σέθεν
σέθεν, v. σύ. σεῖα· ἐδίωξα (Boeot.), Hsch. (Boeot. spelling of *σῆα, prob. aor. of σεύω). σειεύς, ὁ, v. σείσων.
σέθεν, v. σύ.
σέθεν, poet. gen. zu σύ = σοῦ, ist nie enklitisch, oft bei Hom., Pind. u. Tragg., z.B. Aesch. Spt. 28
σέθεν : see σύ.