μυθιήτης

μῡθ-ῐήτης, ου, ὁ, in pl.,

• = στασιασταί, στασιῶται, Anacr. 16 (cf. μυθητῆρες, μύθαρχοι, μῦθος III); in sg., οὐ μ., οὐ δικασπόλος κεῖνος (sc. Νίνος) Phoen. 1.7.

μυθιήτης, [ῡ], ὁ, = μυθητής ; nach Apoll. Lex. Hom. braucht es Anacr. = στασιώτης. Bei Ath. XII.530e in einem Verse des Phoenix Caloph. stand sonst μυθιητής, jetzt μὴν θυητής.