μύουρος

μύουρ-ος (A), ον, (μῦς, οὐρά)

• tapering (lit. mouse-tailed), of a non-carnivorous fishʼs στόμα (snout), Arist. PA 662a32, 697a1; of the αἱμόρροος II, ἐπʼ εὖρος τέτρυται μύουρος ἀπὸ φλογέοιο καρήνου Nic. Th. 287, cf. 225; ἐξ εὐρείας τῆς κεφαλῆς μείουρος κάτεισιν ἔστε ἐπὶ τὴν οὐράν Ael. NA 15.13; εἰς (ἐπὶ) μείουρον ἄγεσθαι taper towards the tail, Philum. Ven. 21.1, 27.1; ἐν τῷ μειούρῳ τῆς οὐρᾶς the tapering part of a horseʼs tail, Hippiatr. 55; τὸ μείουρον (sc. τοῦ σπέρματος) πρὸς τὴν γῆν ἄγοντας Gp. 10.57.8, cf. 10.63.4; κάμαξ μύουρος Apollod. Poliorc. 172.9 (v.l. μεί-), 182.6, cf. Ph. Bel. 51.8 (μύ-), 83.20 (μεί-) ; πύργον . . ἐς μύουρον ἀνιόντα Paus. 10.16.1; αἱ πρὸς ὄμμα τε καὶ ὀρθογώνιοι στοαὶ πόρρωθεν μείουροι φαίνονται Hero *Deff. 135.9 (v.l. μύ-) ; μετρεῖ τὰ μείουρα ὡς κώνους κολούρους, i.e. roughly, ib. 8; σφὴν μείουρος Id. *Stereom. 1.28; λίθος μείουρος ib. 2.17 (v.l. μύ-), 59; ξύλον μύουρον Id. *Mens. 8 (as Subst. μείουρος, ὁ, tapering prism, Id. *Deff. 133.2, *Geom. 3.24); ἐκφύσεις κατὰ τὸ ἄκρον μείουροι Diocl. Fr. 27; μείουρος σχηματισμὸς [τῶν δακτύλων], i.e. with the tips pressed together, Sor. 2.60; μύουρον σχῆμα Str. 2.5.6, Apollod. Poliorc. 181.3; μερίς, τμῆμα, γραμμή, Str. 11.11.7. Adv., συνηγμένων μειούρως τῶν δακτύλων Paul.Aeg. 6.74.
• • • 2 στίχοι μείουροι ‘tapering’ hexameters, in which the first syllable of one of the last two feet is short instead of long, Ath. 14.632e, cf. Sch.Heph. p.290 C., Eust. 900.7.
    • 3 of the pulse, dying away gradually, Gal. 8.480,524, 9.314. Adv. -ρως ibid.
    • 4 of an epic poem with only a single μῦθος, ὥστε . . βραχέως δεικνύμενον μύουρον φαίνεσθαι it seems too short, Arist. Po. 1462b6; of periods, Id. Rh. 1409b18. (In this group of words codd. freq. vary between μυ- and μει-; both μυουρία and μειουρία are recognized by Eust. l.c.: μυ- prob. became μει- by phonetic change, cf. ἐρρηγεῖα, κώδεια, etc.: μῠ- Nic. Th. 225, D.P. l.c., but μῡ- Nic. Th. 287.)

μύουρος (B), ἡ,

• a plant, mouse-tail, Orib. Fr. 52, Alex.Trall. 8.2.
• • II = σάμψυχον, Ps.-Dsc. 3.39.

μύουρος, mäuseschwänzig, am Ende abgestumpft, spitz zugehend ; στόμα, Arist. part. an. 3.1, 4.13 ; Nic. Th. 225 ; στοά, S.Emp. pvrrh. 1.118, adv. math. 7.244, vgl. μείουρος. – Ἡ μύουρος u. τὸ μύουρον sind Kräuter, Diosc.

μύουρος μύ-ουρος, ον οὐρα

• mouse-tailed: curtailed, Arist.