κώκυμα

κώκ-ῡμα, ατος, τό,

• shriek, wail, in pl., λιγέα κ. A. Pers. 332; ὀξέα S. Aj. 321; ὔρθια Id. Ant. 1206.

κώκυμα, [ῡ], τό, das Geheulte, das Heulen Klagen ; λιγέα κωκύματα Aesch. Pers. 324, vgl. 419 ; φωνῆς ὀρθίων κωκυμάτων κλύει τις Soph. Ant. 1191 ; Aj. 314 ; Eur. Or. 1298.

κώκυμα κώκῡμα, ατος, τό,

• a shriek, wail, Aesch., Soph. from κωκύω