μᾶ
μᾶ, mother
μᾶ, shorter Aeol. and Dor. form for μάτηρ, in the phrase μᾶ γᾶ,
- = μῆτερ γῆ, A. Supp. 890, 899 (both lyr.): as an exclam. used by women (perh. = Demeter), Herod. 1.85, 4.20; μᾶ, πόθεν ὥνθρωπος; Theoc. 15.89.
μᾶ :
1 éol. et dor. c. μᾶτερ, μῆτερ, seul. au voc. dans l’invocation μᾶ γᾶ, Eschl. Suppl. 890, 899, ô terre notre mère ||
2 expression de mauvaise humeur, Thcr. Idyl. 15, 89.
Étym. mot enfantin onomatopéique indo-europ. ; cf. μαῖα, sscr. mā, mère.
μᾶ, äol. u. dor. = μήτηρ, nur im vocat. μᾶ γᾶ, Mutter Erde, Aesch. Suppl. 867, 876. Vgl. die ähnl. kurzen Formen βᾶ, δῶ, λῖ.
Bei Theocr. 15.89 Ausruf der Verwunderung.
Bei Theocr. 15.89 Ausruf der Verwunderung.
μᾶ
- shortd. Doric form for μάτηρ, μᾶ γᾶ for μῆτερ γῆ, Aesch.; μᾶ, πόθεν ἅνθρωπος; Theocr.