μεσόθεν
μεσόθεν, Μεσόθι, v. μεσσ-.
μεσόθεν, adv. du milieu, T. Locr. 95d ||
➳ Poét. μεσσόθεν, Parmén. (Plat. Soph. 244e) ; A. Rh. 1, 1168 ; avec le gén. Anth. 9, 661.
Étym. μ. -θεν.
μεσόθεν, poet. μεσσόθεν, aus der Mitte ; Tim.Locr. 95d ; Parmenid. bei Plat. Soph. 244c ; Ap.Rh. 1.1168 ; μεσσόθεν ὕλης, mitten im Walde, Iulian. 37 (IX.661).