τητάω
τητάω-ῶ, priver de, Gramm. ; au pass. être privé de, d’où :
1 manquer de, gén. Pd. N. 10, 146 ; Soph. O.C. 1200, 1618, etc. ; Eur. Hel. 274, etc. ; Plat. Leg. 810b, etc. ; Arstt. Nic. 1, 8, 16 ||
2 abs. souffrir de privation, être dans le besoin, Hés. O. 406 ; Soph. El. 265 ||
➳ En prose seul. part. τητώμενος, η, ον ; dor. τατώμενος [ᾱ] Pd. N. 10, 78.
Étym. τῆτος.
τητάω, berauben, τινά τινος, VLL, die es auch durch ζητεῖν erklären, desiderare.
Pass. nur praes., Not leiden, darben, Hes. O. 410 ; τινός, beraubt werden, ermangeln, einer Sache, φίλων, Pind. N. 10.78 ; Soph. Phil. 383, O.C. 1202 u. öfter ; χαρμάτων τητώμεθα, Eur. Or. 1082, u. öfter ; ῥυθμοῦ τε καὶ ἁρμονίας τητώμενα, Plat. Legg. VII.810b ; Folgende, wie Arist., εὐγενείας eth. 1.8.16.
Pass. nur praes., Not leiden, darben, Hes. O. 410 ; τινός, beraubt werden, ermangeln, einer Sache, φίλων, Pind. N. 10.78 ; Soph. Phil. 383, O.C. 1202 u. öfter ; χαρμάτων τητώμεθα, Eur. Or. 1082, u. öfter ; ῥυθμοῦ τε καὶ ἁρμονίας τητώμενα, Plat. Legg. VII.810b ; Folgende, wie Arist., εὐγενείας eth. 1.8.16.