μυθοποίησις
μῡθοποί-ησις, εως, ἡ, = sq., S.E. M. 9.192.
μυθοποίησις, εως (ἡ) [ῡ] action d’imaginer une fable, d’où fiction poétique, sujet fabuleux d’un poème, Sext. M. 9, 192.
Étym. μυθοποιέω.
μυθοποίησις, [ῡ], ἡ, das Erdichten, eine fabelhafte Erzählung, Sext.Emp. adv.phys. 1.192.