συμβουλευτικός
συμβουλευτικός, of or for advising, hortatory
συμβουλ-ευτικός, ή, όν,
- of or for advising, hortatory, opp. βιαστικός, Pl. Lg. 921e; of oratory, deliberative, opp. δικανικός and ἐπιδεικτικός, Arist. Rh. 1358b7; ἡ -κή (sc. τέχνη) S.E. M. 2.90; so τὸ -κόν and τὰ -κά, Arist. Rh. 1391b21, Plu. QConv. 2.744e, Philostr. Her. 19.3; τὸ σ. μέρος Phld. Rh. 2.214 S., cf. Stoic. 2.96. Adv. -κῶς Hermog. Stat. 1, Poll. 4.26.
συμβουλευτικός, ή, όν :
1 qui concerne un avis, un conseil, p. opp. à βιαστικός, Plat. Leg. 921f ||
2 particul. t. de rhét. qui concerne la délibération, propre à la délibération, délibératif, p. opp. à δικανικός et à ἐπιδεικτικός, Arstt. Rhet. 1, 3, 3 ; ἡ συμβουλευτική (s. e. τέχνη) Sext. M. 2, 90, l’art de délibérer ; τὸ συμβουλευτικόν, Arstt. Rhet. 2, 18, 1 ; Plut. M. 744d, etc. le genre délibératif, t. de rhét.
Étym. συμβουλεύω.
συμβουλευτικός, ή, όν, zum Raten od. Beratschlagen gehörig, geschickt, Plat. Legg. XI.921a ; τὸ συμβουλευτικόν, genus dicendi deliberativum, Plut. Symp. 9.14.3.
συμβουλευτικός, ή, όν
- of or for advising, deliberative, of orators, Arist. from συμβουλεύω