προσ-αράττω, Ion. προσαράσσω, tegen ... aanslaan, met (acc. en) dat.: προσαράξασά γε αὐτῷ τὰς θύρας na de deur in zijn gezicht dicht te hebben gesmeten Luc. 80.15.2; σκοπέλοις προσήρασσον ze lieten (de schepen) tegen de rotsen slaan Plut. Marc. 15.3.