προεῖπον
προεῖπον, to tell
προεῖπον (also -εῖπα Plb. 3.114.8), aor. with no pres. in use, προλέγω and προαγορεύω being used, part. προειπών, inf. προειπεῖν:—
- foretell, Pl. Euthphr. 3c, al., Gal. 14.601; premise, τοῦτο προειπόντα ἐπειπεῖν τὰ ἔμπροσθεν Arist. Rh. 1394b31.
- II proclaim or declare publicly, ἀλλήλοισι πόλεμον π. Hdt. 7.9.βʹ; ξεινίην τοῖσι Ἀκανθίοισι π. Id. 7.116; ἀγῶνας ἑκάστοις X. Cyr. 1.6.18; νικητήρια ταῖς τάξεσι ib. 2.1.24; θάνατον αὐτῷ π. μὴ πράξαντι ταῦτα Pl. Lg. 698c; π. τινὶ φόνου make proclamation of murder against him, D. 59.9, cf. Lex ap.eund. 43.57; π. τοῖς θεοῖς ὅτι . . Pl. Cra. 401a; ὀνυμάξει αὐτὸν προειπὼν τρῖς ἁμέρας giving notice of three days (within which he must answer the call), Berl.Sitzb. 1927.167 (Cyrene); ἐν ἡμέραις πέντε ἀφʼ ἧς ἂν ἀλλήλοις προείπωσιν BGU 1050.27 (i A.D.).
- III c. inf., order or command before, πρό οἱ εἴπομεν . ., μήτʼ αὐτὸν κτείνειν Od. 1.37, cf. Hdt. 1.21, 155, 7.12, S. OT 351; οἱ νόμοι προεῖπον αὐτῷ μὴ δημηγορεῖν Aeschin. 1.3; π. τοῖς καδεσταῖς ἀλλύεθθαι Leg.Gort. 2.28: c. acc. et inf., π. σῖτον ἐσάγειν τὸν βουλόμενον Th. 4.26; π. αὐτῷ δήσειν threatened him that . ., And. 4.17.
- 2 enjoin, c. acc., π. Λυδοῖσι τὰ ὁ Κροῖσος ὑπετίθετο Hdt. 1.156.
προ·εῖπον (inf. προειπεῖν) servant d’ao. à προαγορεύω :
I dire d’avance, d’où : annoncer, déclarer : τί τινι, Xén. Cyr. 1, 6, 18, etc. qqe ch. à qqn ; πόλεμόν τινι, Hdt. 7, 9, 2, etc. déclarer une guerre ||
II p. suite :
1 prescrire, enjoindre, ordonner : τινί τι, Hdt. 1, 156 ; 7, 116, qqe ch. à qqn ; τινι avec l’inf. Hdt. 1, 21, 155, etc. ; Soph. O.R. 351 ; τινι ὅτι ou ὡς, Plat. Crat. 401a, Hdt. 3, 61, etc. à qqn de faire qqe ch. ; avec une prop. inf. ordonner que, etc. Thc. 4, 26 ; τινι μή, avec l’inf. Plat. Rsp. 551b, à qqn de ne pas, défendre à qqn de, etc. ; particul. interdire l’accès des lieux sacrés ou publics, Orat. ||
2 assigner : τινί τινος, Dém. 1348, 12, etc. qqn pour qqe ch.
Étym. v. προερῶ et προαγορεύω.
προεῖπον, inf. προειπεῖν (s. εἶπον u. vgl. προαγορεύω, προερῶ), voraussagen ; in tmesi, ἐπεὶ πρό οἱ εἴπομεν, Od. 1.37 ; τῷ κηρύγματι, ᾡπερ προεῖπας ἐμμένειν, Soph. O.R. 351, wo die mss. προσεῖπας lesen ; – heraussagen, bekannt machen, πόλεμον, Krieg ankündigen, ξενίην τινί, Her. 7.116 ; c. inf., 1.21, 6.137 ; θάνατον αὐτῷ προειπὼν μὴ πράξαντι ταῦτα, Plat. Legg. III.698c ; προειπόντες ἀρχῶν μὴ μετέχειν, Rep. VIII.551b ; Xen. Cyr. 1.6.18 u. öfter ; προεῖπεν αὐτῷ ἐπὶ Παλλαδίῳ φόνου, Dem. 59.9, anklagen ; – bevorworten, τοσοῦτόν μοι προειρήσθω, Isocr. 4.14 ; Sp., προειπεῖν ὑπὲρ τοῦ μέλλοντος, Pol. 6.3.2 ; Plut.
Strong 4277 (KJV)
**
1. to say before: Ga 1:9, I Th 4:6 (on the form -αμεν, v. WH, App., 164), He 4:7; seq. ὅτι, II Co 7:3 13:2, Ga 5:21; of prophecy, Mt 24:25, Mk 13:23, Ac 1:16, Ro 9:29, II Pe 3:2, Ju 17.
2. to proclaim publicly, declare openly or plainly (cl.): so R, mg., in II Co 13:2, Ga 5:21, I Th 4:6 (cf. προλέγω; but v. supr., and cf. M, Th., 38).†
προεῖπον
aor2 with no pres. in use, πρόφημι, προαγορεύω being used instead
part. προειπών
inf. -ειπεῖν
v. προερέω
- Ito tell or state before, Plat.: to premise, Aeschin.
- IIto proclaim or declare publicly, Lat. indicere, πόλεμόν τινι Hdt., etc.:— πρ. τινι φόνου to make proclamation of murder against him, Dem.
- IIIc. inf. to order or command before, Od., etc.; the inf. is sometimes omitted, πρ. Λυδοῖσι (sc. ποιέειν) τὰ ὁ Κροῖσος ὑπετίθετο Hdt.; πρ. ξεινίην τοῖσι Ἀκανθίοισι, like Lat. imperare frumentum, Hdt.