πίπτω

πίπτω, Aeol. πίσσω, acc. to Gramm. in Hilgard Exc. ex libris Herodiani p.28 (cf. Hdn.Gr. 2.377 note); poet. subj. πίπτῃσι Pl.Com. 153.5: Ep. impf. πῖπτον Il. 8.67, etc. (for the quantity of ι cf. Hdn. Gr. 2.10); Ion. πίπτεσκον (συμ-) Emp. 59.2: fut. πεσοῦμαι A. Ch. 971 (lyr.), etc.; Ion. 3 pl. πεσέονται Il. 11.824, 3 sg. πεσέεται Hdt. 7.163, 168: aor. ἔπεσον, inf. πεσεῖν, Il. 13.178, etc.; 2 sg. opt. πεσοίης Polem. Call. 10.14; Aeol. and Dor. ἔπετον Alc. 60, Pi. O. 7.69, P. 5.50, (κάπετον) O. 8.38, (ἐμ-) P. 8.81, cf. Isyll. 8, IG 14.642 (Thurii); in later writers ἔπεσα, Orph. A. 521, LXX Le. 9.24, al., f.l. in E. Tr. 291 (προσ-): pf. πέπτωκα A. Eu. 147, Ar. Ra. 970, etc.; Ep. part. πεπτεώς, εῶτος (the εω forming one syll. by synizesis), Il. 21.503, etc.; also πεπτηώς, ηυῖα, Od. 14.354, Simon. 183.7, Hp. Mul. 1.69, A.R. 4.1298, AP 7.427 (Antip. Sid.), cf. πτήσσω; Trag. part. πεπτώς S. Aj. 828, Ant. 697. (Redupl. from πετ-, which appears in Aeol. and Dor. aor. ἔ-πετ-ον (v. supr.), and the poet. form πίτ-νω; cogn. with πέτομαι, q.v.)

• A Radical sense, fall down, and (when intentional) cast oneself down, πρηνέα πεσεῖν, ὕπτιος πέσεν, Il. 6.307, 15.435, etc.; νιφάδες . . π. θαμειαί 12.278; ὀπίσω πέσεν Od. 12.410; etc.:—Constr., with Preps., in Hom. almost always ἐν . ., ἐν κονίῃσι π. fall in the dust, i.e. to rise no more, Il. 11.425, cf. 13.205; ἐν αἵματι καὶ κονίῃσι πεπτεῶτας Od. 22.384; π. ἐν ἀγκοίνῃσί τινος fall into his arms, Hes. Fr. 142.5; ἐν χθονὶ πεπτηώς Simon. l.c. (cf. πτήσσω) π. ἐν δεμνίοις E. Or. 35, cf. A. Pers. 125 (lyr.) (v. infr. B. I): rare in Prose, π. ἐν ποταμῷ X. Ages. 1.32: c. dat. only, πεδίῳ πέσε Il. 5.82; δεμνίοις π. E. Or. 88 (s. v.l.); π. ἐπὶ χθονί Od. 24.535; οὐδέ οἱ ὕπνος πῖπτεν ἐπὶ βλεφάροις Hes. Fr. 188.4; ἐπὶ γᾷ S. Ant. 134 (lyr.); πρὸς πέδῳ E. Ba. 605; πρὸς ἀγκάλαις Id. Ion 962; ἀμφὶ σώμασίν τινων A. Ag. 326: with a Prep. of motion first in Hes., Πληϊάδες π. ἐς πόντον Op. 620; [ποταμὸς] εἰς ἅλα Th. 791; εἰς ἄντλον E. Hec. 1025 (lyr.); ἐπὶ γᾶν π. αἷμα A. Ag. 1019 (lyr.); ἐπὶ στόμα X. Cyn. 10.13; πρὸς οὖδας E. Hec. 405.
• • • 2 in Hom. with Advs. of motion as well as of rest, χαμάδις π. Il. 7.16, 15.714, etc.; χαμαὶ π. 4.482, cf. 14.418, etc.; π. ἔραζε 12.156, cf. Od. 22.280.
    • 3 with Preps. denoting the point from which one falls, ἀπʼ ὤμων χαμαὶ πέσε Il. 16.803; ἀπʼ οὐρανοῦ A. Fr. 44.3; ἀπό τινος ὄνου Pl. Lg. 701d; ἐκ χειρῶν π. ἡνία Il. 5.583; π. ἐκ νηός Od. 12.417; πεσὼν ἐκ νηὸς ἀποφθίμην ἐνὶ πόντῳ 10.51.
    • 4 Geom., of perpendiculars or parts of applied figures, π. ἐπί τι fall upon, Euc. 3.11, Archim. Fluit. 2.8, al., Apollon.Perg. Con. 1.2; but π. ἐπί τι, ποτί τι, intersect, meet, Archim. Con.Sph. 16, Spir. 15; π. διά τινος pass through, Id. Con.Sph. 17; π. κατά τινος Id. Sph.Cyl. 1 Def. 2; ἐπί τι κατά τινα Apollon.Perg. Con. 1.2.
• B Special usages:
• • I πίπτειν ἔν τισι fall violently upon, attack, ἐνὶ νήεσσι πέσωμεν Il. 13.742 (but ἐν νήεσσι πεσόντες tumbling into the ships, 2.175); ἐν βουσὶ π. S. Aj. 375 (lyr.); Ἔρως, ὃς ἐν κτήμασι π. Id. Ant. 782 (lyr.); ἐπʼ ἀλλήλοισι, of combatants, Hes. Sc. 379, cf. 375; πρὸς μῆλα καὶ ποίμνας S. Aj. 1061; πρὸς πύλαις A. Th. 462.
  • • 2 throw oneself down, fall down, πρὸς βρέτη θεῶν ib. 185; ἀμφὶ σὸν γόνυ E. Hec. 787; ἐς γόνατα on oneʼs knees, of a wrestler, Simon. 156; ἐς τὸν ὦμον Ar. Eq. 571.
  • II fall in battle, πῖπτε δὲ λαός Il. 8.67, etc.; οἱ πεπτωκότες the fallen, X. Cyr. 1.4.24; νέκυες πίπτοντες Il. 10.200; νεκροὶ περὶ νεκροῖς πεπτωκότες E. Ph. 881; πεσήματα . . πέπτωκε δοριπετῆ νεκρῶν Id. Andr. 653; π. ὑπὸ Ἀθηναίων Hdt. 9.67; ὡς . . θάμνοι πρόρριζοι πίπτουσι . ., ὣς ἄρʼ ὑπʼ Ἀτρεΐδῃ πῖπτε κάρηνα Τρώων Il. 11.157, cf. 500, etc.; τὸ Περσῶν ἄνθος οἴχεται πεσόν A. Pers. 252.
  • • 2 fall, be ruined, δόμον δοκοῦντα κάρτα νῦν πεπτωκέναι Id. Ch. 263, cf. Pl. Phlb. 22e; πεσεῖν . . πτώματʼ οὐκ ἀνασχετά A. Pr. 919, cf. Pl. La. 181b; στάντες τʼ ἐς ὀρθὸν καὶ πεσόντες ὕστερον S. OT 50; ἀβουλίᾳ, ἐξ ἀβουλίας π., Id. El. 429, 398; ἀπὸ σμικροῦ κακοῦ Id. Aj. 1078; of an army, μεγάλα πεσόντα πρήγματα ὑπὸ ἡσσόνων Hdt. 7.18, cf. Th. 2.89; ὁ Ξέρξεω στρατὸς αὐτὸς ὑπʼ ἑωυτοῦ ἔπιπτε Hdt. 8.16; of a city, π. δορί E. Hec. 5.
    • 3 fall, sink, ἄνεμος πέσε the wind fell, Od. 19.202 (but in Hes. Op. 547, Βορέαο πεσόντος is used for ἐμπεσόντος, falling on, blowing on one): metaph, πέπτωκεν κομπάσματα A. Th. 794, cf. S. Ant. 474: c. dat., ταῖς ἐλπίσι πεσεῖν fail in oneʼs hopes, Plb. 1.87.1.
    • 4 fall short, fail, Pl. Phd. 100e; of a playwright, fail, Ar. Eq. 540.
  • III πίπτειν ἔκ τινος fall out of, lose a thing, unintentionally, σοι ἐκ θυμοῦ πεσέειν fall out of, lose thy favour, Il. 23.595; ἐξ ἐλπίδων π. E. Fr. 420.5; τοὔμπαλιν π. φρενῶν Id. Hipp. 390; also of set purpose, ἐξ ἀρκύων π. escape from . ., A. Eu. 147; ἔξω τῶν κακῶν Ar. Ra. 970.
  • • 2 reversely, πολλὴν ἐς κακότητα π. Thgn. 42; εἰς ἄτην Sol. 13.68; εἰς δουλοσύνην Id. 9.4; ἐς δάκρυα Hdt. 6.21; ἐς νόσον A. Pr. 478; εἰς ἔρον, ἔριν, ὀργήν, φόβον, ἀνάγκας, E. IT 1172, Fr. 578.8, Or. 696, Ph. 69, Th. 3.82; also ἐν γυιοπέδαις π. Pi. P. 2.41; ἐν μέσοις ἀρκυστάτοις S. El. 1476; ἐν φόβῳ E. Or. 1418 (lyr.); ἐν σολοικισμῷ Luc. Sol. 3; πρὸς τόλμαν S. Ichn. 11: c. dat. only, π. δυσπραξίαις Id. Aj. 759; αἰσχύνῃ Id. Tr. 597, etc.; οὐκ ἔχω ποῖ γνώμης πέσω I know not which way to turn, ib. 705.
    • 3 εἰς ὕπνον π. fall asleep, Id. Ph. 826; but ἐν ὕπνῳ Pi. I. 4(3).23; simply ὕπνῳ, A. Eu. 68.
    • 4 π. εἰς (ἰατρικὴν) χρῆσιν to be applied to (medicinal) use, Dsc. 5.19,151, al.
    • 5 π. ὑπʼ αἴσθησιν to be accessible to perception, Iamb. Comm.Math. 8, in Nic. p.7 P.
  • IV πίπτειν μετὰ ποσσὶ γυναικός to fall between her feet, i.e. to be born, Il. 19.110.
  • V of the dice, τὰ δεσποτῶν εὖ πεσόντα θήσομαι I shall count my masterʼs lucky throws my own, A. Ag. 32; ἀεὶ γὰρ εὖ πίπτουσιν οἱ Διὸς κύβοι S. Fr. 895; ὥσπερ οἱ κύβοι· οὐ ταὔτʼ ἀεὶ πίπτουσιν Alex. 34; ὥσπερ ἐν πτώσει κύβων πρὸς τὰ πεπτωκότα τίθεσθαι τὰ πράγματα according to the throws, Pl. R. 604c; ὄνασθαι πρὸς τὰ νῦν π. E. Hipp. 718; πρὸς τὸ πῖπτον as matters fall out, Id. El. 639; of tossing up with oystershells, κἂν μὲν πίπτῃσι τὰ λεύκʼ ἐπάνω Pl.Com. 153.5; of lots, ὁ κλῆρος π. τινί or παρά τινα, Pl. R. 619e, 617e; ἐπί τινα Act.Ap. 1.26: Astrol., π. καλῶς ὁ οἰκοδεσπότης Vett.Val. 7.15.
  • • 2 generally, fall, turn out, εὖ πίπτειν to be lucky, E. Or. 603; παρὰ γνώμαν π. Pi. O. 12.10; of a battle, καραδοκήσοντα τὴν μάχην τῇ πεσέεται to wait and see how it would fall, Hdt. 7.163, cf. 8.130; λόγων κορυφαὶ ἐν ἀλαθείᾳ π. turn out true, Pi. O. 7.69; συμφοραὶ παντοῖαι πίπτουσαι παντοίως Pl. Lg. 709a.
    • 3 fall to one, i.e. to his lot, esp. of revenues, accrue, τῷ δήμῳ πρόσοδος ἔπιπτε Plb. 30.31.7; φησιν . . ἑξακισχίλια τάλαντα τοῖς Λακεδαιμονίοις πεσεῖν Id. 2.62.1; τὴν πεπτωκότα (sic) μοι οἰκίαν BGU 251.12 (ii A. D.); τὰ πίπτοντα διάφορα ἐκ τῶν μυστηρίων IG 5(1).1390.45 (Andania, i B. C.); τὸ πεσὸν ἀπὸ τῆς τιμῆς ἀργύριον D.H. 20.17; to be paid, τῶν εἰς Καίσαρα πίπτειν ὀφειλόντων ἐξεταστής Str. 17.1.12; τὰ πεπτωκότα εἰς τὸ . . ἱερόν PEleph. 10.2 (iii B. C.); π. ἐπὶ τράπεζαν PCair.Zen. 236.7 (iii B. C.), PLond. 3.1200.1 (ii B. C.); μὴ πιπτόντων τῶν τόκων BMus.Inscr. 1032.40 (Teos); πέπτωκεν ἁλικῆς διά τινος . . Ostr.Bodl. i3 (iii B. C.) (but τὰ ἀπὸ τῶν προσόδων πίπτοντα deficiencies, IPE 12.32B75 (Olbia)).
  • VI fall, of a date or period of Time, π. κατὰ τὴν ρκθʼ Ὀλυμπιάδα Plb. 1.5.1; οἱ χρόνοι οἱ πίπτοντες ὑπὸ τὴν ἡμετέραν ἱστορίαν Id. 4.2.2.
  • VII fall under, belong to a class, εἰς γένη ταῦτα Arist. Metaph. 1005a2, al.; ἐπὶ τὴν αὐτὴν ἐπιστήμην ib. 982b8; ὑπὸ τὴν αὐτὴν μέθοδον Id. Top. 102a37, cf. 151a15; ὑπὸ τέχνην οὐδεμίαν Id. EN 1104a8; ἔξω τῶν διῃρημένων γενῶν Id. PA 681b1; τὸ μακάριον ἐνταῦθα πεπτωκέναι Epicur. Ep. 1 p.28 U.; ὅσα πέπτωκεν ὑπὸ τὴν . . ἱστορίαν Plb. 2.14.7.

πίπτω, (ΠΕΤ, s. πίτνω u. vgl. μίμνω, γίγνομαι), fut. πεσοῦμαι, ion. πεσέομαι, aor. ἔπεσον, πεσεῖν, u. dor. ἔπετον, wie Pind. πετοῖσαι, Ol. 7.69, ἐν πετόντεσσιν ἁνιόχοις, P. 5.50, sonst hat er aber u. öfter ἔπεσον, perf. πέπτωκα, dessen partic. sync. bei Hom. πεπτεώς, πεπτεῶτος (zwei- u. dreisilbig zu sprechen), Il. 21.503, Od. 22.384, att. πεπτώς (vgl. πτήσσω). Den Gebrauch des aor. I. ἔπεσα, den Einige, wie Wüstem. Eur. Alc. 477, Osann über Soph. Aj. p. 52 ff. auch den Tragg. gestatten, erklärt Hermann zu Eur. Alc. 477 für barbarisch, vgl. Meineke quaest. Men. p. 414 ; Lobeck Phryn. p. 724;
1) fallen, niederfallen, stürzen, auch so, daß die bestimmte Absicht des subj. ausgedrückt wird, sich werfen ; βέλεα ἐτώσια πίπτει ἔραζε, Il. 17.633 ; oft von den in der Schlacht Getöteten, πῖπτε δὲ λαός, 8.67, ὅστε ἑῆς πρόσθεν πόλιος λαῶν τε πέσῃσιν, Od. 8.524 ; πίπτειν ὑπό τινος, Her. 9.63 ; νιφάδες δʼ ὡς πῖπτον ἔραζε, Il. 12.156 ; ἐξ ἵππων χαμάδις πέσε, 7.16 ; auch χαμαὶ πέσεν, 4.482 u. oft ; θνήσκοντες πίπτουσιν, 1.243 ; u. abweichend vom Deutschen, πέσεν ἐν κονίῃσιν, 13.205 u. oft, er fiel in den Sand, wobei man zu denken hat »und blieb darin liegen« ; vgl. πέσεν ἐν ὕπνῳ, Pind. I. 3.41 ; auch ἐν γυιοπέδαις πεσών, P. 2.41 ; auch übh. hineingeraten in Etwas, ἐν ὀρφανίᾳ πέσωμεν, I. 7.6 (wofür die Folgdn gew. εἴς τι sagen, s. unten); ἐν ἀρκυστάτοις, Soph. El. 1469, wie auch πεδίῳ πίπτειν, zu Boden stürzen und liegen bleiben, Il. 5.82 ; vgl. πέδῳ πεσών, Aesch. Ch. 47 ; Eum. 457 ; Soph. El. 737 ; ἐπὶ χθονί, Od. 24.535 ; ἐπὶ γᾷ πέσε, Soph. Ant. 134, wie vom Schlafe, ὕπνος ἐπὶ βλεφάροισιν ἔπιπτεν, Od. 2.398 ; Hes. frg. 47.7, der auch πίπτειν εἴς τι vrbdt, O. 622, Th. 971, 873 ; vgl. Aesch. Spt. 385, Pers. 498 ; ἐπὶ γᾶν, Ag. 990, πρὸς οὖδας, Eur. Hec. 405, πρὸς πέδῳ, Bacch. 605. – Bes. ist πίπτειν ἔν τινι sich mit Gewalt auf Etwas werfen, stürzen, ἐνὶ νήεσσι πέσωμεν, wir wollen einen Angriff auf die Schiffe machen, uns auf sie stürzen, Il. 13.742, ἐν βουσὶ πεσών, Soph. Aj. 367, vgl. ὃς ἐν κτήμασι πίπτεις Ant. 778, so auch von Kämpfenden, ἐπʼ ἀλλήλοισιν, auf einander stürzen, Hes. Sc. 879, πρὸς μῆλα, Soph. Aj. 1040. ἀμφὶ σὸν πίπτω γόνυ, Eur. Hec. 787 ; u. bes. εἰς γόνατα, auf die Knie fallen, Xen. Cyr. 1.4.8 u. A., – ὅς κεν ἐπʼ ἤματι τῷδε πέσῃ μετὰ ποσσὶ γυναικός, Il. 19.110, ist derselbe Ausdruck für »geboren werden«, den wir nur von Tieren gebrauchen : fallen, geworfen werden. – Hom. auch vom Fallen der abgemähten Aehren, Il. 11.69, 18.552, u. abgehauener Bäume, 23.120, so vom Abfallen der Frucht, καρπὸς χαμάδις πεσών, Aesch. Spt. 340 ; u. übertr., τὸ Περσῶν δʼ ἄνθος οἴχεται πεσόν, Pers. 248 ; πόλις, Soph. Aj. 1062 ; ἢ σεσώσμεθα ἢ πίπτομεν, Tr. 84 ; vgl. Eur. Hec. 11, wie ἡ πόλις οὐκ ἂν ἔπεσε τὸ τοιοῦτον πτῶμα Plat. Lach. 181b ; – εἴς τι, in Etwas hineingeraten, ohne daß man es weiß oder will, ἐς νόσον, in eine Krankheit verfallen, Aesch. Prom. 472, ἐς τοσοῦτον αἰκίας, Soph. O.C. 753, ἐς κακόν, Ant. 240, 1014 ; εἰς ὕπνον, Phil. 815, womit man noch vergleichen kann οὐκ ἔχω τάλαινα, ποῖ γνώμης πέσω, Tr. 702, wohin ich geraten soll ; εἰς ἄταν, Eur. I.A. 137 ; εἰς ἀηθίαν, Hel. 419 ; auch εἰς ἔρον τοῦ μαθεῖν, I.T. 1172 ; εἰς ἀνανδρίαν, El. 982 ; εἰς ὀργήν, Or. 695 ; εἰς εὐνὴν καὶ γαμήλιον λέχος, Ar. Th. 1122 ; εἰς ξυμφοράν, Plat. Rep. III.399b ; εἰς ἐξουσίαν τινός, Pol. 3.4.12 ; – πίπτειν ἔκ τινος, herausfallen, -geraten aus Etwas, ohne daß man es weiß oder will, ἐκ θυμοῦ πίπτειν τινί, Jemandem aus dem Herzen fallen, d.i. um seine Gunst oder Liebe kommen, Il. 23.595 ; doch auch mit Vorsatz u. freiem Willen, Od. 10.51 ; ἐξ ἀρκύων πέπτωκεν, ist aus dem Netz herausgenommen, Aesch. Eum. 142 ; vgl. πίπτειν ἔξω τῶν κακῶν, Ar. Ran. 968.
2) fallen, sich legen, sinken, an Kraft verlieren, nachlassen, schwächer werden ; ἄνεμος πέσε, der Wind legte sich, Od. 19.202 ; Βορέαο πεσόντος, 14.475 (aber Hes. O. 549 ist Βορέαο πεσόντος »wenn der Boreas daherstürmt«); dah. übertr., πέπτωκεν ἀνδρῶν ὀβρίμων κομπάσματα, Aesch. Spt. 776 ; ἴσθι τοι τὰ σκλήρʼ ἄγαν φρονήματα πίπτειν μάλιστα, Soph. Ant. 470 ; übertr., ταῖς ἐλπίσι πεσεῖν, in seinen Hoffnungen nachlassen, seine Hoffnungen sinken lassen, Pol. 1.87.1. – Auch von besiegten Heeren, unterliegen, ὑπʼ ἐλασσόνων, Thuc. u. A., wie Her. 7.18, μεγάλα πεσόντα πρήγματα ὑπὸ ἡσσόνων ; auch ὑπὸ Ῥωμαίοις ἔπεσε, Strab. 7.7.8 ; u. übh. zusammenfallen, -stürzen, -sinken, untergehen, δόμον δοκοῦντα πεπτωκέναι, Aesch. Ch. 261, übertr. ἔμοιγε δοκεῖ ἡδονή σοι πεπτωκέναι, Plat. Phil. 22e. – Auch = durchfallen, mißlingen, τὰ πεπτωκότα, das Mißlungene, auch vom Dichter, dessen Stück durchfällt, Ar. Eq. 538.
3) vom Fallen der Würfel ; ἀεὶ γὰρ εὖ πίπτουσιν οἱ Διὸς κύβοι, Soph. frg.; vgl. Pflugk zu Eur. Hel. 1082 ; u. übertr., κἀξ ἀγεννήτων ἄρα μῦθοι καλῶς πίπτουσιν, Soph. Tr. 62, vgl. Aj. 612 ; so auch Eur. τὰ μὲν εὖ, τὰ δʼ οὐ καλῶς πίπτοντα δέρκομαι βροτῶν, El. 1101 ; u. vom Lose, ὁ κλῆρος αὐτῷ τῆς αἱρέσεως μὴ ἐν τελευταίαις πίπτοι, Plat. Rep. X.619e, vgl. 617e. Uebh. vom Zufall oder Schicksal, ausfallen, einen Ausgang nehmen, Her. 7.163, 168, 8.180 ; ξυμφοραὶ παντοῖαι πίπτουσαι, Plat. Legg. IV.709a ; πρὸς τὰ πεπτωκότα τίθεσθαι τὰ αὑτοῦ πράγματα, nach den zufälligen Begebnissen, Rep. X.604c. – Daher auch zusammenfallen, der Zeit nach zusammentreffen, οἱ χρόνοι οἱ πίπτοντες ὑπὸ τὴν ἡμετέραν ἱστορίαν, Pol. 4.2.2, u. ὅσα πέπτωκεν ὑπὸ τὴν ἡμ. ἱστ., 2.4.7, was in unsere Geschichte fällt, wie πίπτει εἰς τοὺς ἡμετέρους χρόνους, es fällt in unsere Zeit, vgl. 1.5.1.4.14.9 ; auch οὐδʼ ὑπὸ λόγον, πίπτει ἡ ἀδικία, fällt nicht der Berechnung anheim, man kann davon keine Rechenschaft geben, 4.13.11 ; ἑκατὸν καὶ εἴκοσι τάλαντα πρόσοδος ἔπιπτε τῷ δήμῳ, fielen dem Volke als Einkünfte zu, 31.7.7 ; so auch πίπτει τὰ τέλη, die Abgaben kommen ein, sind fällig, Strab.; εἴς τινα, Einem zukommen, S.Emp. adv.log. 1.275, adv.gramm. 85, bes. aber ὑπό τι, z.B. τὴν αὐτὴν ἀπορίαν, ζήτησιν, adv.phys. 1.356 log. 2.347.
[Ι ist in πίπτω schon von Natur lang, Drac. p. 73.18, 79.21 ; vgl. Hermann Eur. Herc.F. 1371.]

πίπτω

[redup. fr. π(ε)τ-. Cf. πέτομαι.]

3 pl. fut. in mid. form πεσέονται Il. 11.824.

Infin. πεσέεσθαι Il. 9.235, Il. 12.107, 126, Il. 17.639.

Aor. ἔπεσον Od. 7.283. πέσον Od. 11.64.

3 sing. ἔπεσε Il. 4.134, Il. 8.485, Il. 11.297, 676, Il. 13.178, etc. : Od. 10.163, Od. 18.98, Od. 19.454, Od. 24.540. πέσε Il. 4.482, Il. 5.82, Il. 7.16, Il. 12.395, Il. 13.181, etc. : Od. 5.315, Od. 9.371, Od. 10.559, Od. 12.410, Od. 18.398, etc.

3 dual πεσέτην Il. 23.216.

3 pl. ἔπεσον Il. 7.256, Il. 21.9, 387, Il. 23.687 : Od. 5.295, Od. 24.526. πέσον Il. 5.583, Il. 11.311, Il. 13.617, Il. 15.714, Il. 16.276, 741, Il. 17.760 : Od. 12.417, Od. 14.307, Od. 16.13.

3 sing. subj. πέσῃ Il. 19.110. -ῃσι Il. 15.624 : Od. 8.524, Od. 22.254.

3 dual -ητον Il. 11.325.

1 pl. -ωμεν Il. 13.742.

3 pl. -ωσι Il. 15.63.

3 sing. opt. πέσοι Il. 13.289.

3 pl. -οιεν Il. 6.453, Il. 23.437.

Pple. πεσών, -όντος Il. 1.594, Il. 2.175, Il. 3.289, Il. 4.504, Il. 8.270, Il. 11.241, etc. : Od. 10.51, Od. 14.475, Od. 18.91, Od. 22.22, 94, Od. 24.525.

Fem. πεσοῦσα Il. 13.530, Il. 16.118 : Od. 15.479, Od. 18.397.

Infin. πεσέειν Il. 6.82, 307, Il. 23.595.

Acc. pl. masc. pf. pple. πεπτεῶτας Od. 22.384.

Acc. pl. neut. πεπτεῶτα Il. 21.503.

(ἀμφι-, ἀπο-, ἐκ-, ἐμ-, κατα-, προ-) To fall.

• • 1

    To fall or drop from a high or relatively high position : πέσε δὲ λίθος εἴσω Il. 12.459. Cf. Il. 1.594, Il. 5.82, Il. 12.156, Il. 15.435, Il. 17.760, Il. 21.9, etc.: τέγεος πέσεν (from the . . .) Od. 10.559. Cf. Od. 11.64, Od. 12.239, Od. 14.129, Od. 15.479, Od. 16.13, Od. 18.397, Od. 19.469, Od. 24.535, 540.

  • 2

    To be hurled or thrown from such a position : φῶτες ἔπιπτον πρηνέες ἐξ ὀχέων Il. 16.378. Cf. Il. 7.16, Il. 23.437 : Od. 5.315, Od. 12.417, Od. 14.307.

  • 3

    To let oneself fall, throw oneself : ἐν γούνασι πῖπτε Διώνης Il. 5.370. Cf. Od. 10.51.

  • 4

    Of a missile, to light, find its mark : ἐν δʼ ἔπεσε ζωστῆρι ὀϊστός Il. 4.134. Cf. Il. 13.289.

    Of a missile that misses its mark, to fall, light, in a specified way : ἡμῖν ἐτώσια [βέλεα] πίπτει ἔραζε Il. 17.633. Cf. Od. 22.259 = 276, 280.

  • 5

    In immaterial senses. Of sleep : ἐπεί σφισιν ὕπνος ἐπὶ βλεφάροισιν ἔπιπτεν Od. 2.398. Cf. Od. 5.271, Od. 13.79, Od. 23.309.

    Of fear : τοῖς δέος ἐν φρεσὶ πίπτει Od. 14.88.

    Of falling out of favour : σοὶ ἐκ θυμοῦ πεσέειν Il. 23.595.

    Of strife : ἐν ἄλλοισι θεοῖσιν ἔρις πέσεν Il. 21.385.

  • 6

    Uses with adverbs and prepositions.

  • • a

      With ἐν.

    • • α

        To rush into, in among, upon, something : ἐν νήεσσι πεσόντες Il. 2.175. Cf. Il. 11.297, Il. 15.624, Il. 23.216.

        Sim. of a breaking wave Il. 15.624.

        Of a rushing stream Il. 21.241.

      • β

        To fall upon a foe, rush upon a specified objective, make assault upon it : οὐδʼ ἔτι φασὶ [Τρῶες] σχήσεσθʼ, ἀλλʼ ἐν νηυσὶ πεσέεσθαι Il. 9.235, βάν ῥʼ ἰθὺς Δαναῶν, οὐδʼ ἔτʼ ἔφαντο σχήσεσθʼ, ἀλλʼ ἐν νηυσὶ πεσέεσθαι Il. 12.107 (but in these two passages it is possible to take σχήσεσθαι as referring to the Greeks in sense III.6 of ἔχω, and πεσέεσθαι in sense γ below). Cf. Il. 11.325, Il. 13.742, Il. 16.276, Il. 17.639 : ἐν δʼ ἔπεσον προμάχοις Od. 24.526.

      • γ

        To fall back in rout upon something, rush or flee in disorder to a specified objective : ἐν χερσὶ γυναικῶν φεύγοντας πεσέειν (take refuge in our wives’ arms) Il. 6.82, ἔφαντʼ οὐκέτʼ Ἀχαιοὺς σχήσεσθʼ, ἀλλʼ ἐν νηυσὶ πεσέεσθαι Il. 12.126. Cf. Il. 11.311, 824, Il. 15.63.

    • b

      With σύν.

    • • α

        To rush together for some purpose, make united effort : σὺν εὖρός τε νότος τʼ ἔπεσον Od. 5.295.

      • β

        To rush together with hostile intent, engage in fight with each other : σύν ῥʼ ἔπεσον λείουσιν ἐοικότες Il. 7.256. Cf. Il. 21.387, Il. 23.687.

  • 7

    To fall from one’s or its own height.

  • • a

      To lose the erect position, come to the ground : θάμνοι πρόρριζοι πίπτουσιν Il. 11.157, πέσεν ὕπτιος Il. 15.647. Cf. Il. 14.418, Il. 15.648, Il. 21.407, Il. 23.120 : Od. 7.283 (app., coming out of the water I sank down), Od. 9.371, Od. 12.410, Od. 18.91, 98, 398.

      Of corn that is being cut Il. 11.69, Il. 18.552.

    • b

      To drop down wounded, be wounded : οὐκ ἀμέλησε κασιγνήτοιο πεσόντος Il. 8.330.

    • c

      To fall in battle or fight, drop down dead, be slain : τὸν πεσόντα ποδῶν ἔλαβεν Il. 4.463. Cf. Il. 1.243, Il. 3.289, Il. 4.482, 504, Il. 5.561, Il. 8.67, Il. 10.200 (app. pple. of the impf., that had fallen), Il. 12.395, etc. : Od. 8.524, Od. 22.22, 94, 118, 254, 384, Od. 24.181, 449, 525.

      Of slain animals Il. 16.469 : Od. 10.163 = Od. 19.454.

  • 8

    To come to a lower from a higher level, sink. Of the setting sun Il. 8.485.

    Of wind, to fall, abate Od. 14.475, Od. 19.202.

πίπτω v. πίτνω.

πίπτω (root πετ, for πιπέτω), ipf. ἔπῑπτον, πῑπτε, fut. πεσέονται, inf. πεσέεσθαι, aor. 2 πέσον, inf. πεσέειν, perf. part. πεπτεῶτα: fall; fig., ἐκ θῡμοῦ τινί, out of oneʼs favor, Il. 23.595; freq. of falling in battle, and from the pass. sense of being killed, w. ὑπό (‘at the hands of’) τινος, also ὑπό τινι, Il. 6.453, Il. 17.428; in hostile sense, fall upon, ἐν νηυσί, Il. 11.311; upon each other (σύν, adv.), Il. 7.256; fig. (ἐν, adv.), Il. 21.385; of the wind ‘falling,’ ‘abating,’ ‘subsiding,’ Od. 14.475, Od. 17.202.

πίπτω

• Ato fall, fall down, Hom., etc.; πίπτειν ἐν κονίηισιν to fall in the dust, i. e. to fall and lie there, Il.; π. ἐν δεμνίοις Eur., etc.; or without ἐν, πεδίωι πίπτειν Il.; π. δεμνίοις Eur.; also, π. ἐπὶ χθονί Od.; ἐπὶ γᾶι Soph.; πρὸς πέδωι Eur.; with a Prep. of motion, π. ἐς πόντον Hes.; ἐπὶ γᾶν Aesch.; πρὸς οὖδας Eur.
• BSpecial usages:
• • Iπίπτειν ἔν τισι to fall violently upon, attack, ἐνὶ νήεσσι πέσωμεν Il.; πρὸς μῆλα καὶ ποίμνας Soph.
  • • 2to throw oneself down, fall down, πρὸς βρέτη θεῶν Aesch.; ἀμφὶ γόνυ τινός Eur.
  • IIto fall in battle, πίπτε δὲ λαός Il., etc.; οἱ πεπτωκότες the fallen, Xen.; π. δορί by the spear, Eur.; —π. ὑπό τινος to fall by anotherʼs hand, Hdt.
  • • 2to fall, be ruined, ὁ hέρξεω στρατὸς αὐτὸς ὑπʼ ἑωυτοῦ ἔπεσε, Lat. mole sua corruit, Hdt.
    • 3to fall, sink, ἄνεμος πέσε the wind fell (so Virg. cadunt austri), Od.
    • 4to fall short, fail, Plat.; of a play, to fail, Ar.
  • IIIἐκ θυμοῦ πίπτειν τινί to fall out of his favour, Il.; so, π. ἐξ ἐλπίδων Eur.: —reversely, π. ἐς κακότητα Theogn.; εἰς νόσον Aesch.; φόβον, ἀνάγκας Eur., Thuc., etc.; also, π. ἐν φόβωι Eur.; π. δυσπραξίαις Soph.
  • • 2π. εἰς ὕπνον to fall asleep, Soph.; or simply ὕπνωι Aesch.
  • IVπίπτειν μετὰ ποσσὶ γυναικός to fall between her feet, i. e. to be born, Il.
  • Vof the dice, τὰ δεσποτῶν εὖ πεσόντα θήσομαι I shall count my masterʼs throws good or lucky, Aesch.; so of lots, ὁ κλῆρος π. τινί or παρά τινα Plat.; ἐπί τινα NTest.
  • • 2generally, to fall, turn out, εὖ, καλῶς πίπτειν to be lucky, Eur., etc.
  • VIto fall under, belong to a class, Arist.