πατάγημα
πατάγημα, rattle
πᾰτᾰγ-ημα, ατος, τό,
- rattle, metaph. of persons, Men. 913.
πατάγημα, ατος (τὸ) [ᾰτᾰ] bruit assourdissant, particul. d’un bavardage continuel, Mén. fr. inc. 314, p. 301 Meineke.
Étym. παταγέω.
πατάγημα, τό, Geklapper, Getöse, Gelärm, wie πάταγος, Suid.