τρίβων
τρίβων, worn garment, threadbare cloak
τρίβων2, practised
Could not find τρίβων2 in Logeion dictionaries. Looking for closest alphabetic form.
τρίβων (A) [ῐ], ωνος, ὁ, but ἡ in PGiss. 76.2 (ii A. D.): (τρίβω):—
- worn garment, threadbare cloak, E. Fr. 282.12, Ar. Ach. 184, 343 (troch.), al., PCair.Zen. 92.19, 519.11 (iii B. C.), Sammelb. 7451.149 (iii B. C.): worn by the Spartans, Λακωνίζειν καὶ τρίβωνας ἔχειν D. 54.34, cf. Duris 14J.; by Philosophers, as Socrates, Pl. Smp. 219b, Prt. 335d; esp. by the Cynics, Crates Theb. 16, Arr. Epict. 3.1.24, etc.; and the Stoics, Zeno Stoic. 1.63; πήρα καὶ τ. Plu. Alex. fort. 2.332a, cf. Luc. Peregr. 15, D.L. 6.13; οἱ τὴν χλαῖναν ἐν τῷ θέρει κατατρίψαντες ἐν τῷ τ. τὸν χειμῶνα διάγουσι Ath.Med. ap. Orib. inc. 21.17:— = στολή τις ἔχουσα σημεῖα ὡς γαμμάτια acc. to EM 766.6.
τρίβων (B) [ῐ], ωνος, ὁ, ἡ, Adj.
- practised or skilled in a thing, used to it, c. gen., τρίβων αὐτῆς (sc. τῆς καννάβιος) Hdt. 4.74; τ. λόγων E. Ba. 717; τ. ἱππικῆς Ar. V. 1429; τῶν κρεμαθρῶν οὔπω τ. Id. Nu. 869; τῶν ἔργων τῆς ἰατρικῆς Gal. 15.169, cf. 18(2).35: c. acc., τρίβων τὰ τοιάδε E. Med. 686: abs., Id. El. 1127: Comp. -ότερος EM 766.4:— hence
- 2 Subst., ‘old hand’, rogue, Ar. Nu. 869, 870 (a pun).
τρίβων, ωνος (ὁ, ἡ) [ῐ] adj.
1 qu’on use, qu’on porte sans cesse, d’où grossier, en parl. d’un vêtement ; subst. ὁ τρ. manteau grossier, comme celui des paysans, des pauvres, Eur. fr. 284, 12 ; Ar. Ach. 184, etc. ; des Spartiates, Dém. 1267, 22 ; Plut. Lyc. 30, etc. ; et, depuis Socrate, des philosophes, Plat. Conv. 219b, etc. ; particul. des philosophes cyniques, Plut. M. 332c ; Arr. Epict. 3, 1, 24, etc. ; p. ext. vie ou profession de philosophe, Plut. M. 52c ; Philstr. V. Ap. 5, 38 ; Thém. Or. 10, 130b ; postér. vie monastique, Syn. Ep. 147, 150, etc. ||
2 qui a une longue pratique de, expert en : τινός, Hdt. 4, 74 ; Eur. Bacch. 717 ; τι, Eur. Med. 691 ; en qqe ch. ; abs. Eur. El. 1127, etc. ; subst. ὁ τρ. vieux routier, homme retors, rusé compère, Luc. M. cond. 7 ||
Cp. τριβωνότερος, EM. 166, 3.
Étym. τρίβω.
1. versleten mantel.
2. als adj. bedreven, ervaren, met gen.:
τρίβων, ωνος, ὁ,
1) ein abgeriebenes, abgetragenes Kleid, bes. ein alter abgeschabter Mantel, wie ihn die Spartaner, später die Philosophen und endlich die Mönche zu tragen pflegten, gew. Sinnbild einer genügsamen, strengen Lebensweise ; Ar. Ach. 184, 324, Vesp. 1131 ; Plat. Prot. 335d, Symp. 219b ; λακωνίζειν φασὶ καὶ τρίβωνας ἔχουσι, Dem. 54.34 ; Sp.; vgl. Perizon. ad Ael. 5.5.
2) als adj., geübt in Etwas, einer Sache kundig, τρίβων αὐτῆς, Her. 4.74 ; λόγων, im Reden geübt, Eur. Bacch. 716, der es auch mit dem acc. verbindet, τρίβων τὰ τοιάδε Med. 686, τρίβων εἶ τὰ κομψά Rhes. 625. – Absolut, ὁ τρ., ein abgeriebener, durchtriebener, verschmitzter Mensch, Ar. Nub. 859.
1) ein abgeriebenes, abgetragenes Kleid, bes. ein alter abgeschabter Mantel, wie ihn die Spartaner, später die Philosophen und endlich die Mönche zu tragen pflegten, gew. Sinnbild einer genügsamen, strengen Lebensweise ; Ar. Ach. 184, 324, Vesp. 1131 ; Plat. Prot. 335d, Symp. 219b ; λακωνίζειν φασὶ καὶ τρίβωνας ἔχουσι, Dem. 54.34 ; Sp.; vgl. Perizon. ad Ael. 5.5.
2) als adj., geübt in Etwas, einer Sache kundig, τρίβων αὐτῆς, Her. 4.74 ; λόγων, im Reden geübt, Eur. Bacch. 716, der es auch mit dem acc. verbindet, τρίβων τὰ τοιάδε Med. 686, τρίβων εἶ τὰ κομψά Rhes. 625. – Absolut, ὁ τρ., ein abgeriebener, durchtriebener, verschmitzter Mensch, Ar. Nub. 859.
τρίβων, ονος, ὁ, ἡ,
- 1as adj. practised or skilled in a thing, c. gen., Hdt., Eur., etc.
- 2absol., a hackneyed, crafty fellow, rogue, Ar.