ἄγλωσσος
ἄγλωσσος, without tongue
ἄγλωσσος, Att. ἄγλω-ττος, ον,
- without tongue, of the crocodile, Arist. PA 690b23, cf. Eub. 107.1; of a flute, without reed, Poll. 2.108. Adv. -τως Id. 6.145.
- II lacking in eloquence, Pi. N. 8.24, Ar. Fr. 734, D.Chr. 12.55; dumb, AP 7.191 (Arch.).
- 2 = βάρβαρος, οὔθʼ Ἑλλὰς οὔτʼ ἄ. S. Tr. 1060.
I
1 no elocuente, poco elocuente
τιν' ἄγλωσσον μέν, ἦτορ δ' ἄλκιμον
ἀνὴρ οὐκ ἄ.
2 bárbaro, extranjero
οὔθ' Ἑλλὰς οὔτ' ἄ.
ni Grecia ni la (tierra) bárbara
3 mudo, sin voz
ἄγλωσσος ... κεῖμαι
II
1 que no tiene lengua
2 sin lengüeta
III adv. -ως de modo poco elocuente Poll.6.145.
ἄ·γλωσσος, att. ἄ·γλωττος, ος, ον :
1 sans langue, Arstt. P.A. 4, 11, 2 ||
2 sans voix, muet, Pd. N. 8, 25 ; Anth. 7, 193, 641, etc. ||
3 inhabile à parler, Ar. fr. 570 ||
4 qui parle un langage barbare, Soph. Tr. 1060.
Étym. ἀ, γλῶσσα.
ἄγλωσσος, att. ἄγλωττος, ohne Zunge (γλῶσσα), Eubul. Ath. X.449e ; Plut. sol. an. 5 ; Krokodil, Arist. H.A. 2.6.1. Gew. ohne Sprache, stumm, Pind. ἦτορ N. 8.25 ; öfter in Anth. στόμα, Bian. 3 ; Simm. 6 ; Antiphil. 17 (IX.273 ; VII.193, 641); neben ἀναύδητος Archi. 28 (VII.191). – Bei Soph. Tr. 1049, = βάρβαρος, dem Ἑλλάς entgegengesetzt.
ἄγλωσσος
- 1speechless, without a word ἧ τινʼ ἄγλωσσον μέν, ἦτορ δ᾽ ἄλκιμον λάθα κατέχει ἐν λυγρῷ νείκει N. 8.24
ἄγλωσσος
γλῶσσα
- Iwithout tongue, of the crocodile, Arist.
- IItongueless, ineloquent, Lat. elinguis, Pind., Ar.: then = βάρβαρος, Soph.