ἀγροτήρ
ἀγροτήρ, rustic
ἀγρο-τήρ [ᾰ], ῆρος, ὁ,
- = ἀγρότης, E. El. 463 (lyr.):—fem. ἀγρότειρα, as Adj., rustic, ib. 168 (lyr.).
rústico, campestre
ἀγροτήρ, ῆρος (ὁ) dieu des champs, c. à d. des troupeaux et des bergers, en parl. d’Hermès, Eur. El. 463.
Étym. cf. le suiv.
ἀγροτήρ, κοῦρος, der ländliche, heißt Merkur, Eur. El. 463.
ἀγροτήρ
- = ἀγρότης, Eur.; fem. ἀγρότειρα, as adj. rustic, Eur.