φιλαίακτος
φιλαίακτος, lamentable
φῐλ-αίακτος, ον,
- lamentable, πόνοι A. Supp. 803 (lyr.).
φιλ·αίακτος, ος, ον [ῐ] qui se plaît aux gémissements, lamentable, Eschl. Suppl. 803.
Étym. φίλος, αἰάζω.
φιλαίακτος, Wehklagen liebend, gern klagend od. Wehklagen hervorrufend, κακά Aesch. Suppl. 784.