περιχώομαι
περιχώομαι, to be exceeding angry about
περιχώομαι, Med.,
- to be exceeding angry, ὅς μοι παλλακίδος περιχώσατο (al. παλλακίδος πέρι χ., v. Sch.) Il. 9.449; Ἡρακλῆος περιχώσατο 14.266.
περι·χώομαι (ao. 3 sg. poét. περιχώσατο) être fortement irrité : τινί τινος, Il. 9, 449 ; 14, 266, contre une personne au sujet d’une autre.
περιχώομαι, heftig zürnen, Jemandem um Jemandes willen, τινί τινος, Il. 9.449, 14.266, im aor. περιχώσατο θυμῷ, wie Qu.Sm. 1.741.
†περιχώομαι
[περι- 5.]
3 sing. aor. περιχώσατο.
To be angered or wroth, conceive anger or wrath, about or on account of.
With genit. : παλλακίδος μοι περιχώσατο Il. 9.449. Cf. Il. 14.266.
περιχώομαι , aor. περιχώσατο: be very wroth; τινί τινος (causal gen.), Il. 9.449, Il. 14.266.
περιχώομαι
Epic 3rd sg. aor1 περιχώσατο
- Mid.:— to be exceeding angry about, c. gen., Il.