συνάορος
συνάορος, v. συνήορος.
συνάορος, anc. att. ξυνάορος, ος, ον [ᾱ] uni à, qui accompagne, dat. Od. 8, 99 (ion. -ήορος) ; Pd. N. 4, 9 ; subst. ὁ ξ. époux, Eur. Or. 1136 ; ἡ ξ. épouse, Eur. Or. 654, etc. ; avec le gén. Apollin. Ps. 118, 14.
Étym. συναείρω.
συνάορος, dor. statt συνήορος, zusammengespannt, verbunden ; bes. von der Ehe, substant., ὁ, ἡ, der Gatte, die Gemahlin, νύμφας ἔθηκεν ὀρφανὰς ξυναόρων, Eur. Or. 1.136 ; ὦ ξυνάορʼ ἀθλιωτάτη, Phoen. 1689, u. öfter.
συνᾱορος, ξυνάορος
- 1accompanying c. dat. εὐλογία φόρμιγγι συνάορος N. 4.5 μελίφρονος ἀρχὰν σκολίου ξυνάορον ξυναῖς γυναιξίν fr. 122. 15.