πανόδυρτος
πανόδυρτος, most lamentable
πᾰν-όδυρτος, ον,
- most lamentable, AP 7.476.9 (Mel.), Epigr.Gr. 230 (Erythrae), IG 12(8).445.7 (Thasos); βοή LXX 3 Ma. 4.2, cf. 6.32.
παν·όδυρτος, ος, ον [ᾰ] tout à fait lamentable, Anth. 7, 476 ; Spt. 3 Macc. 4, 2.
Étym. π. ὀδύρομαι.
πανόδυρτος, = πάνδυρτος, bei den Tragg. jetzt durch diese Form verdrängt ; auch Eur. Hec. 212 in πάνδυρτος zu ändern ; τὰν πανόδυρτον Mel. 109 (VII.476).
πανόδυρτος
πᾰν-όδυρτος, ον,
- most lamentable, Anth.