νεοπολίτης

νεο-πολίτης [ῑ], ου, ὁ,

• newly enfranchised citizen, Arist. Ath. 21.4, D.S. 14.7, Ath. 4.138a, App. BC 1.49:—fem. νεο-πολῖτις, ιδος, as Adj., ν. πόλεις ib. 76.
• • • 2 Νεοπολίτης, v. Νεάπολις.