φιλητέον
φιλητέον, one must love
φῐλ-ητέον,
- one must love, S. Ant. 524, Arist. EN 1165b14.
φιλητέον [ῐ] vb. de φιλέω, Soph. Ant. 524 ; Arstt. Nic. 9, 3, 3.
φιλητέον, one must love