οὕνεκεν
οὕνεκεν, because
οὕνεκεν, c. le préc. dev. une voy. Pd. P. 9, 164 ||
➳ Dans les inscr. att. seul. au sens d’une conj. au temps de l’empire, CIA. 3, 751, 14 (v. Meisterh. p. 178, 26).
οὕνεκεν, = οὕνεκα.
οὕνεκεν (i. e. οὗ ἕνεκεν.)
- a introducing indir. statement, c. ind. Χρομίῳ κεν ὑπασπίζων ἔκρινας, ἂν κίνδυνον ὀξείας ἀυτᾶς, οὕνεκεν ἐν πολέμῳ κείνα θεὸς ἔντυεν (? causal) N. 9.36 [εἶπε δʼ εὔβουλος ἐν μέσοισι Θέμις οὕνεκεν πεπρωμένον ἧν (Donaldson: εἵνεκεν cod.) I. 8.32]
- b causal conj., c. ind., because ἢ Δωρίδʼ ἀποικίαν οὕνεκεν ὀρθῷ ἔστασας ἐπὶ σφυρῷ Λακεδαιμονίων; (sc. θυμὸν τεὸν εὔφρανας: οὕνεκ codd., corr. Thiersch) I. 7.12
- c (= τοὔνεκα O. 1.65) wherefore οὕνεκεν, εἰ φίλος ἀστῶν, εἴ τις ἀντάεις, τό γʼ ἐν ξυνῷ πεποναμένον εὖ μὴ κρυπτέτω P. 9.93 οὕνεκεν οὔ σε παιηόνων ἄδορπον εὐνάξομεν Pae. 6.127