προσαπτέον

προσαπτ-έον,

• one must apply or attach, εἰκόνα τισί Pl. R. 517b; τοῖς τέκνοις ἔγκλημα Porph. Chr. 71.
• • • 2 one must attribute, τινί τι Plb. 2.60.2.