μνημόσυνος
μνημόσυνος, η, ον [ῠ] qu’on rappelle à la mémoire ou dont on conserve le souvenir, Ar. Vesp. 538 ; subst. τὸ μνημόσυνον :
1 ce qui rappelle un souvenir, monument, Hdt. 2, 135 ; 4, 166 ; Thc. 5, 11 ; plur. au sens du sg. Hdt. 2, 148, etc. ; εἰς μνημόσυνόν τινος, NT. Matth. 26, 13 ; Marc. 14, 9, en souvenir de qqn ||
2 la mémoire, NT. Ap. 10, 4 ||
➳ Dor. μναμόσυνον [ᾱ] Anth. 12, 68.
Étym. μνήμων.
μνημόσυνος, das Andenken erhaltend, ins Gedächtnis rufend, Ar. Vesp. 538, 559 ; τὸ μνημόσυνον = μνημεῖον, so μνημ. ἑωυτοῦ λιπέσθαι, Her. 4.166, μνημόσυνα λιπέσθαι ἐς τὸν ἅπαντα ἀνθρώπων βίον, 6.109, 9.16, öfter ; ähnl. Thuc. εἴ τι μνημόσυνόν που ἔμελλεν αὐτοῦ τῆς οἰκίσεως περιέσεσθαι, 5.11 ; öfter bei sp.D., wie Mel. 14 (XII.68). 98 (V.136); NT ; Luc. Hipp. 2.