ἀέτωμα
ἀέτωμα, gable
ἀέτωμα [ᾱ], τό,
- = ἀετός IV, gable, οἴκου Hp. Art. 43; ἱεροῦ IG 2(2).1271.6., cf. Timae. 50, J. AJ 3.6.4: αἴτωμα (sic) IG 3.162.
arq. frontón, remate triangular de una fachada
οἴκου
τοῦ ναοῦ
τοῦ ἱεροῦ
aetoma
ἀ.· fastigium
•Cf.
ἀέτωμα, ατος (τὸ) [ᾱε] faîte d’une maison, fronton d’un édifice, Hpc. Art. 808 ; CIA. 2, 613, 6 (298 av. J.-C.).
Étym. ἀετός.
ἀέτωμα, τό, = ἀετός 2), Hippocr.