λόγιος
λόγιος, versed in tales
λόγ-ιος, α, ον, (λόγος)
- of or belonging to λόγοι:
- I versed in tales or stories (cf. λόγος v), λόγιοι καὶ ἀοιδοί Pi. P. 1.94, cf. N. 6.45: hence of chroniclers (opp. poets), Περσέων οἱ λόγιοι Hdt. 1.1; Αἰγυπτίων -ώτατοι Id. 2.3, cf. 4.46; so later, οἱ -ώτατοι τῶν ἀρχαίων συγγραφέων Plb. 6.45.1, cf. 38.6.1, D.S. 2.4, D.H. 5.17, etc.
- 2 generally, learned, erudite, Democr. 30, etc.; λ. περὶ τὴν ὅλην φύσιν Arist. Pol. 1267b28; ὁ λ. Ἀκεστῖνος, of a learned physician, Hld. 4.7; οἱ -ώτατοι Τυρρηνῶν, of the Tuscan haruspices, Plu. Sull. 7; Χαλδαίων οἱ λ. Arr. An. 7.16.5, cf. J. AJ 17.6.2, etc.; λογιώτατος as title, OGI 408.5 (Theb. Aeg.), POxy. 902.1 (v A. D.), etc.; ὁ τῆς λ. μνήμης σχολαστικός PMasp. 118.30 (vi A. D.).
- II skilled in words, eloquent, τὸ μεγαλοπρεπὲς ὅπερ νῦν καὶ λόγιον ὀνομάζουσιν Demetr. Eloc. 38, etc.; Arist. is said to have made Thphr. [τὸν] -ώτατον (of his disciples), Str. 13.2.4; λ. ἐξ ἀφώνου γενόμενος Plu. Pomp. 51; epith. of Hermes, as the god of eloquence, Luc. Apol. 2, Gall. 2 (Sup.), Jul. Or. 4.132a; οἱ λ. θεοί Id. Ep. 80; this sense is condemned by Phryn. 176. Adv. -ίως eloquently, Plu. Pyth. 2.405a; ὡς ἐνῆν -ώτατα as nearly in words as possible, of the elephant, ib. Sollert. 968d.
- III oracular, Ἀπόλλωνος δῶμα λόγιον Berl.Sitzb. 1911.632 (Cyprus).
λόγιος -α -ον [λόγος ]
🄰 concerning speech or speaking Phil.2 Leg. 3.118 ‖ skillful at speaking, eloquent Dem.2 38 Strab. 13.2.4 Phil.2 Cher. 116, al. Plut. Pomp. 51.8 etc. | ὁ λόγιος Ἑρμῆς Hermes the eloquent, god of eloquence Luc. Pseudol. 24; abs. ὁ Λ. the Eloquent one Luc. Ap. 2 ‖ prose-writer Pind. P. 1.94
🄱 competent, learned, expert: λ. περὶ τὴν ὅλην φύσιν competent in all of nature Aristot. Pol. 1267b 28; of experts in the history and antiquities of their nation Hdt. 1.1.1, 2.3.1, al. Pol. 6.45.1 Hsch. etc.; of Etruscan haruspices Plut. Sul. 7.7; of Chaldaean fortune-tellers Arr. An. 7.16.5 etc.; of a doctor Hld. 4.7.4 ‖ compar. -ώτερος Epict. Ench. 44 | superl. -ώτατος Pol. l.c. ◆ adv.λογίως eloquently Plut. Pyth. 405a ‖ superl. -ώτατα Plut. Sollert. 968d.
🄰 concerning speech or speaking Phil.2 Leg. 3.118 ‖ skillful at speaking, eloquent Dem.2 38 Strab. 13.2.4 Phil.2 Cher. 116, al. Plut. Pomp. 51.8 etc. | ὁ λόγιος Ἑρμῆς Hermes the eloquent, god of eloquence Luc. Pseudol. 24;
🄱 competent, learned, expert: λ. περὶ τὴν ὅλην φύσιν competent in all of nature Aristot. Pol. 1267b 28; of experts in the history and antiquities of their nation Hdt. 1.1.1, 2.3.1, al. Pol. 6.45.1 Hsch. etc.; of Etruscan haruspices Plut. Sul. 7.7; of Chaldaean fortune-tellers Arr. An. 7.16.5 etc.; of a doctor Hld. 4.7.4 ‖ compar. -ώτερος Epict. Ench. 44 | superl. -ώτατος Pol. l.c. ◆ adv.
λόγιος, α, ον :
I (au sens de parole)
1 habile à parler, disert, éloquent (p. opp. à ἄφωνος, qui ne sait rien dire) Plut. Pomp. 51, etc. ; ὁ λ. Ἑρμῆς, Luc. Pseud. 24 ; ou abs. ὁ Λόγιος, Luc. M. cond. 2, le dieu de l’éloquence, c. à d. Hermès ||
2 qui s’exprime en prose, prosateur, particul. qui raconte des légendes ou des histoires non en vers, mais en prose, p. opp. à ἀοιδός, Pd. P. 1, 94 ||
II (au sens de raison) habile à raisonner, d’où :
1 sensé, sage, judicieux, Eur. Ion 602 ||
2 capable de raisonner sur, savant, docte : λ. περὶ τὴν ὅλην φύσιν, Arstt. Pol. 2, 8, 1, capable de raisonner sur la nature entière ; λ. ἰατρός, Hld. 4, 7, médecin capable de raisonner ; en parl. des haruspices tyrrhéniens, Plut. Syll. 7 ; des devins chaldéens, Arr. An. 7, 16 ; particul. qui connaît les légendes ou l’histoire d’un pays, Hdt. 1, 1 ; 2, 3, etc. ||
3 en parl. du style, c. μεγαλοπρεπής, D. Phal. 38 ||
Sup. -ώτατος, Hdt. 2, 77 ; Str. 919, etc.
Étym. λόγος.
1. welsprekend:
2. geleerd:
λόγιος, 1) der Rede kundig, beredt, Plut. Pomp. 51 ; bes. Beiwort des Hermes, als des Gottes der Redekunst, Luc. u. a.Sp., auch allein, τῷ λογίῳ θύσομεν, Luc. pro merc.cond. 2, wie ὁ λογιώτατος θεῶν ἁπάντων Gall. 2. – Uebh. gelehrt, wissenschaftlich gebildet, Her. 1.1, 2.77, 4.46, bes. von den Geschichtskundigen, im Ggstz der epischen Sänger und Rhapsoden, wie Hesych. erkl. ἱστορίας ἔμπειρος ; vgl. Pol. οἱ λογιώτατοι τῶν συγγραφέων, 6.45.1 ; Arist., der seine Schüler λογίους, den Theophr. λογιώτατον nannte, Strab. XIII p. 919 ; λόγιος περὶ τὴν φύσιν, Arist. Pol. 2.8. Bei Plut. Syll. 7 scheinen Τυρρηνῶν οἱ λόγιοι die Wahrsager zu sein, vgl. λόγιον u. Arr. An. 7.16.8.
2) im Ggstz von ἀοιδός ist λόγιος der sich der gewöhnlichen, prosaischen Rede Bedienende, καὶ ἀοιδοί, Pind. P. 1.94 u. N. 6.47, die bei den Festschmäusen nicht durch Gesang, sondern durch prosaische Unterhaltung, Erzählungen ergötzten.
3) Später heißen so bes. die Dialektiker. – Auch übh. ein kluger, gewandter, im praktischen Leben erfahrener Mann, Eur. Ion 602. – Nach Dem.Phal. 38 nannte man auch später λόγιος im Styl, was früher μεγαλοπρεπές geheißen.
2) im Ggstz von ἀοιδός ist λόγιος der sich der gewöhnlichen, prosaischen Rede Bedienende, καὶ ἀοιδοί, Pind. P. 1.94 u. N. 6.47, die bei den Festschmäusen nicht durch Gesang, sondern durch prosaische Unterhaltung, Erzählungen ergötzten.
3) Später heißen so bes. die Dialektiker. – Auch übh. ein kluger, gewandter, im praktischen Leben erfahrener Mann, Eur. Ion 602. – Nach Dem.Phal. 38 nannte man auch später λόγιος im Styl, was früher μεγαλοπρεπές geheißen.
λόγῐος
- 1chronicler, poet ὀπιθόμβροτον αὔχημα δόξας οἶον ἀποιχομένων ἀνδρῶν δίαιταν μανύει καὶ λογίοις καὶ ἀοιδοῖς P. 1.94 [ἀοιδοὶ καὶ λόγιοι (codd., Π: ἀοιδαὶ καὶ λόγοι Pauw.) N. 6.30] πλατεῖαι πάντοθεν λογίοισιν ἐντὶ πρόσοδοι νᾶσον εὐκλέα τάνδε κοσμεῖν N. 6.45 ]λογίων Δ. 4e. 6.
λόγιος, α, ον
λόγος
- Iversed in tales or stories (λόγος IV): as Subst. a chronicler, annalist, Hdt.
- 2generally learned, erudite, Arist., etc.
- IIskilled in words, eloquent, Eur., Plut.