μεγαλαυχέω
μεγαλαυχέω, to boast highly, talk big
μεγᾰλ-αυχέω,
- boast, brag, A. Ag. 1528 (anap.), LXX Ez. 16.50, Ph. 1.284, AP 5.272 (Agath.); ἐπί τινι Plb. 12.13.10; ἐν ταῖς εὐπραγίαις Id. 8.21.11; διά τι D.S. 15.16:—also in Med., Pl. Alc. 1.104c, R. 395d; ἐπί τινι App. BC 1.13.
- II c. acc., boast of, μονομάχιον Id. Gall. 10.
μεγαλαυχέω-ῶ [ᾰ] être orgueilleux, se vanter, Eschl. Ag. 1528 ; Anth. 5, 273 ; διά τι, DS. 15, 16 ; ἐπί τινι, Pol. 12, 13, 10, ou ἔν τινι, Pol. 8, 23, 11, de qqe ch. ||
Moy. m. sign. Plat. 1 Alc. 104c, etc.
Étym. μεγάλαυχος.
μεγαλαυχέω, großprahlen, sich rühmen ; μηδὲν ἐν ᾍδου μεγαλαυχείτω, Aesch. Ag. 1509 ; κατά τινος, Agath. 13 (V.273); auch in Prosa, Pol. 8.23.11 ; ἐπί τινι, σεμνύνεσθαι καὶ μ., 15.23.5 ; – geläufiger im med., Plat. Rep. III.395d, Alc.I, 104c.
μεγαλαυχέω
μεγᾰλαυχέω,
fut. -ήσω
- to boast highly, talk big, Aesch.: —Mid. to boast oneself, Plat. from μεγάλαυχος