πέταμαι

πέτᾰμαι,

• = πέτομαι (q.v.).

πέταμαι, = πέτομαι ; Pind. N. 6.50, P. 8.94 ; κάπνος ὀρόφους πέταται, Eur. Ion 90 ; πέτασσαι, Anacr. 24.6 ; u. in späterer Prosa, wie S.Emp. adv.geom. 16 ; vgl. Luc. Pseudol. 29.

πέτᾰμαι (πέταται: aor. πτάμεναι: πέτεται pro πέταται coni. Nauck, Schr.)

• 1fly, soar met. ὁ δὲ καλόν τι νέον λαχὼν ἁβρότατος ἔπι μεγάλας ἐξ ἐλπίδος πέταται ὑποπτέροις ἀνορέαις P. 8.90 πέταται δʼ ἐπί τε χθόνα καὶ διὰ θαλάσσας τηλόθεν ὄνυμʼ αὐτῶν N. 6.48 ἀνὰ Δώτιον ἀνθεμόεν πεδίον πέταται (sc. κύων) *fr. 107a. 4.* νεάνιδες πολλάκι ματέρʼ ἐρώτων οὐρανίαν πτάμεναι νοήματι πρὸς Ἀφροδίταν fr. 122. 4. test., Plato, Theaet., 173e, ἡ δὲ διάνοια πέτεται κατὰ Πίνδαρον τᾶς τε γᾶς ὑπένερθε οὐρανοῦ θʼ ὕπερ (v. l. πέταται) fr. 292.