προπυριατέον
προπυριατέον, one must foment previously
προπῠρι-ᾱτέον,
- one must foment previously, Antyll. ap. Orib. 10.27.15.
προπυριατέον [ῠᾱ] vb. du suiv. Antyll. (Orib. 2, 445 B.-Dar.).