λογιότης
λογιότης, eloquence
λογ-ιότης, ητος, ἡ,
- eloquence, Ph. 2.93, Plu. Apophth.reg. 2.205a; ascribed to Sophocles by Id. Glor.Ath. 2.348d.
- II as title, from λόγιος 1.2, ἡ σὴ λ. POxy. 902.13 (v A. D.), etc.
λογιότης -ητος, ἡ [λόγιος ]
🄰 eloquence Phil.2 Mos. 1.83 Plut. Glor. Ath. 348d, al.; ἔστιν … πλεῖον ἐμοὶ πίστεως ἢ λογιότητος there is more honesty than eloquence in me Plut. Apophth. reg. 205a
🄱 rationality MacMgn. Apocr. 3.43 (p. 149.27) Bas. epist. 1.1.38 etc. ‖ dialectic LeontH. Nest. 2.8 (86.1553B), al.
🄰 eloquence Phil.2 Mos. 1.83 Plut. Glor. Ath. 348d, al.; ἔστιν … πλεῖον ἐμοὶ πίστεως ἢ λογιότητος there is more honesty than eloquence in me Plut. Apophth. reg. 205a
🄱 rationality MacMgn. Apocr. 3.43 (p. 149.27) Bas. epist. 1.1.38 etc. ‖ dialectic LeontH. Nest. 2.8 (86.1553B), al.
λογιότης, ητος (ἡ) éloquence, Plut. M. 205a, 348d, 486f, etc. ; Phil. V. Mos. p. 615a.
Étym. λόγιος.
λογιότης, ητος, ἡ, Redegabe, Beredtsamkeit, Plut. öfter, der glor.Ath. 5 neben einander stellt ἡ Εὐριπίδου σοφία, ἡ Σοφοκλέους λογιότης, τὸ Αἰσχύλου στόμα u. damit offenbar die Wohlredenheit, die gleichmäßige Schönheit der Rede bei Sophokles hervorhebt, s. λόγιος.