λυγμός
λυγμός, hiccups, retching
λυγμ-ός, ὁ, (λύζω)
- = λύγξ (B), Hp. Aph. 5.3, Arist. Pr. 961b9, 963a38 (pl.), Nic. Th. 434 (pl.), J. BJ 6.2.2.
- II = ὀλολυγμός, Suid.; = θρῆνος, Hsch.
λυγμός -οῦ, ὁ [λύζω ] hiccup, sob Hp. Aph. 5.3 Aristot. Pr. 961b 9, 963a 38 Ael. N.A. 6.38; pl. Nic. Th. 434 ‖ moaning, weeping Hsch.
λυγμός, οῦ (ὁ) hoquet, Hpc. Aph. 1252 ; Arstt. Probl. 33, 1 et 17 ; Plut. M. 515a ; El. N.A. 6, 38 ; au pl. Nic. Th. 434.
Étym. λύζω, cf. λύγξ 2.
λυγμός, ὁ, der Schlucken, Plut. Symp. 3.1.3 E.; Schol. Ar. Ach. 690 ; im plur., Nic. Th. 434. – Auch das Schluchzen, Weinen, Suid.