τέως

τέως, Ep. prob. τῆος (not in codd. of Hom., v. sub fin.):—Adv. of Time,

• so long, in the meantime, correlat. to ἕως, ἧος ἐγὼ . . ἠλώμην, τῆός μοι ἀδελφεὸν ἄλλος ἔπεφνεν Od. 4.91, cf. Il. 20.42; to ὄφρα, 19.189; so in Att., ἐσθίων τ. ἕως . . Ar. Pax 32: sts. without a Relat., until then, during that time, referring to a time already indicated, ἐς γάμου ὥρην . . · τῆος δὲ . . παρὰ μητρὶ κεῖσθαι ἐνὶ μεγάρῳ Od. 15.127; τελεσφόρον εἰς ἐνιαυτὸν . . · ὁ δὲ τῆος (Nauck, for τέως μὲν) . . δέδετο ib. 231, cf. S. Aj. 558; ποσσῆμαρ μέμονας . ., ὄφρα τ . . . μένω, i.e. for that number of days, Il. 24.658, cf. Od. 16.370; ἐγὼ δʼ οἴσω τ. E. Heracl. 725, cf. Ar. Pax 687, 729 (anap.).
• • • 2 rarely for ἕως, Hdt. 4.165, Hp. Int. 26, Mul. 2.165, Pl. Smp. 191e, D. 19.326, 21.16, A.R. 4.821, 1617, Sardis 7(1)No. 1 ii 12,19.
  • II for a time, a while (cf. ἕως B), mostly with some answering word or phrase, as τῆος μὲν . ., αὐτὰρ νῦν Od. 16.139; τῆος . ., ἀλλʼ ὅτε δή 24.162 (Nauck, for τέως μὲν . . ) ; φίλον τ., νῦν δʼ ἐχθρόν A. Ch. 1001(993); τ. μὲν . ., ὡς δὲ . . Th. 6.61, Pl. Phd. 117c; τ. μὲν . ., ἐπεὶ or ἐπειδὴ δὲ . ., X. Cyr. 5.3.17, Lys. 31.8; τ. μὲν . ., ἡνίκα δὲ . . X. HG 4.3.17; τ. μὲν . ., μετὰ δὲ . . Hdt. 1.11; τ. μὲν . ., ἔπειτα δὲ . . Id. 6.83; τ. μὲν . ., τέλος δὲ . . Id. 1.82; τ. μὲν . ., νῦν δὲ . . Ar. Th. 449; τ. μὲν . ., ἔπειτα or εἶτα . ., without δέ, Th. 5.7, X. HG 2.2.17, Ar. Nu. 66:—without answering phrase, A.R. 2.132.
  • III up to this time, hitherto, Hdt. 6.112, Ar. Pl. 834, Pl. Smp. 191b, IG 1(2).57.21, 108.48; ἐν τῷ τ. χρόνῳ Lys. 7.12, 27.16 (but ἐν τῷ τ. in the meantime, Polyaen. 1.39.4, 8.47.1, Ael. NA 2.25, 11.38, Steph. in Hp. 1.217 D., condemned by Hdn. Philet. p.434 P.; διὰ τὸ τ. for the present, Zos.Alch. p.231 B.); φίλοι τ. ὄντες Is. 1.9.
  • IV τ. εἰδέναι χρή you must know to begin with, Gp. 9.11.1, 9.19.1; νυνὶ δʼ αὐτὸ τὸ κεφάλαιον . . ἄκουσον εἰς ὀλίγους τ. ἀνενηνεγμένον σκοπούς Gal. 15.764. [As a trochee before a vowel, Il. 20.42, Od. 16.370; as a trochee (spondee) before a consonant, Il. 15.277 (Zenod.), Od. 4.91, 15.127, 16.139; as an iambus, only Il. 19.189 (sed leg. αὐτόθι τῆος, om. περ), 24.658, Od. 18.190; as a monosyll., 15.231, 24.162, never in Il.; in codd. of Hom. written τείως, Od. 4.91, al. (so in A.R. 2.132, al.); τέως Il. 24.658, al.; rarely τεῖος, one cod. in Il. 20.42.] (Cret. τάως Hsch.: but the dialect forms of the correlative ἕως (ἇς etc.) indicate a primitive Gr. *τᾱος, Old Ion. *τῆος (cf. Skt. tāvat ‘so great, so longʼ), whence later Ion. and Att. τέως.)

τέως, ep. u. ion. τείως, seltener τεῖος, adv., bisdahin, solange ; eigtl. demonstratives Correlativum zu ἕως ; Il. 20.42 (s. am Ende die prosod. Bemerkung); ἕως ἐγὼ βίοτον συναγείρων ἠλώμην, τείως μοι ἀδελφεὸν ἄλλος ἔπεφνεν, während ich sammelte, unter der Zeit tötete, Od. 4.90 ; τέως, ἕως σαυτὸν λάθῃς διαρραγείς, Ar. Pax 32 ; Strab. 3.4.5 ; – andern Zeitbestimmungen entsprechend ; τείως μέν … αὐτὰρ νῦν, Od. 16.139 ; τέως μὲν ἐτόλμα – ἀλλʼ ὅτε δή, 24.162 ff.; φίλον τέως, νῦν δʼ ἐχθρόν, Aesch. Ch. 987 ; τέως μέν … νῦν δέ, Ar. Th. 449, vgl. Ran. 983 ; bei Her. τέως μέν – μετὰ δέ, 1.11, 86, 94 ; τέως μέν … ἔπειτα δέ, 6.83 ; τέως μέν, τέλος δέ, 1.82, 2.169 ; τέως μὲν ἐπιεικῶς οἷοί τε ἦσαν κατέχειν τὸ μὴ δακρύειν, bis dahin, ὡς δὲ εἴδομεν, Plat. Phaed. 117c ; τέως ἐλέγοντο, πρὶν ὁρίσασθαι ἀποθνήσκειν, Xen. An. 2.5.13 ; τέως μέν … ἐπεὶ δέ, Cyr. 5.3.17 ; – allein, unterdessen, wo aus dem Zusammenhange der Satz mit ἕως zu ergänzen : ποσσῆμαρ μέμονας κτερεϊζέμεν Ἕκτορα δῖον, ὄφρα τέως αὐτός τε μένω καὶ λαὸν ἐρύκω, damit ich so lange selbst bleibe, nämlich bis du bestattet hast, Il. 24.657 ; τοῦτο δίδωμι ἐς γάμου ὥρην, σῇ ἀλόχῳ φορέειν, τείως δὲ φίλῃ παρὰ μητρὶ κείσθω, Od. 15.125 ff., vgl. 16.170, 18.190 ; Soph. Aj. 555 ; Eur. Heracl. 725 ; κἀγὼ μὲν ᾤμην οὓς τέως εὐεργέτησα δεομένους, ἕξειν φίλους, denen ich so lange Gutes getan hatte, Ar. Plut. 834, vgl. Av. 1687, Pax 670 ; wie Plat. Menex. 235c u. Andoc. 1.81, τούτους ἐπιμελεῖσθαι τῆς πόλεως, ἕως ἂν οἱ νόμοι τεθεῖεν· τέως δέ, bis dahin aber, unterdessen aber ; φίλοι τέως ὄντες, Isae. 1.9 ; ὁ τέως χρόνος, Lys. 27.16, 28.3, 33.1, bis dahin, wie Xen. An. 7.6.29 ; Pol. 2.5.10 u. a.Sp., wie Luc. Nigr. 4, Alex. 16 ; die alten Gramm. erklären πρότερον ἢ πάλαι ; – es gibt auch Fälle, wo die Beziehung noch mehr zurücktritt, eine Weile, eine Zeit lang ; Od. 15.231 ; τέως μὲν οὖν ἐκρινόμεθʼ· εἶτα τῷ χρόνῳ κοινῇ ξυνέβημεν, Ar. Nub. 67 ; Xen. An. 4.2.12 ; τέως μὲν οὖν ἠπόρει, Plat. Lys. 207a, vgl. Lach. 183e, Rep. IV.439c ; καταγελώμενος τέως, τότε δή, I.330d ; – τέως ἄν c. conj., so lange wie, τέως ἂν παῖδες ὦσι, φιλοῦσι τοὺς ἄνδρας, Plat. Symp. 191e ; und so im Gesetze Dem. 24.63, 105, vgl. 2.21, 21.16. – Sp. Epiker brauchten es auch für ἕως, um den Hiatus zu vermeiden, Hermann H.h. Ven. 226, H.h. Cer. 66, 138 ; doch findet es sich so auch bei Her. 4.165, wie Dem. 19.326, ὅ, τέως ἦσαν Φωκεῖς σῷοι, οὐδεπώποτʼ ἐποιήσαμεν ; u. so auch τέως ἄν, wofür bei Dem. gew. v.l. τέως, ἕως ἄν.
[Die Messung ist wie bei ἕως im Hom. verschieden ; Il. 19.189, μιμνέτω αὖθι τέως ἐπειγόμενός περ Ἄρηος, hat Hermann αὐτόθι τεῖος ändern wollen ; ein Schol. bemerkt, daß man hinter τέως eine kleine Pause machen müsse ; Il. 20.42, wo der Vers anfängt τέως Ἀχαιοί, und gelesen werden müßte τεῖος, haben Spitzner und Bekker nach einer v.l. der Schol. τόφρα aufgenommen. – Od. 16.370 ist es einsilbig zu sprechen, αὐτόν· τὸν δʼ ἄρα τέως μὲν ἀπήγαγεν οἴκαδε δαίμων, wie 24.162.]

τέως

See τῆος.

τέως : so long, Il. 24.658; meanwhile, Od. 15.127, Od. 18.190; some time, Od. 15.231; correl. to ἕως, ὄφρα, Il. 20.42, Il. 19.189.

τέως adverb of Time

• • Iso long, meanwhile, the while, correlat. to ἕως, ἕως ἐγὼ ἠλώμην, τείως . . while I was wandering, meantime . . Od.; ἐσθίων τέως, ἕως . . Ar.
  • IIfor a time, a while, τείως μὲν . ., αὐτὰρ νῦν Od.; τέως μὲν . ., εἶτα δὲ . . Ar., etc.
  • IIIup to this time, hitherto, Hdt., Ar.