σαίνω
σαίνω, to wag the tail, fawn
σαίνω, Hes. Th. 771: Ep. impf. σαῖνον Od. 10.219: aor. ἔσηνα 17.302; Dor. ἔσᾱνα Pi. O. 4.6, P. 1.52:—Pass., A. Ch. 194:—
- prop. of dogs, wag the tail, fawn, ὅτʼ ἂν ἀμφὶ ἄνακτα κύνες . . σαίνωσι Od. 10.217; νόησε δὲ δῖος Ὀδυσσεὺς σαίνοντάς τε κύνας 16.6; σαίνεις δάκνουσα καὶ κύων λαίθαργος εἶ S. Fr. 885; ἡ κύων ἔσηνε καὶ προσῆλθʼ Apollod.Com. 14.5: with the dat. added, οὐρῇ μέν ῥʼ ὅ γʼ ἔσηνε, of the dog Argus, Od. 17.302; σ. οὐρῇ τε καὶ οὔασι Hes. l.c.; ἔσαινεν οὐρᾷ με S. Fr. 687 (ἔσαινεν οὐράν wagged his tail, Hemsterhuis, cf. Sch.rec. A. Th. 704, Sch.rec. Theoc. 2.109).
- II metaph. of persons, fawn, cringe, ὑδαρεῖ σ. φιλότητι A. Ag. 798 (anap.), cf. Pers. 97 (lyr., s.v.l.); also σ. ποτὶ πάντας Pi. P. 2.82; σ. ποτὶ ἀγγελίαν greet it with joy, Id. O. 4.6.
- III c. acc. pers., fawn upon, κέρκῳ τινά Ar. Eq. 1031, cf. AP 9.604 (Noss.); so of fishes, σαίνοντες οὐραίοισι τὴν κεκτημένην S. Fr. 762.
- 2 fawn on, pay court to, greet, τινα Pi. P. 1.52; ὅτʼ ἐλεύθερος ἀτμένα σαίνει Call. Aet. 1.1.19 [Fr. 178.19 Pf.]; σ. μόρον cringe to it, seek to avert it, A. Th. 383, 704; παιδός με σαίνει φθόγγος greets me, S. Ant. 1214; φαιδρὰ γοῦν ἀπʼ ὀμμάτων σαίνει με greets me gladly from her eyes, Id. OC 320.
- 3 gladden, esp. with hope or conviction, ἐλπίδι κέαρ B. 1.55; οὐ γάρ με σ. θέσφατα E. Ion 685 (lyr.); τὰ λεγόμενα . . σ. τὴν ψυχήν Arist. Metaph. 1090a37; so σ. τὴν ὑπόσχεσιν receive it with marks of gladness, Luc. Merc.Cond. 20 (dub., σαίνει τῇ ὑποσχέσει is prob. cj.):—Pass., σαίνομαι δʼ ὑπʼ ἐλπίδος A. Ch. 194.
- 4 beguile, cozen, deceive, ἡ δʼ ἄρʼ ἐν σκότῳ λήθουσά με ἔσαινʼ Ἐρινύς S. Fr. 577; σ. μʼ ἔννυχος φρυκτωρία seeks to deceive me, E. Rh. 55 (or in signf. III.3).
- 5 in 1 Ep.Thess. 3.3, σαίνεσθαι ἐν ταῖς θλίψεσι seems to mean to be shaken, disturbed; σαινόμενοι τοῖς λεγομένοις ἐδάκρυον D.L. 8.41 (or in signf. III.4); σαίνεται· κινεῖται, σαλεύεται, ταράττεται, Hsch.; but cf. σιαίνω.
σαίνω (f. σανῶ [ᾰ] ao. ἔσηνα, pf. inus. ; f. pass. σανθήσομαι)
I remuer la queue en signe de joie : abs. Od. 16, 6 ; ἀμφί τινα, Od. 10, 217, tourner autour de qqn en remuant la queue ; σ. οὐρῇ, Od. 17, 302 ; Hés. Th. 771 ; ou οὐράν, Soph. fr. 619, remuer la queue ; fig. σ. πρός τινα, Pd. P. 2, 151, montrer sa joie en abordant qqn, accueillir qqn avec amitié ; πρός τι, Pd. O. 4, 7, ou avec l’acc. τι, Luc. M. cond. 20, accueillir qqe ch. avec des démonstrations de joie ||
II p. suite tr. :
1 flatter ou caresser, comme font les chiens en remuant la queue ; τινά, Pd. P. 1, 100, caresser ou flatter qqn ; μόρον, Eschl. Sept. 383, 704, flatter la mort pour la fléchir ; παιδός με σαίνει φθόγγος, Soph. Ant. 1214, la voix de mon fils caresse (c. à d. arrive jusqu’à) mon oreille ; abs. Soph. fr. 902 ||
2 calmer (la douleur) Eschl. Ch. 420 ; tromper, Soph. fr. 508 ||
3 émouvoir, troubler, acc. Eur. Ion 685, etc. ; σαίνεσθαι ἐν ταῖς θλίψεσιν, NT. 1 Thess. 3, 3, se laisser troubler dans les afflictions ||
➳ Ao. dor. ἔσανα [σᾱ] Pd. O. 4, 4 ; P. 1, 52 ; Lyc. 1444.
1. kwispelstaarten, kwispelen:
2. overdr. met acc.
a. vriendelijk begroeten, verwelkomen:
b. vrolijk stemmen, geruststellen:
c. vleien, kruipen voor:
σαίνω, aor. ἔσηνα, auch ἔσᾱνα, Apollod. com. bei Ath. I.3c (verwandt mit σείω),
1) wedeln mit dem Schwanz, eigtl. vom Hunde, ὅτʼ ἂν ἀμφὶ ἄνακτα κύνες δαίτηθεν ἰόντα σαίνωσι, Od. 10.217, 16.6 ; οὐρῇ μέν ῥʼ ὅγʼ ἔσηνε, 17.302 ; von Wölfen u. Löwen, 10.219 ; οὐρῇ τε καὶ οὔασι σαίνειν, mit Schwanz und Ohren wedeln, wackeln, Hes. Th. 771 ; κέρκῳ, Ar. Eq. 1026 ; Sp. auch trans., σαίνειν οὐράν, den Schwanz wedelnd hin und her bewegen ; auch ἡ οὐρὰ σαίνει, der Schwanz wedelt, u. σαίνειν τινά, Einen anwedeln, Nossis 9 (IX.604); vgl. Onest. 10 (VII.66). – Uebertr., schmeicheln, lieb kosen, μὶν φίλον ἔσανεν, Pind. P. 1.52 ; schmeicheln, Aesch. Pers. 97, Ag. 772 ; μόρον, dem Tode schmeicheln, daß er Einen nicht wegraffe, d.i. ihn scheuen, meiden, Spt. 365, 686 ; σαίνων τε γαστρὸς ἀνάγκαις, nachgebend, Ag. 707 ; auch pass., σαίνομαι ὑπʼ ἐλπίδος, Ch. 192 ; u. in späterer Prosa, wie Pol. 16.24.6 ; Luc. D.D. 12.2. Fugit. 16 ; ποτὶ ἀγγελίαν, eine Botschaft freundlich aufnehmen, Pind. Ol. 4.5, vgl. σαίνων ποτὶ πάιτας, P. 2.62, freundlich oder gefällig gegen Einen sein ; übertr. von sanften, schmeichelnden Meereswellen, Valcken Theocr. 6.12.
2) wie Soph. Ant. 1199 von einem Worte sagt παιδός με σαίνει φθόγγος, der Ton trifft mein Ohr, so übh. erschüttern, bewegen, erschrecken, σαίνει μʼ ἔννυχος φρυκτωρία, Eur. Rhes. 55, vgl. Ion 685 ; bes. bei Sp., wie NT.
1) wedeln mit dem Schwanz, eigtl. vom Hunde, ὅτʼ ἂν ἀμφὶ ἄνακτα κύνες δαίτηθεν ἰόντα σαίνωσι, Od. 10.217, 16.6 ; οὐρῇ μέν ῥʼ ὅγʼ ἔσηνε, 17.302 ; von Wölfen u. Löwen, 10.219 ; οὐρῇ τε καὶ οὔασι σαίνειν, mit Schwanz und Ohren wedeln, wackeln, Hes. Th. 771 ; κέρκῳ, Ar. Eq. 1026 ; Sp. auch trans., σαίνειν οὐράν, den Schwanz wedelnd hin und her bewegen ; auch ἡ οὐρὰ σαίνει, der Schwanz wedelt, u. σαίνειν τινά, Einen anwedeln, Nossis 9 (IX.604); vgl. Onest. 10 (VII.66). – Uebertr., schmeicheln, lieb kosen, μὶν φίλον ἔσανεν, Pind. P. 1.52 ; schmeicheln, Aesch. Pers. 97, Ag. 772 ; μόρον, dem Tode schmeicheln, daß er Einen nicht wegraffe, d.i. ihn scheuen, meiden, Spt. 365, 686 ; σαίνων τε γαστρὸς ἀνάγκαις, nachgebend, Ag. 707 ; auch pass., σαίνομαι ὑπʼ ἐλπίδος, Ch. 192 ; u. in späterer Prosa, wie Pol. 16.24.6 ; Luc. D.D. 12.2. Fugit. 16 ; ποτὶ ἀγγελίαν, eine Botschaft freundlich aufnehmen, Pind. Ol. 4.5, vgl. σαίνων ποτὶ πάιτας, P. 2.62, freundlich oder gefällig gegen Einen sein ; übertr. von sanften, schmeichelnden Meereswellen, Valcken Theocr. 6.12.
2) wie Soph. Ant. 1199 von einem Worte sagt παιδός με σαίνει φθόγγος, der Ton trifft mein Ohr, so übh. erschüttern, bewegen, erschrecken, σαίνει μʼ ἔννυχος φρυκτωρία, Eur. Rhes. 55, vgl. Ion 685 ; bes. bei Sp., wie NT.
σαίνω
3 sing. aor. ἔσηνε Od. 17.302.
(περισσαίνω).
Of dogs, etc., to show delight or fondness, fawn : νόησε σαίνοντας κύνας Od. 16.6. Cf. Od. 10.217, 219, Od. 17.302 (wagged his tail).
σαίνω (aor. ἔσᾶνεν, -αν.)
- a fawn upon c. acc., πρὸς c. acc. σὺν ἀνάγκᾳ μιν φίλον καί τις ἐὼν μεγαλάνωρ ἔσανεν P. 1.52 σαίνων ποτὶ πάντας ἄταν πάγχυ διαπλέκει P. 2.82
- b show joy c. πρός c. acc. ξείνων δʼ εὖ πρασσόντων, ἔσαναν αὐτίκʼ ἀγγελίαν ποτὶ γλυκεῖαν ἐσλοί (ἀντὶ τοῦ ἐχάρησαν Σ.) O. 4.5
Strong 4525
*
1. prop. (Hom., al.), of dogs, to wag the tail, fawn.
2. Metaph., of persons, c. acc., to fawn upon, flatter, beguile: pass., I Th 3:3 (for conjectural emendations of the text, v. ICC, and M, Th., in l.).†
σαίνω , ipf. σαῖνον, aor. ἔσηνε: wag the tail, fawn upon, w. dat. of the tail wagged, Od. 17.302.
σαίνω
- Iof dogs, to wag the tail, fawn, Od.; οὐρῆι ἔσηνε, of the dog Argus, Od.
- IImetaph. to fawn, cringe, Pind., Aesch.
- IIIc. acc. pers. to fawn upon, Ar.: to pay court to, greet, Pind., Soph.; σα. μόρον to deprecate, shrink from death, Aesch.:—Pass., σαίνομαι ὑπʼ ἐλπίδος Aesch.
- 2to beguile, cozen, deceive, Aesch.
- 3in NTest., σαίνεσθαι ἐν ταῖς θλίψεσι seems to mean to be moved, disturbed.