῇ Il. 22.408, vgl. 447 ; Pind. P. 4.113 ; ὑμᾶς δὲ κωκυτοῖς ἐπανθίζειν νόμος Aesch. Ch. 148 ; Spt. 225 ; ἥσει μέγαν κωκυτόν Soph. Aj. 838 ; ἠχεῖ τις οὐκ ἄσημον κωκυτόν Trach. 864 ; βοὴ καὶ κωκ. Eur. Suppl. 721 ; κωκυτὸν ἀνάγειν Phoen. 1359 ; sp.D.; auch Luc. luct. 3, wie Achill.Tat. 1.13. – S. Κωκυτός.
κωκυτός
-οῦ, ὁ
[κωκύω.]
A crying out in grief or distress : κωκυτῷ εἴχοντο Il. 22.409. Cf. Il. 22.447.
κωκῡτός
- 1wailing “κᾶδος θηκάμενοι μίγα κωκυτῷ γυναικῶν” P. 4.113
κωκυτός (κωκύω): wailing.As proper name Κωκῡτός, Cocȳtus, river of the nether world, Od. 10.514.
κωκυτός
κωκῡτός, οῦ, ὁ,
from κωκύω
- Ia shrieking, wailing, Il., Trag.
- IIΚωκῡτός, οῦ, ὁ, Cocytus, river of wailing (cf. Ἀχέρων) , one of the rivers of hell, Od., etc.