φιλήδονος
φιλήδονος, fond of pleasure
φῐλήδ-ονος, ον, (ἡδονή)
- fond of pleasure, Plb. 39.1.10, 2 Ep.Ti. 3.4, Epict. Gnom. 46, Plu. Galb. 1, al., Luc. Herm. 16, Max.Tyr. 4.2, etc.: τὸ φ., = φιληδονία, Plu. Suav. 2.1094a.
- 2 wont to bring delight, Βάκχοιο νᾶμα AP 10.118.
φιλ·ήδονος, ος, ον [ῐ]
1 qui aime ou recherche le plaisir, voluptueux, Pol. 40, 6, 11 ; τὸ φ. Plut. M. 1094a, c. φιληδονία ||
2 qui procure du plaisir, Anth. 10, 118.
Étym. φίλος, ἡδονή.
φιλήδονος, das Vergnügen liebend, dem Vergnügen ergeben ; Pol. 40.6.11 ; Luc. Hermot. 36 ; νᾶμα Βάκχου Ep.adesp. 80 (X.118); – τὸ φιλήδονον, = φιληδονία, Plut. Non Posse 11.
Strong 5369
*†
loving pleasure: II Ti 3:4 (Polyb., Plut. al.).†
φιλήδονος
φῐλ-ήδονος, ον,
ἡδονή
- 1fond of pleasure, Luc., etc.
- 2wont to bring delight, Anth.