φιλήκοος
φιλήκοος, fond of hearing
φῐλήκο-ος, ον, (ἀκοή)
- fond of hearing conversation, discourses, etc., φ. καὶ ζητητικός Pl. R. 535d; φιλόμουσος καὶ φ. ib. 548e; οἵ τε φιλοθεάμονες οἵ τε φ. ib. 475d; ἀνὴρ φ. καὶ ἱστορικός Plu. Alc. 10:—τὸ φ., = φιληκοΐα, Id. QConv. 2.704e: but also, fond of hearing for mere pastime, opp. οἱ φιλομαθοῦντες, Plb. 7.7.8. Adv. -ως, ἔχειν Hld. 5.16, Aristid. 2.230 J., Chor. 6.34 p.95 F.-R.
φιλ·ήκοος, οος, οον [ῐ]
1 qui écoute avec plaisir ou attentivement, avide d’écouter, joint à ζητητικός, Plat. Rsp. 535d ; à φιλομαθών, Pol. 7, 7, 8 ; à φιλόμουσος, Plat. Rsp. 548e ; à ἱστορικός, Plut. Alc. 10 ; τὸ φιλήκοον, Plut. M. 704e, c. φιληκοΐα ||
2 disposé à écouter, Luc. Somn. 3, etc.
Étym. φ. ἀκούω.
φιλήκοος, das Zuhören liebend, gern anhörend, aufmerksam ; Plat. Euthyd. 274c ; καὶ φιλόμουσος Rep. VIII.548e ; Pol. 4.40.1 u. oft, vgl. bes. 7.7.8 ; Luc. somn. 5.
φιλήκοος
φῐλ-ήκοος, οον,
ἀκοή
- fond of hearing discussions, Plat.