παρενοχλέω

παρεν-οχλέω,

• cause one much annoyance, Hp. Ep. 13, Arist. Rh. 1381 b15, Mem. 453a16; π. τινὶ περί τινος Plb. 1.8.1: simply τινι LXX Jd. 14.17, al., Phld. Ir. p.86 W., Act.Ap. 15.19.
• • • 2 c. acc., annoy, Plb. 16.37.3, OGI 139.16 (Egypt, ii B.C.), Hierocl. in CA 8 p.431 M.:—Pass., παρηνώχλησθε D. 18.50; ὑπό τινος Plb. 3.53.6; of disease, ὑπὸ νευρικῆς διαθέσεως OGI 331.10 (Pergam., ii B.C.).

παρενοχλέω, Einen daneben, während dessen beunruhigen, belästigen ; τινί, Arist., παρηνώχλουν τοῖς Καρχηδονίοις Pol. 1.8.1 (wie Plut. Timol. 3); aber auch c. accus., 16.37.3, wie Plut. Rom. 21 u. öfter ; pass., παρηνώχλησθε Dem. 18.50, παρενοχλούμενος ὑπʼ αὐτῶν Pol. 3.53.6, Sp.

παρενοχλέω fut. ήσω

• to trouble greatly, NTest.:—Pass., καὶ ὑμεῖς παρηνώχλησθε (2nd pl. perf. pass.) Dem.