ἀγλευκής
ἀγλευκής, not sweet, sour
ἀγλευκής, ές, (γλεῦκος)
- not sweet, sour, X. Hier. 1.21 (Comp.), cf. Rhinth. 28; opp. γλυκύς, Arist. Pr. 877b25; οἶνος Luc. Lex. 6; heterocl. acc. ἀγλευκήν, θάλασσαν Nic. Al. 171: metaph., of persons, sour, crabbed, Epich. 140; of the style of Thuc., harsh, Hermog. Id. 2.12, cf. [Longin.]Rh. p.195 H.
I no ref. al gusto
1 agrio, áspero de pers., Epich.168
• del estilo de Tucídides áspero Hermog.Id.2.12 (p.410), cf. Longin.Rh.271, 388, Eust.Pind.8.2.
2 op. ἡδύς desagradable X.Hier.1.21, cf. Rhinth.25,
II ref. al gusto op. γλυκύς amargo Arist.Pr.877b25,
οἶνος
III adv. -ῶς ásperamente, desafinadamente
οὐκ ἀγλευκῶς τῆς φωνῆς ἔχων
• de modo discordante Eust.925.47.
ἀ·γλευκής, ής, ές, sans douceur, amer ou âcre, Luc. Lex. 6 ; p. opp. à γλυκύς, Arstt. Probl. 4, 12, 1 ||
Cp. -έστερος, Xén. Hier. 1, 21.
Étym. ἀ, γλεῦκος.
ἀγλευκής, ές (γλεῦκος, nach Suid. sizilisch), nicht süß, herbe ; soll nach Suid. bei Xen. Oec. gestanden haben, wo es Zeune, 8.3 u. 4, für ἀτερπές u. ἀκλεέστατον EM., vgl. ἀγλυκής. Als seltenes Wort Luc. Lex. 6, οἶνος. Hermogen. nennt so den Stil des Thucydides. Bei Nic. Al. 171 ist ἀγλευκῆ θάλασσαν richtigere Lesart für ἀγλεύκην θάλασσαν, von ἄγλευκος.