ἀγρότης
ἀγρότης, a country-man, rustic
ἀγρό-της, ου, ὁ, (ἀγρός) poet. word,
- countryman, rustic, ἀ. ἀνήρ E. Or. 1270, cf. App.Anth. 4.20; πάροινος ἀ. ib. 5.57.
- II (ἄγρα) hunter, οἰωνοί . . οἷσί τε τέκνα ἀγρόται ἐξείλοντο Od. 16.218, cf. Alcm. 23.8; ἀγρότα Πάν, to whom δίκτυα ἀπʼ ἀγρεσίης are offered, AP 6.13 (Leon.):—fem. ἀγρότις, νύμφη A.R. 2.509; ἀ. κούρα, i.e. Artemis, AP 6.111 (Antip.); ἀ. αἰγανέη ib. 57 (Paul.Sil.).
- III for A. Pers. 1002 v. ἀγρέτης.
1 campesino, Od.16.218, Aesop.226.3γ,
ἀ. ἀνήρ
2 que vive en el campo, agreste
ἀγρόται· ἀγροῖκοι. ἢ θηρευταί
3 que sirve para la caza, cazador
ἀ. πέρδιξ
perdiz de reclamo
ἀγρότης, ου (ὁ) campagnard, Od. 16, 218 ; Eur. Or. 1270.
Étym. ἀγρός.
ἀγρότης, ὁ, Landmann, Hom. nur Od. 16.218, im plur.; – adj. ἀγρ. ἀνήρ Eur. Or. 1256 ; ὄχλος Babr. 34 ; Πᾶν Anyt. 8 (Plan. 231). – Aesch. Pers. 963, l.d. , Anfühler, Bloms. conj. ἀρχέται, Well. ἀγρέται.
ἀγρότης
ὁ
[ἀγρός.]
A hunter Od. 16.218.
ἀγρότης : rustic, Od. 16.218.
ἀγρότης
ἀγρός
ἄγρα
- Ia country-man, rustic, Eur.
- II= ἀγρευτής a hunter, Od.; fem. ἀγρότις, i. e. Artemis, Anth.