νέρθε
νέρθε, νέρθεν, v. ἔνερθε.
νέρθε, dev. une voy. ou par allong. de position νέρθεν, adv. et prép. :
1 en dessous, Il. 7, 212 ; 11, 535 ; Od. 20, 352 ; particul. dans les enfers, Soph. O.R. 416 ; Eur. I.A. 1251, etc. ; avec un gén. sous, Il. 14, 204 ; Od. 11, 302 ||
2 des enfers, Eur. Alc. 1139, H.f. 621.
Étym. cf. ἔνερθεν.
νέρθε, u. vor einem Vokale od. um Position zu machen, νέρθεν, = ἔνερθε, unten ; ῥαίνοντο δὲ νέρθε κονίῃ, Il. 11.282 ; αἵματι δʼ ἄξων νέρθεν ἅπας πεπάλακτο, 535, öfter ; auch als Präpos. c. gen., unten, γαίης νέρθε καθεῖσε, Il. 14.204, Od. 11.302 ; auch νέρθεν ὑπʼ ἐγκεφάλοιο, Il. 16.347 ; νέρθεν γᾶς, Pind. frg. 226 ; Aesch. vrbdt ὑπὸ γῆν νέρθεν τʼ Ἀΐδου, Prom. 152 ; τοὺς γᾶς νέρθεν, Ch. 40 ; Soph. eben so nur in Beziehung auf die Unterwelt, O.C. 1705, Trach. 1192 ; Eur. I.A. 1251 u. öfter ; auch αἳ Κιθαιρῶνος λέπας νέρθεν κατῳκήκασιν, Bacch. 751.
νέρθε
See ἔνερθε.
νέρθε , νέρθεν (ἔνερθεν, ἔνερος): below, under, w. gen., Od. 11.302.
νέρθε
= ἔνερθε.